22e zondag door het jaar (2007)

Beste lezer m/v,

Wat ik u in mijn wekelijkse overdenking probeer te zeggen is bedoeld als goed nieuws. Dat is wat het woord Evangelie betekent dat in de kerk verkondigd wordt. En van goed nieuws worden we blij. En bij blij zijn hoort het gevoel van samen-zijn, bij elkaar horen, "to celebrate relationships." Jammer genoeg zijn vieren en blij zijn nu juist dingen die je niet meer in de kerk kunt vinden.

Onze kerk is een heilige plaats, waar heel bijzondere en mooie dingen helemaal op hun plaats zijn. Het is een heilige plaats, niet omdat iemand er hier en daar wijwater heeft gesprenkeld maar omdat deze kerk nog met het zwoegen en zweten van mensen gebouwd is. Om maar iets te noemen: mensen, niet een paar grote hap-hap machines, hebben met kar en paard, met beetjes, in hun eigen tijd, het zand bijeengereden waar deze kerk op gebouwd is. En het zijn mensen uit de parochie die, ook in eigen tijd, het altaar versieren met bloemen, de kerk schoonhouden en reparaties en andere werkzaamheden uitvoeren, niet een of ander vreemd schoonmaakbedrijf.

Zo is ze door de tijd heen een kostbare erfenis geworden. Zo'n kerk mag nooit gesloten worden, ook als God er uit verdwenen is. Het blijft d├Ę plaats om te vieren, te zingen, te dansen, toneel te spelen, te feesten, te rouwen en te trouwen En op die manier blijft God er toch rondhangen en meedoen. Ook als er geen priesters meer zijn om de mis te doen.

Maar als dat allemaal waar is waarom zitten de kerken dan niet meer vol?

Omdat we niet meer terugkunnen. De God uit de tijd van volle kerken is er niet meer. Net zo min als er nog kar en paard gebruikt worden bij nieuwbouw.

In de kerk zou ik nu de krant van gisteren hebben opgeslagen en een stuk er uit hebben voorgelezen, een interview met Herman Vuijsje, die een boek heeft geschreven: Tot hier heeft God ons geholpen.

Hij zegt: "Dat God ons bij de hand heeft genomen en ons manieren heeft bijgebracht, eerst streng, daarna door op ons gemoed te werken, om ons ten slotte los te laten en zich terug te trekken - dat lijkt me geen slechte samenvatting van de rol die de christelijke godsdienst heeft gespeeld."

"Tot nu toe heeft God ons geholpen", en dat mogen we aanvullen met " ... en nu moeten we het verder zelf doen."

We hebben een mooie christelijke erfenis en we moeten ons best doen om ze in ere te houden. En in die zin blijft onze kerk hier aan de Pater van Donstraat onmisbaar "to celebrate relationships", om te vieren en zo te ervaren dat we iets met elkaar hebben.

De eerste lezing en het evangelie heb ik vandaag laten rusten. Het zijn een paar stukken met wat burgerlijke slimheid uit het verleden. Wij hebben daarvoor na 2000 jaar onze eigen manieren gevonden!

Ik werd tot het bovenstaande geïnspireerd door een boekje uitgegeven door de Nederlandse Dominicanen: Kerk & Ambt, Onderweg naar een kerk met toekomst.

De bisschoppen hebben al laten weten dat de inhoud van het boekje "volstrekt in strijd is met het geloof van de Rooms-Katholieke Kerk" Dat is taal in de verleden tijd, moeilijk te verstaan in een gesprek over toekomstige tijd.