In glans verschenen

I. Abraham hoort een stem:

'neem Isaak, je zoon, je eerstgeborene

en ga naar het land Moria om hem daar,

op de berg die Ik je aanwijs,

te .... ' hoort Abraham het goed:

'om hem als een brandoffer op te dragen.'

 

Wat een gruwelijk verhaal.

Wat voor stem zou dat zijn???

Zou dat de stem van God kunnen zijn ?

Zou Hij van mensen vragen dat ze hun kinderen offeren?

 

We hoeven niet zo ontsteld te doen:

mensen hebben daar niet de minste moeite mee.

Ze sturen al eeuwen lang

hun kinderen de oorlog in.

Als de grote machthebbers oorlog willen voeren

moeten de kinderen de slagvelden op

ze krijgen uniformen aan, dan lijkt het nog wat,

maar het zijn kinderen.

 

Bekend is het verhaal van de dolgedraaide Hitler

die toen zijn duizendjarig rijk na 4 jaar op instorten stond

jongens van 15 jaar de oorlog instuurde,

En ik herinner mij nog een bezoek, zo’n 25 jaren terug,

aan de oorlogskerkhoven in Normandië:

onafzienbare rijen kruisen met namen van jongens,

19, 20, 21 jaren jong. De hoog bejaarde ouders

trof ik even verderop biddend aan in de dorpskerk.

 

Abraham gaat en zijn zoon draagt het hout op zijn schouders,

een scène die afgebeeld is in veel kerken meestal naast

een kruiswegstatie omdat hij dan plotseling lijkt

op die andere zoon, die het hout op zijn schouders droeg

op weg naar Golgotha.

Abraham ging

- met God dacht hij-.

Maar nog steeds blijft de vraag staan:

zou God dat werkelijk willen

de dood van Abrahams kind?

 

Abraham heeft zijn zoon vastgebonden op het hout,

hij staat met het mes in zijn hand

maar dan klinkt plotseling een ander geluid,

er staat nu duidelijker bij van wie die stem is:

van de Heer, de Enige, JAHWEH

-de naam die we eigenlijk niet mogen uitspreken-

en die zegt: STOP.

'al tislach jadcha' , vergrijp je niet aan het kind.

 

De echte God wiens naam is: IK BEN BIJ JE

wil de dood van dit mensenkind niet.

Een ram neemt de plaats van Isaak in

en Isaak mag leven...

hij wordt als het ware

van achter de dood teruggehaald:

 

net zoals die ene die wij

in deze veertigdagentijd aan het volgen zijn:

Jesus, de zoon van de belofte.

 

II. Ontsteld hadden zijn leerlingen hem horen zeggen:

'de mensenzoon zal

in de handen van de heidenen worden overgeleverd,

hij zal aan het hout gespijkerd worden en gedood.’

 

Petrus roept uit: 'maar dat mag nooit gebeuren'

en ook de anderen zeggen dat.

Vroeg Israëls Heilige werkelijk van Jesus deze weg te gaan ??

Wil God zijn eigen zoon laten doden.

Is God zo hard: is God geen liefde meer ?

 

Ja: Hij is liefde...

maar niet op de sentimentele manier:

Hij is liefde, trouw, warmte,

troost, hoop DOOR ALLES HEEN !

 

Kort na Jesus lijdensaankondiging

horen we vertellen

over zijn tocht met zijn vrienden

de berg Tabor op.

 

En daar horen zij

een bijzonder gesprek.

Ze maken een ontmoeting een gesprek mee met twee mensen.

 

Elia wordt als eerste genoemd,

hij was de profeet

die geen gemakkelijke weg was gegaan;

hij had zwaar onder zijn roeping geleden

hij had er de brui aan willen geven:

'stuur maar een ander maar niet mij.'

Maar God was met hem meegegaan

en toen hij stierf was hij

met een vurige wagen door God naar de hemel gebracht...

niemand had hem ooit nog gezien.

Daarom de oude joodse droom

dat hij zou terugkomen aan het einde der tijden. 

Vandaar ook de blijde verbazing 

bij de leerlingen als zij Elia zien

die daar met Jesus staat te praten:

dit is kennelijk dat nieuwe begin !

