Babel of Jeruzalem

×

Waarschuwing

JUser: :_load: Kan gebruiker met ID: 233 niet laden
Het gedruis dat uit de hemel kwam, alsof er een hevige storm opstak, waarvan de eerste lezing spreekt en het blazen van de Heer over zijn apostelen, waarmee Hij hen de macht tot zondevergeving meedeelde, waarvan wij horen in het evangelie, zijn tekenen van de kracht van Gods Geest. Deze Geest werkt in grote dingen - naar aanleiding van de preek van Petrus bekeerden zich drieduizend mensen - maar werkt ook in kleine dingen, als Hij aan ieder van ons zijn genadegaven uitdeelt, zoals de tweede lezing zegt. Zijn werken gaat door alle tijden. Daarom is Pinksteren nooit voorbij. Pinksteren kan geen eindpunt zijn, omdat Pinksteren de vervulling is van heel het heilsplan. Pinksteren richt zich op het geheel, het omvat het mysterie van Kerstmis, Pasen, Allerheiligen. Pinksteren richt zich naar de voltooiing, een nieuwe hemel en een nieuwe aarde.

Om de betekenis van Pinksteren beter te begrijpen moet men het in verband brengen met een andere gebeurtenis: de bouw van de toren van Babel. De bijbel spreekt van de tijd, waarin de mensheid nog een eenheid vormde en hoe de mensen een toren wilden bouwen, waarvan de spits tot in de hemel reikte. Het moest een teken zijn van de menselijke grootheid en macht. Deze toren moest een burcht worden, een symbool van de onafhankelijkheid van de mens tegenover God, van menselijke overmoed en grootheidswaanzin. Dan vertelt de Schrift dat God neerdaalde om de stad om de toren in ogenschouw te nemen en dat God de taal van de mensen in verwarring bracht, zodat zij elkaar niet meer verstonden.

Eigenlijk is in dit verhaal heel precies de situatie geschetst van de mensheid, de mensen verstaan elkaar niet, zij willen elkaar niet verstaan, men praat aan elkaar voorbij. Nijd, heerszucht, egoïsme en nationalisme heersen onder mensen en onder volken. Telkens als de mensen een wereld willen opbouwen zonder God, tegen God, mislukt hun onderneming. Dan heerst er verwarring in de geest en het hart, verwarring in de maatschappijstructuren en in de samenleving van de volken. De mensheid is nog altijd een toren van Babel.

Menselijke hoogmoed en zelfoverschatting heersen nog altijd in het hart van elke mens, in de samenleving van de volken. De toren van Babel vindt men terug in heel de wereldgeschiedenis. Pinksteren is nu juist de tegenhanger van de toren van Babel. Op het Pinksterfeest daalt God weer af, schenkt Hij zijn Geest aan deze wereld. De verstrooide mensen, die ieder hun eigen taal spreken, verstaan elkaar weer in die ene taal van het geloof, in de taal van de liefde, omdat ze Christus kennen. Terwijl Babel het teken was van de verstrooiing, is Pinksteren het teken van de eenheid; terwijl Babel haat was, is Pinksteren liefde; terwijl Babel onbegrip was, is Pinksteren wederzijdse aanvaarding. Of om het nog duidelijker te zeggen: Pinksteren is het beginpunt van de eenheid, de liefde onder de mensen, waardoor heel de schepping een ander uitzicht kan krijgen. Het begin van een nieuwe schepping is gemaakt, zij is gemaakt in de kracht van de Geest. Maar deze Geest dwingt ons niet, wij moeten ons voor Hem openstellen, wij moeten proberen uit die Geest te leven, ons door Hem laten inspireren in onze handel en wandel. Als wij heel eerlijk zijn, dan moeten wij bekennen dat in ons nog heel veel bestaat wat aan Babel doet denken. Het is ons ‘Babylonisch hart' zoals een dichter zegt, ons zelfgenoegzaam hart, ons overmoedig hart, dat zich zo moeilijk opent voor de zachte werking van Gods geest. Mocht op deze dag die Geest van storm en vuur, die zachte adem van Jezus ons hart doorzinderen, dan kan het Pinksteren worden in ons hart en dan zal het oplaaiend vuur, dat brandt in het hart van alle christenen, ook deze maatschappij, die nog altijd lijkt op Babel, omvormen tot een stad van vrede, een nieuw Jeruzalem, een stad van God onder de mensen.