God wil geen lijden

×

Waarschuwing

JUser: :_load: Kan gebruiker met ID: 233 niet laden
Zolang als de mensheid bestaat, heeft zij gevraagd naar de zin van lijden en dood. Wat kan het voor betekenis hebben lijden, ziekte, armoe of conflict te ondergaan? Mensen hebben geprobeerd om op deze vragen antwoorden te vinden: theologische antwoorden die uitgaan van de zondeval, waardoor de mens lijden en dood over zichzelf heeft afgeroepen. Moraliserende antwoorden waarin wordt gezegd, dat God bijzonder hen lief heeft die het lijden als een weldaad op zich nemen. Religieuze antwoorden, waarin wordt gesteld dat God door het lijden de mens op de proef stelt. Godslasterlijke antwoorden, die er van uitgaan, dat God er genoegen in schept om de lijdende mens dit lot te laten ondergaan. Alle antwoorden die we formuleren, om de zin van het lijden te ontrafelen, geven eigenlijk geen bevredigende oplossing. Ze raken ons niet, omdat ze voorbijgaan aan onze gevoelens. Ze roepen irritatie op en ongeloof. Ze doen God onrecht, omdat we van Hem zo een voorstelling maken naar ons beeld en naar onze gelijkenis. Het enige dat we kunnen zeggen is, dat God het lijden en de dood niet wil en dat Hij er zich met hand en tand tegen verzet.

Wie beweert dat God het lijden en de dood wil, plaatst God aan de kant van het kwaad, aan de kant van dictator of beul. God is tegen lijden en dood. Waarom? Denk aan de bij herhaling klinkende boodschap in de Schrift, dat God zich het lijden van Zijn volk aantrekt, dat Hij hun weeklagen hoort en het besluit neemt hen te bevrijden. Ik baseer dit antwoord vooral op mijn geloof, dat God in Jezus zelf lijdt en sterft. Zo solidair is God. Zo geeft Hij een perspectief dat lijden en dood niet het laatste woord hebben. Er is leven over de grens van de dood heen. De vraag naar de zin van lijden en dood wordt zo niet opgelost, maar wel in een bepaald perspectief gesteld. We mogen lijden en dood niet idealiseren, als zouden ze een doel op zich zijn. We mogen lijden en dood wel plaatsen in het licht van het verhaal met God. Bovendien is de wijze waarop Jezus met lijden en dood omging, voor ons een aanwijzing hoe wij ermee om kunnen gaan. We proberen antwoord te vinden op de vraag: wat doe ik als ik met lijden te maken krijg?

Jezus probeert bij alles wat Hem overkomt, te ontdekken dat er een God is, die tegen het lijden strijdt, die bondgenoot in het lijden wil zijn. Jezus is naast mensen gaan staan, die slachtoffer waren van het leed hun door anderen aangedaan, of die, getroffen door ziekte, geconfronteerd met de dood, alleen en eenzaam waren. Met de weduwe uit Naïn, die haar enige zoon ten grave droeg, voelde Jezus intens medelijden. Zijn hart draaide om en Hij zei tot haar; "Schrei maar niet." En tot haar zoon: "Sta op." Hij solidariseerde zich met hen die lijden door zelf uit vrije wil lijden op zich te nemen. Hij die niets liever wilde dan gemeenschap tussen mensen werd uitgestoten en is als een misdadiger gestorven. Hij ging te gronde aan wat Hij weg wilde nemen. Het lijden van de Heer gedenken is geen spel, dat we zonder verplichtingen opvoeren. Jezus' lijden gedenken gebiedt ons naar de wereld te kijken, waarin zijn kruis nog steeds overeind staat, waarin velen verdrukt worden en honger lijden, van wie de stem schor is van het schreeuwen om hulp die ze van niemand krijgen. We mogen ons onmachtig voelen, maar we mogen er niet van weglopen. We moeten de pijn bij ons durven toelaten. Misschien dat we dan zelf lijden op ons durven nemen, zoals Jezus dat gedaan heeft. Hem, door wiens lijden en dood wij zijn bevrijd voor het leven dat geen dood meer kent.