Heipalen (2006)

Ons leven lijkt in veel opzichten op een wankel gebouw. Door omstandigheden wiebelt het regelmatig zo hevig dat er af en toe een stuk in zakt als het al niet helemaal tegen de grond gaat.
Dat kan zijn door de dood van je vader die dwong tot voortijdig studie afbreken en gaan werken, of als het bedrijf waar je werkt failliet gaat. Meer dan eens is door een oorlog alles omvergegooid, zijn kansen te niet gedaan. Dat kan ook door kleine oorlogjes met mensen om je heen. Alle reden om moedeloos te worden, een treurzang te laten horen en bij de pakken neer te gaan zitten.
Toch doen lang niet alle mensen dat; zij laten een ander geluid horen bij dezelfde feiten: "Toen mijn vader stierf, besefte ik opeens wat er van mij verwacht mocht worden. Toen de oorlog uitbrak kwam ik opeens een stap dichter bij al diegenen, die alleen met heel hard werken een stuk verder kunnen komen. Toen mijn baas failliet ging zag ik een kans om voor mezelf te beginnen. en dat heb ik succesvol gedaan.
Zij die na tegenslagen er weer bovenop zijn gekomen, hoor je op hun oude dag soms in grote dankbaarheid terugkijken op het verloop van hun leven. Ze weten vaak niet wie ze moeten danken, hun man of hun vrouw of de mensen die ze zijn tegengekomen. Je kunt zeggen dat ze geluk hebben gehad OK, maar ze hebben dat geluk dan toch ook opgepakt.
Gelovige mensen houden toch altijd het gevoel dat ze nooit helemaal in de steek gelaten worden en durven daarom God te danken voor de mensen die hen hielpen, voor de omstandigheden die meewerkten. Ze hebben niet gewacht op een wonder, maar lieten in de mensen en die voorspoed Gods eeuwige nabijheid aan het licht komen.
Ons leven wiebelt regelmatig. Dan is het belangrijk of er goede heipalen onder staan.
In de eerste lezing van vandaag wordt gewezen op een uiterst belangrijke samenstelling daar van: Dankbaarheid, dankbaarheid voor de nieuwe cours die het leven heeft genomen en de nieuwe kansen die open kwamen te liggen.
We lazen van een bejaarde jood die terugkijkt op 70 jaar ballingschap. Hij weet zich te herinneren dat het in zijn eigen land vr de ballingschap een grote puinhoop was. Bij zijn terugkomst ligt er voor zijn jonge landgenoten een wildernis waarin ze vanaf niets kunnen beginnen. Hij klaagt niet over gemiste kansen. Hij is dankbaar voor een nieuwe toekomst die open ligt en zegt daarbij: Goddank.
Ieder van ons heeft wel eens voor zo'n keuze gestaan en zo niet dan komt dat nog wel.
Je kunt niet van iemand verwachten dat hij of zij dankbaar is voor het overkomen onheil, maar wel voor de nieuwe kansen.
Wie ontkomt er aan? Onverwacht wordt iemand ziek waarop we onze hoop hadden gesteld. Dan kunnen we gezamenlijk treurend naar een ingezakte pudding zitten kijken of een nieuwe taak en mogelijkheden oppakken. Zoiets gebeurt in een bedrijf, een familie en ook in een parochie. We kunnen verder, de heipalen eronder zijn goed: Goddank.