# 2e zondag van de vasten (2009)

- Auteur: Nies Van Lier
- Datum: 7 maart 2009
- Liturgie: B-cyclus · Vasten · 2e zondag van de Vasten · paars
- Bron: https://preken.be/b/vasten/2/2e-zondag-van-de-vasten-2009-nies-van-lier/


Beste dorpsgenoten,

U en ik belijden een godsdienst waarin
het verhaal uit de eerste lezing: God die Abraham op de proef stelt
en hem opdraagt zijn "enige zoon, die gij liefhebt" als
brandoffer op te dragen, een hoogst eerbiedwaardig oerverhaal is.

Bij de officiële lezingen van deze
zondag horen de woorden van Paulus die in zijn brief aan de Romeinen
(8, 31-32) schrijft: "Indien God vóór ons is, wie zal dan tegen
ons zijn? Hij heeft zelfs zijn eigen Zoon niet gespaard: voor ons
allen heeft Hij Hem overgeleverd. En zou Hij ons na zulk een gave ook
niet al het andere schenken?"

En in het evangelie wordt verteld dat
Jezus van gedaante veranderde, als een godheid, en dat een stem uit
de wolk klonk: "Dit is mijn Zoon, de Welbeminde, luistert naar
Hem." Gaat dat over een andere God dan die over wie Paulus
schrijft?

In de oude tijden was godsdienst
gebaseerd op verhalen waarmee een volk vorm gaf aan zijn opvattingen
over grote gebeurtenissen in de oertijd, over de godenwereld, en over
het ontstaan van de wereld.

Een bekend thema was dat een koning bij
het stichten van zijn stad zijn eerstgeborene zoon doodde en hem bij
wijze van eerste steen en fundament inmetselde in de stadsmuur. Om
zich te verzekeren van de zegen van de goden over zijn stad. Of ook
dat een veldheer na het behalen van een overwinning een zoon of
dochter aan de goden offerde uit dankbaarheid.

Vertrouwde verhalen waarbij het niet
eens opvalt dat er niet gerept werd over de gevoelens van moeders van
zulke kinderen. Ook niet in het geval van Isaak, zoon van Abraham en
Sarah of van Jezus van Nazareth, zoon van Joseph en Maria.

De dichter van het boek Genesis zag
Abraham in zijn verbeelding als de aartsvader van een groot volk,
ontelbaar als zandkorrels aan de zee of sterren aan de hemel. Dan is
het helemaal volgens de traditie dat er sprake was van het offeren
van de eniggeboren zoon ook al liep het met Isaak goed af.

En precies zo zag Paulus een
bovenaardse toekomst voor Jezus. Hij heeft het verhaal van Abraham en
Isaak genomen als het model voor de bouw van **zijn** stad Gods
waarbij God zelf de koning was die zich hield aan gebruikelijke
gewoonten uit oude tijden.

Wij kunnen uitleggen en bijbelkunde
bedrijven zoveel als we willen, en we kunnen herinnerd worden aan
goddelijke openbaring en kerkelijke traditie en gezag. Vroeg of laat
zal iedereen weten waar die verhalen uiteindelijk vandaan komen en
wat hun waarheidsgehalte is.

Jezus is inderdaad op het kruis
gestorven. Juist zoals ontelbare anderen, toen en nu, geliquideerd
worden als tegenstanders, of mensen die in de weg lopen. In dat soort
mensen kende hij zichzelf terug, wij kennen in Jezus de slachtoffers
terug van onze tijd, niet de eniggeborene, die moest sterven om onze
zonden.

Staan we dan met de mond vol tanden?
Helemaal niet!

We kunnen luisteren naar de stem uit de
wolk: "Dit is mijn zoon, de welbeminde, luistert naar hem. "

De twee handen die de aardbol
vasthouden zijn een model voor alles dat opgelegde zingeving doen
verdampen. Daar kijk ik niet alleen naar, die spreken mij ook aan
juist als de stem uit de wolk. Als ik kijk **en** luister naar de
manier waarop Jezus geleefd, gesproken en gehandeld heeft, dan ben ik
er diep van overtuigd dat hij intens gevoeld heeft wat de poster
uitdrukt.

Jezus is steeds meer gegrepen door de
ervaring uitgedrukt in de woorden: "Dit is mijn zoon, de
welbeminde."

Anders gezegd: "Wij houden je vast,
wij brengen je verder, je grenzen voorbij."

Jezus wil **zijn** godservaring met
ons delen, niet gebaseerd op oude verhalen over dood, offers, vlees
en bloed, wel op de onuitsprekelijke barmhartigheid die hij Vader
noemde. Zo werd hij **de** zoon en kunnen wij met hem de Vader
ondervinden.

