De woestijn

×

Waarschuwing

JUser: :_load: Kan gebruiker met ID: 233 niet laden
Marcus is een haastig man. Geen verteller, eerder een ijlbode. Hij is kort en gaat terstond naar de kern. Vergeet niet, dat hij alles schreef in Rome temidden van vervolgingen. Hij dacht, dat het gedaan was met die jonge beweging van christenen. Hij wou het daarom nog gauw allemaal opschrijven en de wereld rondsturen opdat er toch iets zou van overblijven. Hij schrijft als het ware ‘s avonds laat opdat het morgenvroeg met de eerste Post mee zou kunnen. Vandaar die korte haast. Hij schrijft geen meditaties voor elke dag van het jaar. Hij schrijft een nerveus sterk verhaal, in één adem. Je zou het ook best in één adem lezen.

Hij begint niet met de kindertijd of met de jeugdjaren van Jezus. Meteen in de woestijn. Daarmee is de toon gezet voor de story van Jezus. Het zal een drama worden met veel strijd, met onbegrip, met blindheid, met demonen en bezeten mensen. De bevrijding zal geschieden maar door een eenzaam man die stevig weet wat hij wil. Hij had dat in de woestijn geleerd: op de plaats waar de mens een sterke keuze maakt. Zo begint het.

Dat lezen wij vandaag. Wij kunnen het ons niet voorstellen. Waarom trokken die mensen, die grote mensen die God wilden kennen, in ‘s hemelsnaam naar de woestijn? Wat hadden ze daar verloren? Was er daar iets te vinden? Ja natuurlijk, anders zouden ze het niet hebben gedaan. Ze vonden daar hun roeping.

Jezus dus ook de woestijn in. Het was de Geest die het zo wilde. Om los van alle franjes en tradities en vooroordelen, om los van de wijsheid der geleerden zelf te voelen, te zien en te proeven waar het op aankomt. Een ruige onderneming.

Hij ging de weg van zijn volk: zij veertig jaar, hij veertig dagen. Een ervaring van leegte en honger om een andere honger te voelen: een honger naar dat weinige dat absoluut absoluut is.

En toen hij vervuld was van honger, was ook de tijd vervuld.

Hij ging naar de mensen. Zij zouden horen wat hijzelf had gehoord: hij vertelde over zijn droom, het Rijk Gods.