Pinksteren

×

Waarschuwing

JUser: :_load: Kan gebruiker met ID: 233 niet laden
Toen een monnik van de Tilburgse abdij Koningshoeven na jarenlang Hollands kloosterleven naar Kenia vertrok om daar met enkele ordegenoten een nieuwe vestiging te beginnen, was er één ding dat hem daar in Afrika meteen opviel: de mensen waren er in de ban van de Geest.

Ik zag bijvoorbeeld een stamhoofd iemand op pad sturen - vertelde hij - met een moeilijke opdracht. Maar voordat hij hem wegstuurde, blies hij over die man om hem de Geest mee te delen. De monnik zag de Afrikanen Pinksteren vieren zoals wij dat eigenlijk nooit doen: met heel veel tamtam, letterlijk en figuurlijk. Dansend en zingend vierden ze dat God werkzaam is in mensen. Als door een vuur aangestoken vieren ze daar samen hun liturgie. Heel anders dan wij, die soms zelf even kil zijn als onze kerken, waar we langs elkaar heen bidden. En om mensen samen voluit aan het zingen te krijgen moet het Kerstmis zijn. De rest van het jaar is het behelpen met een paar enthousiastelingen. Als u zo iemand bent, en gewoon flink meezingt, zie je de mensen denken: de uitslover.

De storm van Pinksteren is inderdaad allang geluwd. Het vuurtje van toen is gedoofd. Maar gelukkig, je hoeft niet naar Afrika om nog iets van een pinkstergebeuren te zien en te horen. Ook hier in het Westen en in onze eigen omgeving tref je mensen aan met vurige tongen. Gelovige mensen die, door de Geest gedreven, geen blad voor de mond nemen, opkomen voor gerechtigheid, getuigen van de liefde. Mensen die in onze ogen misschien gekke, maar in feite heel goede dingen doen. Mensen in wie een vuurtje brandt, een heilig vuur.

Maar waar het ons het meest aan ontbreekt - naast dat beetje wind en vuur -, is de onderlinge verstaanbaarheid. Onze kerk en onze samenleving lijken weinig op Jeruzalem met Pinksteren, waar iedereen iedereen verstaat, en veel meer op Babel, waar torens van eigenwaan en eigenbelang worden gebouwd, en mensen elkaar dus niet meer verstaan. We leven te veel in groepjes. We denken te veel in hokjes, en de hokjesgeest is de vijand van de heilige Geest.

In sommige kringen praat je over de kerk; in andere hoor je daarover te zwijgen. In sommige kringen praat je over recht en gerechtigheid, in andere kringen over opkomen voor jezelf. In sommige kringen stellen mensen zich kerkelijk rechts op, in andere kerkelijk links. Mensen weten vaak niet wat er leeft in een andere groep, en hebben genoeg aan zichzelf. Dat is jammer, want in al die verschillende groepen zitten mensen met grote gaven. En dat is een tweede punt: we verstaan elkaar niet omdat we niet echt luisteren, en we kennen elkaars gaven en kwaliteiten niet.

Paulus schreef lang geleden al aan de kerk van Korinte, toen ook daar de ene groep zich beter achtte dan de andere: Jullie hebben allemaal verschillende gaven en talenten, maar ze zijn de vrucht van één en dezelfde heilige Geest. In iedere groep zit¬ten gaven en talenten, maar dat zijn niet de gaven en de talenten. De visie van de profeet is maar één gave. Het gezag van de bisschop is maar één gave. De toewijding van een ziekenbezoekster is maar één gave. De inzet van de actievoerder of de kracht van een gebedsgenezer is maar één gave. Pas wanneer al die gaven in die verschillende mensen en groepen met respect worden gezien, en ook in alle nuchterheid worden gerelativeerd, pas dan komt er ruimte voor die ene Geest die in ons allen op verschillende wijze werkt. We zeiden het al: de heilige Geest heeft niets te maken met hokjesgeest. Wanneer je echt verstaan en begrepen wordt, wanneer je warm wordt van mensen, wanneer je saamhorigheid voelt, dan is daar de heilige Geest.