# Veertig dagen in de woestijn (2009)

- Auteur: Antoine Rubbens
- Datum: 20 februari 2009
- Liturgie: B-cyclus · Vasten · 1e zondag van de Vasten · paars
- Bron: https://preken.be/b/vasten/1/veertig-dagen-in-de-woestijn-2009/


De woestijn heeft haar vrienden: zij die er wonen;
toeristen die haar niet altijd eerbiedigen; specialisten als Théodore
Monod. Deze ontdekker prijst de
woestijn omdat zij de ziel vormt en het lichaam hardt.

Religieuze zoekers beweren
dat zij daar God gemakkelijker vinden.
Een man ging heel graag in de woestijn bidden. Zijn studenten zeiden hem: "*Gij hebt
ons nochtans geleerd dat God overal is.
Waarom gaat gij dan bidden in de woestijn*?" De prof. antwoordde: "*Dit klopt. God is overal en hij is overal de
zelfde. Maar ik, ik ben niet overal
dezelfde, daarom ga ik in de woestijn om te bidden*."

De geestelijke zoektocht van
Charles de Foucauld leidde hem naar de woestijn. Hij leefde er als kluizenaar in
verbondenheid met de touareggs, die hij eerbiedigde en bewonderde om hun groot
geloof. Charles
de Foucauld schrijft: "*Jij moet door de
woestijn trekken en er een tijd in verblijven om Gods genade te ontvangen. In de woestijn leer je jou leeg
maken. Verdrijf uit jou alles wat
God niet is. Daar kan het kleine
huis van je ziel leeg komen om plaats te geven aan God alleen. Woestijn is een genadetijd, een periode
waar elke ziel die vrucht wil dragen naar toe moet
gaan*."

Charles de Foucauld heeft in Tamarasset gewoond. Zijn woonst was toen het enige stenen
gebouw van een plek, die nu een stad is met honderduizend inwoners. Hij trok verder de woestijn in naar
Assekrem om de touareggs met hun kudde te volgen. Een vijfdaagse trektocht in het
Hoggargebergte onder begeleiding van toerareggs maakt een onvergetelijke indruk.
(www. Ichtus)

Elk
jaar begint de tocht van de Vastentijd in de woestijn. Waarom stuwde de Geest Jezus naar
de woestijn, nadat deze zopas het doopsel had ontvangen? Zou je niet eerder verwachten dat de
Geest hem naar de mensen zou sturen?
Ons activisme zegt ‘ja.'
Jezus leert dat eerst het hart moet gevormd zijn. In juni 2008 gaf Abt Louf een
lezing in de Sint Andreaskerk (orthodoxe gemeenschap van Gent) over de liturgie van het
hart. Het is moeilijk zich over te geven aan
het innerlijk leven. De fout ligt
niet bij God. "*God dorst naar
mannen en vrouwen aan wie Hij zich onbeperkt kan geve*n." In de cultuur zitten elementen die onze
omgang met de interioriteit bemoeilijken, eventueel vergemakkelijken. Er zijn culturele factoren die leiden
tot een drievoudige verschrompeling van de evangelische boodschap. Dit gebeurt als het evangelie
gereduceerd wordt tot een ideologie, tot activisme of moralisme.

Priester Poppe schreef aan neomist Emilien de Waepenaert
in 1922; "*Ik ben u indachtig in deze kostelijke eerste dagen van uw
priesterschap opdat al die feestelijkheden het stille eenvoudig feest van uw
zeil niet zouden storen. Geliefde
broeder, het zijn genadedagen, zieledagen.
En eeuwig zult ge blij zijn om de kwartierkens die gij in deze eerste
dagen aan ingetogenheid en gebed zult wijden. Gun Jezus veel* ‘tempus liberum'*want Hij heeft veel te zeggen en Hij zal u voeden in het gebed dat voor en na uw
offer zal gebeuren*."

Met zijn woestijnverhaal roept Marcus iets van het aardse
paradijs op: het vredig samengaan van mens en dier, de ondersteuning van
engelen. Bij Marcus vast Jezus niet
in de woestijn. Zo ideaal is die
plaats dan toch niet, als de Satan een mens daar beproeft. Marcus geeft geen details over de
beproevingen. Als God overal is, is
degene die verdeelt eveneens overal present. Zijn overwinning op de satan is
gesuggereerd door zijn samenwonen met de wilde dieren.

Engel, mens en dier. Welk is de plaats van elk? Het engelachtige en het beestachtige,
het is zo dicht bij en in ons. De
scheidingswanden zijn zo dun.
Qui
veut faire l'ange, fait la bête (Blaise Pascal). Een
mens te zijn op aarde, geen god onder de goden, geen engel en geen dier (Z.J.
306).

De
woestijntijd kan voor Jezus een levenscrisis geweest zijn. "*Wie in de leegte en de eenzaamheid
de rug kan rechten, kan die woestijn vruchtbaar laten zijn. Die ontdekt dat leegte vraagt om gevuld
te worden. Die leert dat
eenzaamheid een fundamentele waarheid openbaart over onszelf, nl. dat wij allen
incompleet zijn. De ervaring van
gemis plooit een mens open voor anderen.
En het eerste wat je dan ziet is dat er ook in jouw woestijn, net als in
die van Jezus, engelen zijn om jou te dienen: mensen die bereid zijn naar jou te
luisteren, die je de kans geven om te vertellen zowel over je uitdagingen als
over je mislukkingen. Misschien
kunt ook jij voor die anderen zo'n engel worden: mensen die mekaar kans geven om
te spreken over hun geloof en hun twijfels, om hun zorgen te verwoorden; die
tijd uittrekken voor elkaar, met elkaar op stap durven gaan. Want in de woestijn is de nood aan
nabijheid groot*" (Tim. Radcliffe).

Heeft Jezus in de stilte van de woestijn en door de daar
geleverde strijd geleerd wie hij is?
Vanuit de woestijn keert hij naar Galilea terug. Jezus is geen kluizenaar. Hij wil onder de mensen Gods Rijk
verkondigen. Nadat Johannes
gevangen werd genomen, treedt Jezus op.
Hij verkondigt en brengt Gods nabijheid. Hij zelf is die nabijheid. De gevangenneming van Johannes is
nochtans een verontrustend teken.
Het weerhoudt hem niet onbevangen tussen de mensen in Galilea Gods
nabijheid te verkondigen, waarvan hij de drager is.

