# Luister naar Hem (2009)

- Auteur: Antoine Rubbens
- Datum: 28 februari 2009
- Liturgie: B-cyclus · Vasten · 2e zondag van de Vasten · paars
- Bron: https://preken.be/b/vasten/2/luister-naar-hem-2009/


Weten we nog dat het evangelie van Marcus gedragen is
door een aantal spanningsbogen? "*Een van die spanningsbogen is de erkenning
van de echte waardigheid van Jezus door de mensen. Een andere met de eerste nauw
samenhangende spanningsboog, is de voortschrijdende hemelse openbaring van
Jezus' waardigheid bij het doopsel (1,11), bij de transfiguratie (9,7); bij de
dood en verrijzenis (15,33.38;16.6-7).
De belangrijkste spanningsboog is die van de weg van de Mensenzoon*"
(P. Schmidt). De kracht van elk van
deze drie bogen is voelbaar in het verhaal van de transfiguratie. Dit verhaal is één van de meest ongewone
en indrukwekkendste verhalen over Jezus die Marcus ons overgeleverd heeft. "*Het staat centraal in zijn
compositie. Hij verbindt het zowel
met de wederkomst van ‘*de Mensenzoon in heerlijkheid van zijn Vader,
vergezeld van de heilige engelen' *als met de Verrijzenis (8,38 en 9,9)*"
(Benoît Standaert, *Marcus geweld en genade*, p.
110-111).

Wat zich daar afspeelt is allereerst een intens
gebedsmoment. "*Het lijkt daarom
juister in eerste instantie achter dit unieke verhaal van Marcus een herinnering
aan de biddende Jezus te vernemen.
We weten uit vele getuigenissen - bijbelse en hagiografische -, uit de
geschiedenis en uit het heden, dat het volhardend Godzoeken een mens tot in zijn
lichamelijkheid tekent. Van Jezus
wordt in alle vier de evangelies getuigd dat Hij zeer regelmatig, 's morgen
vroeg, of een hele nacht door, het Gelaat van zijn hemelse Vader opzocht. Dat enkele leerlingen eens getuige
mochten zijn (vgl. Mc 1,36, Lc. 11,1) van wat deze volhardende gebedsmomenten in
Hem en over Hem als veranderingen teweeg mocht brengen, en dat deze herinnering
bewaard gebleven is, heeft niets onwaarschijnlijks (vlg. Mozes Ex. 34,29;
Stefanus, Hand 6,15; Paulus 2 Kor 3,7-4,6;12;2-4)* "(Benoît Standaert,
*Ibid*.)

De vastenliturgie schuift dit verhaal naar voren. Daardoor ontgaat ons dat de leerlingen
voordien al geworsteld hebben met de identiteit van Jezus. Petrus had met overtuiging zijn geloof
uitgesproken in Jezus, Gods Zoon, maar reageerde kort daarna heftig op de eerste
lijdensaankondiging. Boven op de
berg begrijpt hij niet goed wat er gebeurt. Hij dacht wellicht aan het
loofhuttenfeest, waar hutten werden opgericht. Hij wist van de oude droom dat God zijn
tent onder zijn volk zou optrekken.

Marcus zegt dat Petrus niet goed wist wat hij zei. Hij vindt Petrus onverstandig en wou hem
en zijn twee metgezellen als kleingelovige bestempelen. Zij waren verbluft. Nadat Petrus een week eerder Jezus had
erkend als de ‘Zoon van God', noemt hij hem hier ‘rabbi'. Een zwakke titel nadat hij Jezus zopas
in heerlijkheid en glans had gezien.
Marcus heeft niet veel complimenten over voor de
apostel.

"*Petrus wordt als tolk van zijn metgezellen als
onverstandig getekend. Hij spreekt
hun wens uit de openbaring van de hemelse heerlijkheid voor goed te mogen
vasthouden. Deze menselijk heel
begrijpelijke wens staat in tegenspraak met de roeping als leerling om Jezus na
te volgen bij zijn tocht naar het kruis.
De weerstand tegen de gedachte aan het lijden houdt aan. De goddelijke oproep om het woord van de
Zoon te beluisteren, krijgt op deze achtergrond een eigen inkleuring. De zich openbarende heerlijkheid van
Gods Zoon behoort tot een andere wereld, die zich niet op deze aarde laat naar
beneden trekken. De leerling mag er
op hopen, maar hij mag zich niet laten afhouden van zijn opdracht, nl. de
navolging. Petrus is niet de
vertegenwoordiger van een groep binnen de gemeente die zich tegen het kruis
verzet, maar hij is een beeld van ons aller tegenstand tegen het kruis, dat ons
als eigen en toch vreemd overkomt en niettemin als taak en plicht wordt
gegeven*" (Gnilka, *Marcusevangelie* II).

De openbaring op de berg scherpt onze roeping aan de Heer
te volgen. Zoals tot de drie op de
berg, zegt de Vader tot ons: "*Luister naar hem*." Een aansporing tot ons om het contact
met de Schrift te verdiepen en om te luisteren daar, waar God tot ons
spreekt. Dit luisteren omvormt
ons. Het transfigureert. Het opent onze ogen om in het dal het
licht te zien en om daar de Heer te ontmoeten in de gekwetste mens. God
ontmoeten in de vele wensen waarop hij zijn woord
spreekt.

Een oude man
kwam op een dag bij een klooster en vertelde aan de monniken dat Jezus hen de
volgende dag 's middags zou ontmoetten op de berg. 's Anderendaags haastten alle monniken
zich naar de berg. De jongste
liepen voorop. In hun haast kwamen
ze langs een oude, zieke bedelaar die niet kon lopen. "*Waar gaan jullie zo haastig
heen*?" vroeg hij. "*Wij gaan
kijken nar Jezus op de berg*", zeiden ze.

"*Laat mij hier niet zo liggen, help me*", vroeg de
bedelaar. "*We hebben geen tijd,
man, anders komen we te lat voor Jezus*!" Als laatste kwam ook monnik Bichai
daarlangs. "*Help me, neem me met je me*e', bevroeg de bedelaar. Bichai aarzelde slechts even. Toen nam hij de bedelaar op zijn schouders en keerde terug naar zijn
klooster om voor hem te zorgen. De
bedelaar woog zwaar, want de weg was lang en moeilijk. In het klooster haalde Bichai een kom
met water en knielde neer voor de bedelaar om zijn voeten te wassen. Toen hij opkeek, zag hij verwonderd dat
de bedelaar het gezicht van Jezus had.
Het was Jezus!

De andere monniken keerden ontgoocheld terug. Er was 's middags op de berg niemand te
zien geweest. Bichai was de enige
die Jezus had gezien.

