De grote finale

×

Waarschuwing

JUser: :_load: Kan gebruiker met ID: 233 niet laden
Mensen hebben nood aan af en toe een groot moment. Een beetje plechtigheid versiert het leven. Vooral als het een bekroning is van een lang en intens verhaal.

Je hebt dat aan het eind van een grote sportgebeurtenis, aan het eind van een muzikaal concours. Ooit is er een grote finale. Eens slaat dat uur. Daar zitten vele mensen op te wachten.

Het vierde evangelie heeft ook deze structuur. Vanaf de tweede bladzijde al wordt gesproken over het uur van Jezus. Op alle andere bladzijden komt dat terug. Als ooit het uur van Jezus zal slaan, zal de hele geschiedenis en de hele wereld weten waar het Hem om te doen was! Het is zijn grote finale. Alle melodieën die moeizaam werden gecomponeerd in de loop van het hele stuk zullen ééns in een voldragen akkoord luid worden gezongen. Dat zal heerlijk zijn. Jezus zal als Heer worden verheven. Hij zal in de hoogte worden geheven. Dat mogen wij vandaag lezen: 'Het uur is gekomen dat de mensenzoon verheerlijkt wordt.' De finale van zijn leven begint. De strijd is gestreden. Nu wordt heerlijkheid gevierd.

Bij de andere evangelisten is de passie van Jezus zeer pijnlijk Zijn passie verloopt met bloed en tranen, met verraad en geseling, met nerveus bidden en nerveus hopen. Heel, heel menselijk. Het lijden en de dood worden Hem aangedaan. Hij is tot slachtoffer gemaakt. Mensen beslissen over zijn lot. Mensen beslissen over zijn laatste uur.

Bij Sint-Jan is dat helemaal anders. Jezus wordt niet verraden. Hij wordt niet overgeleverd. Mensen beslissen noch over zijn lot, noch over zijn slot. Hij geeft zijn leven. Hij kondigt zelf zijn einde aan. Hij gaat bewust naar zijn uur. Hij is de martelaar die weet wat de wereld nodig heeft. Hij kiest daarvoor. Niet omdat Hij het kruis en het sterven koestert. Jezus stapt bewustzijn passie binnen... omdat Hij graag gehoorzaamt. Omdat gehoorzamen in dit uur voor Hem een heilige zaak is. Voor een heilige zaak wil Hij met volle overtuiging het hoofd buigen. Met gebogen hoofd is Hij het grootst. Zo zal Hij leren dat God let¬terlijk alles van een mens vragen mag! Zo zal Hij leren hoe de aarde vruchtbaar wordt: als de graankorrel voor het sterven kiest.

Dat is natuurlijk een zeer riskante uitdrukking. Het klinkt bijna als masochisme, als zelfkwelling. Van daaruit gehoorzamen kan ons bezwaarlijk bekoren. Integendeel. Het kan ons alleen maar mateloos irriteren als God dit offer van mensen vraagt. Toch zegt Johannes iets diametraal anders. Volgens hem is het sterven van Jezus het grote teken dat de wereld nodig heeft. Hierin wordt manifest dat God de mens liefheeft tot het uiterste. Hij ziet mensen letterlijk dood-graag.

Daarom neemt Hij ons Jezus niet af. Op het kruis geeft Hij Jezus voorgoed aan de mensen: zo is liefde. Liefde overstijgt zichzelf door zichzelf te vergeten. Aan deze hoge levenswet heeft Jezus gehoorzaamd. Toen Hij in de aarde viel en stierf, was de aarde met zijn aanwezigheid aangeraakt en gezegend. Voorgoed. Zo wordt de doornenkroon een koningskroon. Het mag voortaan een troost wezen voor de velen die domweg en onrechtvaardig enkel met doornen worden gekroond.

Pasen is onze finale waarborg.