4e zondag van de advent C

×

Waarschuwing

JUser: :_load: Kan gebruiker met ID: 233 niet laden

Zo vlak voor het geboortefeest van Jezus zet de liturgie vandaag zijn moeder Maria in de schijnwerper. Het heeft er even naar uitgezien dat Maria, terwijl in sommige protestantse kringen de gevoeligheid voor haar groter werd, in onze katholieke kerk op de achtergrond zou raken. Dat dit niet gebeurd is, is vooral te danken aan de devotie van heel gewone mensen, die nooit zijn opgehouden een lichtje te zetten bij Maria en de moeder van alle gelovigen hun zorgen voor te leggen.

Waarom voelen zich zoveel gelovigen bij Maria thuis? Misschien wel hierom: Maria heeft in haar leven allerlei onverwachte dingen meegemaakt, waar ze oorspronkelijk geen raad mee wist, gebeurtenissen die zij 'in haar hart bewaarde', en waarvan ze pas later ging inzien waarom haar of haar zoon dit moest overkomen.

Veel mensen zien in haar ervaringen iets van hun eigen belevenissen, want ook zij ontdekken pas later de betekenis van de zorgen en vragen die ze nu hebben. Daar kan Maria over meepraten, en daarom praten zoveel gelovigen graag met Maria.

Elisabeth was de eerste van een lange rij mensen, die vreugde en steun vonden in haar nabijheid. Uit alles wat Maria's nicht Elisabeth zegt, spreekt dat Maria ontmoeten een genade en zegen is. Anderen tot zegen zijn, dienstbetoon in alledaagse dingen, ongezien onmisbaar zijn, maakt haar tot voorbeeld voor ons.

Nogal wat vrouwen hoor ik aan het begin van een interview via radio of televisie bijna verontschuldigend zeggen dat ze 'maar gewoon huisvrouw' zijn. En je krijgt wel eens de indruk dat sommigen denken dat ze pas in aanzien stijgen als ze kunnen vertellen dat ze er een baan bij hebben.

Ik kan me voorstellen dat sommige moeders op den duur hun gebondenheid wel eens als last ervaren, en gaan voelen dat hun wereldje wel erg klein is. Ik kan me voorstellen dat ze ook wel eens iets anders willen, 'weer wat meer onder de mensen willen zijn'.

Ik kan me voorstellen dat andere moeders deze gevoelens helemaal niet hebben, zich happy voelen, hobby's en interesses genoeg, en betrokken bij wat er in maatschappij en kerk gebeurt.

Ongetwijfeld leven we nog steeds in een mannenmaatschappij; en ook in onze kerk zijn het mannen die de dienst uitmaken. Maar het valt me op dat er, als er op ouderavonden gesproken wordt over geloven, altijd meer vrouwen zijn dan mannen. Dat heeft verschillende redenen; maar één ervan is zeker dat vrouwen gewoonlijk ruimere interesses hebben, meer openstaan voor de vragen en wonderen van het leven, vaak meer diepgang hebben.

Veel vrouwen zijn, in het spoor van Maria, ongezien maar onmisbaar, en door hun toewijding een zegen voor anderen. En dat zijn ze thuis en/of buitenshuis.

En de mannen mogen dan - ook in onze kerk - nog steeds de leidinggevende posities innemen, de levengevende posities zijn voor mensen als Maria. Ze maken mensen blij, zoals Elisabeth blij was met Maria.