# Als hij sterft, brengt hij veel vrucht voor (2009)

- Auteur: Antoine Rubbens
- Datum: 21 maart 2009
- Liturgie: B-cyclus · Vasten · 5e zondag van de Vasten · paars
- Bron: https://preken.be/b/vasten/5/als-hij-sterft-brengt-hij-veel-vrucht-voor-2009/


"*Als wij dan eten van dit
brood, verkondigen wij de dood des Heren*." Door deze acclamatie na de consecratie
beamen wij het leven van Jezus, zijn lijden, zijn dood en zijn
verheerlijking.

Op het altaar ligt
brood. In het brood zijn de gemalen
graankorrels. Ze hebben een lange
weg afgelegd. Brood, gebakken uit
meel; meel gemalen van korrels; korrels gedorst na het zaaien, kiemen, groeien,
oogsten en binden in schoven. Brood
geconsacreerd tot lichaam van de levende Christus, voor mensen gestorven, voor
ons uit de dood opgestaan.

Graan is een van de oudste gewassen, geteeld op meerdere
plaatsen. Het is niet in alle
culturen bekend. In Jezus' tijd was
tarwe de meest vertrouwde graansoort.
Ze aten vaak de korrels nadat ze deze uit de aren met de hand hadden open
gewreven.

Jezus gebruikt op palmzondag het beeld van de gestorven
graankorrel (ZJ. 921). Laat het bijbels beeld van het gestorven graan
binnendringen zoals dat van het geknakte riet dat niet is afgeschreven. Een graankorrel bevat zoals elk zaad
energie. Het is een teken van
toekomst. Niet alles wat aan de
aarde wordt toevertrouwd, brengt vrucht voort. Steen, metaal en hout groeien niet.

Jezus gebruikt in zijn toespraak op Palmzondag de
graankorrel als beeld van zijn leven.
Zijn lijden staat voor de deur.
Hij moet zijn tocht gaan.
Hij mag niet vluchten. Hij
doet het ook niet, al veronderstelt de ene of andere commentaar dat de aanwezige
Grieken hem hierbij hadden kunnen helpen.
Op Palmzondag zijn enkele Grieken in zijn omgeving. Dit kan wijzen op het uitdeinen van zijn
invloed. Johannes beklemtoont van
bij het begin de universele betekenis van Jezus. Het heil is niet beperkt tot de Joden,
al komt het uit hun volk. Jezus
spreekt met een Samaritaanse, hij werkt in het Overjordaanse. Hij laat Grieken in zijn omgeving
treden. Dit zijn facetten van het
aanbreken van het uur van zijn verheerlijking.

Joden stonden afkerig tegen de hellenistische
invloed. Jezus heeft onder zijn
leerlingen toch mensen met Griekse namen.
Philippus betekent paardenliefhebber. Hij fungeert als bemiddelaar. Samen met Andreas maakt hij de wens van
de Grieken bekend om Jezus te ontmoeten.
Of dit effectief lukte, kunnen we uit de tekst niet opmaken. "*Het voorval leert ons alvast dat wij
bereid moeten zijn om vragen en wensen
te beluisteren, vanwaar die ook mogen komen. Wij mogen deze aan de Heer voorleggen,
de enige die zij ten volle kan bevredigen.
Inderdaad, het is belangrijk te weten dat de beden die tot ons gericht
worden bij de Heer terecht komen.
Naar hem moeten wij elkeen* *verwijzen die in nood is. Zo kan elkeen van ons een open straat
zijn naar Jezus toe*" (Paus Benedictus, catechese over Philippus
06.09.06).

Enkele dagen voor het
overlijden van Johannes Paulus II leidde kardinaal Ratzinger de kruisweg in het
Colloseum. Hij nam als leidmotief
Joh. 12, 24 en
bracht een eucharistische interpretatie van de kruisweg. .

"*De Heer interpreteert heel zijn aardse weg als de weg
van de graankorrel, die enkel door de dood heen tot vruchtbaarheid leidt. Hij interpreteert zijn aardse leven,
zijn sterven en verrijzen in de richting van de Eucharistie, waarin heel zijn
mysterie samengevat blijkt te zijn.
Omdat Hij zijn sterven heeft voltrokken als een daad van overgave, van
liefde, daarom is zijn lichaam omgevormd en opgenomen in het nieuwe leven van de
verrijzenis. Daarom is Hij, het
vleesgeworden Woord, nu ons voedsel voor het werkelijke, het eeuwige leven. Het eeuwige Woord - de scheppende kracht
van het Leven - is uit de hemel neergedaald en zo werkelijk "**manna**" geworden, brood, dat zich
meedeelt aan de mens in geloof en Sacrament. Zo wordt de Kruisweg een weg die in het
eucharistisch mysterie binnen leidt: de volksvroomheid en de sacramentele
vroomheid van de Kerk verbinden zich en doordringen elkaar. Het bidden van de Kruisweg wordt zo
begrepen als een weg naar de innerlijke, geestelijke communie, zonder welke de
sacramentele communie leeg zou blijven*."

In de Kruisweg zien wij een God "*die zelf met de
mensen mee-lijdt, wiens liefde niet onbewogen blijft in verheven verte, maar
naar ons afdaalt, tot in de dood aan het kruis. Daarmee keren we weer terug naar Jezus'
woord over de graankorrel, dat Hij zelf vertaalt in de grondformule van het
christelijk bestaan*: "*Wie zijn leven
bemint, verliest het; maar wie zijn leven in deze wereld gering acht, zal het
ten eeuwige leven bewaren*" (Joh. 12, 25)."

Jezus brengt ons bij dat
‘*Kruisweg*' betekent ‘*de weg van het zichzelf verliezen*', de weg
van de liefde. "*Deze weg is Hij
ons voorgegaan, deze weg wil de Kruisweg ons leren te gaan. Daarmee zijn we weer beland bij de
gestorven graankorrel - bij de heilige Eucharistie, waarin voor altijd de vrucht
van Jezus' sterven en verrijzen onder ons tegenwoordig komt. In haar gaat Hij met ons mee zoals eens
met de leerlingen van Emmaüs, en wordt
Hij steeds weer opnieuw onze tijdgenoot*" (J. Ratzinger, kruisweg
2005, Interkerk. nl).

De Gekruisigde en Verrezen Heer zal bij ons zijn wanneer
wij aan de aarde worden toevertrouwd.
Wij hopen dat Jezus dan opnieuw tot ons zegt dat niemand van ons voor
zichzelf alleen heeft geleefd en voor zich alleen is gestorven (ZJ
928).