 

En Mozes staat er ook nog bij.

Ook zijn levensweg was een weg van zorg en pijn:

'ik houd het niet meer vol'.

Maar God was met hem

en hij mocht zijn volk voorgaan,

dwars door zee en woestijn heen

de vrijheid tegemoet !

 

De ontmoeting met deze twee, Mozes en Elia,

is wezenlijk voor Jesus' toekomst

hij leert van hen, hij spreekt met hen

maar hij neemt wel een bijzondere positie in!!

 

Hij is degene die namens de mensheid

een hele bijzondere verantwoordelijkheid zal oppakken.

Wat Hij zal doen zal voor heel de wereld belangrijk zijn

en daarom staat Jesus in het volle licht, het goddelijke licht

Hij, de vriend, beter nog: de geliefde zoon van God

staat daar te glanzen in de hemelse gloria.

 

Petrus en Johannes

dezelfde leerlingen die later met Jesus meegaan

in de hof van olijven en Jesus daar zullen zien huilen van angst

mogen Hem hier zien in volle heerlijkheid.

 

Maar die duurt maar even.

Er hangt nu ook, net als in de dagen van Abraham

dreiging in de lucht:

er hangt net als in de dagen van Elia

vijandelijkheid in de lucht

er zal, net als in de dagen van Mozes

nog een zware strijd gestreden moeten worden.

 

In al de oude verhalen

is er ook een goede afloop:

- Abrahams God is een God van levenden en niet van doden,

- Elia's God is een God die partij kiest voor Zijn trouwe        

volgelingen en die de afgoden beschaamt doet staan:

- Mozes' God is een God die redt uit slavernij:

 

Als de 'spot' uit is

zien de leerlingen niemand meer

dan Jesus alleen.

Het is kaal en ellendig

ze staan er weer alleen voor, alles is weer gewoon...

maar Jesus legt zijn hand op hun schouders: 'vrees niet.'

Boven op die berg hebben zij even aan het geheim geproefd

even is hun een tip van de sluier opgelicht:

deze mens, die gemarteld zal worden,

is door God geliefd: zal door de Vader

worden opgewekt uit de doden.

Het zal nog een moeizame weg zijn

die Jesus als voorganger te gaan heeft:

de weg de hof van olijven in en verder

de leerlingen werd het soms te veel.

Het is nog een moeizame weg die wij mensen

zullen moeten volgen:

niemand van ons kent het geluk dat ons wacht

maar niemand van ons weet ook welke zware dingen

er nog van jou gevraagd zullen worden.

 

Niemand kent het verdriet en de pijn

die je mogelijk nog moet meemaken

maar

-en dat staat zo mooi in de huwelijksliturgie

waarop sommigen zich hier al weer op

aan het voorbereiden zijn-

ons leven zal menselijker,

onze volhardingskracht sterker

en onze liefde milder zijn

als wij willen gaan in het voetspoor van Jesus Messias.

 

Wij zijn samen op weg,

mensen die het gemakkelijk hebben,

mensen die het moeilijk hebben.

 

Soms worden ons momenten van troost

als daar op de berg Tabor gegund:

en er zijn meer hoogtepunten, gelukkig...

maar ze kunnen alleen maar hoogtepunten zijn

omdat we weten dat in het gewone leven van alle dag

er een vriend is die met ons meegaat

die ons niet loslaat:

die heeft gezegd: IK ZAL ER ZIJN alle dagen.

 

Het was boven op de berg  een feest: 

Petrus, Johannes en Jakobus zijn van de partij,

Elia, Mozes... Jesus zelf..

en wij vanmorgen in het stralende licht van Gods aanwezigheid.

'Luister naar Hem -zegt de Enige- tot ons

ik ben met Hem en met jullie alle dagen.' 

 

De meest troostrijke boodschap van ons geloof is:

 

God is een God van levenden en niet van doden:

Hij is de God die niet ver wil zijn

maar die met mensen meetrekt

overal dwars doorheen.

 

In het gewone leven, ook als het grauw lijkt en saai,

is Hij bij ons aanwezig.

Wij zijn nooit alleen

Hij trekt met ons mee,

vandaag en alle dagen.