# 3e zondag van Pasen (2009)

- Auteur: Ad van der Helm
- Datum: 25 april 2009
- Liturgie: B-cyclus · Paastijd · 3e zondag van Pasen · wit
- Bron: https://preken.be/b/paastijd/3/3e-zondag-van-pasen-2009/


#### **WELKOM**

De
vreugde van Pasen duurt voort en brengt ons iedere keer opnieuw samen
rond het licht dat in de nacht ontstoken is: het licht van Christus dat
onze weg verlicht. Dit licht helpt ons onze traditie te verstaan die
ons tot getuigen maakt van de verrijzenis van Christus. Die richting
wijst de paastijd ons: de richting van Pinksteren wanneer de
voorzichtige en aarzelende leerlingen, bevangen door de Geest
getuigenis afleggen van Christus, de lijdende dienaar die door de Vader
is opgewekt ten leven, een leven voorbij lijden en dood, maar een leven
dat de sporen daarvan nog in zich draagt. Hoe kun je getuige zijn als
je er niet bij geweest bent? Hoe kun je getuige zijn als je niet zoals
Thomas de wonden in de handen en voeten van de verrezen Heer gezien
hebt? Hoe kun je getuige zijn als je hem niet een stuk vis hebt zien
eten zoals de leerlingen van vandaag?\
De eucharistie wil ontmoeting zijn met Hem, die aanwezig wil zijn in zijn Woord en in Brood en Wijn.

#### **HOMILIE**

De boodschap van de verrezen Heer dringt steeds
dieper door bij steeds meer leerlingen. Het evangelie van Lucas voert
ons mee en doet ons groeien in ons vertrouwen in het getuigenis van de
leerlingen. Het eerste bericht dat de gestorven Jezus van Nazareth weer
leeft, wordt door engelen aan een aantal vrouwen verteld. De leerlingen
geloven er niets van, alleen Petrus gaat op onderzoek uit naar het graf
dat inderdaad leeg blijkt te zijn. Lucas schrijft dat Petrus een
ontmoeting heeft gehad die verder niet wordt verteld. Vervolgens zijn
er twee leerlingen die Hem bij het breken van het brood herkennen in
Emmaüs. Zij gaan weer terug naar Jeruzalem om zich weer bij de anderen
te voegen en zij spreken over en weer van hun ervaringen met de
verrezen Heer. Vandaag horen we het getuigenis van de elf leerlingen
die Hem aarzelend en voorzichtig herkennen. Ook nu wordt er gegeten.
Het getuigenis van de verrijzenis is geen hallucinatie, het is geen
droom, geen symbolische uitleg van een dramatisch gebeuren. De kring
van getuigen wordt steeds groter.

Geloven
betekent niet dat de mens zich afwendt van de realiteit en zich
terugtrekt in een wereld van dromen en symboliek. Geloven is groeien en
verdiepen en doordringen tot de kern van het bestaan zelf. Wie zien dit
in de eerste hoofdstukken van Lucas vanaf Paasmorgen: als in een
sneltreinvaart gaat dit groeiproces de wereld veranderen en dat zet
zich door in het tweede boek van Lucas, de Handelingen, waar de
boodschap uiteindelijk in die andere stad terecht komt, Rome, als
uitvalsbasis voor de verkondiging aan heel de wereld.

Maar
nu nog staan we in Lucas aan een voorzichtig en aarzelend begin. Wat
moeten we ervan denken: een verschijning, een geest, een spook
misschien? Tot drie keer toe staat geschreven dat de leerlingen het
niet kunnen geloven. Ze mogen Hem aanraken, ze zien Hem eten, en toch
kunnen ze het niet vatten. Doorslaggevend is echter het begrijpen van
de Schriften. Wat er met Jezus is gebeurd is niet een losstaand wonder,
maar past in de boodschap die God steeds weer opnieuw gegeven heeft aan
zijn volk: "Mijn verbond - zegt God - is uiteindelijk een verbond van
leven en geen enkele duistere macht, geen kracht ten dode is in staat
dit verbond ten leven te niet te doen." Via de Schrift dringen de
leerlingen door tot de kern van het bestaan. Via de Schrift worden zij
getuigen tot de einden der aarde.

Wie
langs deze weg doordringt tot deze kern, moet ook een weg gaan waarin
het lijden zich opdringt. Het lijden wordt door Jezus niet weggeduwd,
maar het wordt juist meer zichtbaar gemaakt. Dat maakt de boodschap van
het evangelie tot een paradoxale boodschap die voor velen moeilijk te
volgen is: het wendt je niet af van de harde realiteit van het
menselijke bestaan maar drukt je met de neus op de feiten. In zijn
leven heeft Jezus steeds weer gebrekkige mensen binnen de gemeenschap
gehaald: zieken, blinden, kreupelen, en zondaars, overspeligen en
tollenaars. Buitengesloten waren deze mensen omdat de gemeenschap rein
moest blijven, veilig voor onheil en onreinheid. Maar zij werden door
Jezus aangesproken, zij ontvingen vergeving van zonden en genezing. Zij
mochten weer mens zijn.

Daar
worden de leerlingen getuigen van: in die realiteit van het lijden van
de mens spreken zij een woord van hoop, spreken zij van de waardigheid
van de mens die niet afgenomen kan worden, niet afgenomen mág worden
door mensonwaardige omstandigheden, door mensonwaardige gebeurtenissen.
De getuigen hebben de opdracht de mens te herinneren aan die
waardigheid die we aan Gods Schepping ontlenen.

Wij
realiseren ons vandaag dat geloven niet betekent dat we ons onttrekken
aan de wereld met al haar zorgen en problemen, we wenden ons niet af
van de mens in nood, integendeel. We hebben zelfs meer te bieden dan
alleen maar financiële en materiële ondersteuning: in het evangelie, in
de boodschap van de verrijzenis van Christus bieden we hoop voor de
mensen.

Getuigen
van de verrijzenis betekent ook mensen ondersteuning bieden bij hun
eigen opstanding, mensen nabij zijn wanneer zij zich door iedereen
verlaten voelen, de stilte van het gebed brengen daar waar geen woorden
meer zijn, Gods aanwezigheid present stellen, daar waar mensen
onwaardig behandeld en bejegend worden. Net als Thomas vorige week, net
als de leerlingen van het verhaal van vandaag gaan we niet voorbij aan
het lijden van de mens, maar gaan we naast die mens staan. Dat is de
kern van de paasboodschap waarvan wij getuigen zijn.

Moge de Geest van de verrezen Heer ons daartoe inspireren.

Amen

