Nieuw leven

×

Waarschuwing

JUser: :_load: Kan gebruiker met ID: 233 niet laden
Overal barst onze aarde open. Het groen moet naar buiten. Vogels nestelen, bedrijvigheid in de lucht, overal jong leven. Dieren kennen een oerdrift, een sterk instinct naar overleven, naar vruchtbaarheid. Het is de hele natuur eigen. Van die drift, die felheid zou de mens kunnen leren, van dat koppige volhouden. Wij mensen zijn deelhebbers en deelnemers aan diezelfde natuur, maar er is een wezenlijk verschil. Wij zijn niet overgeleverd aan ons instinct. Wij kunnen kiezen of we willen overleven en vruchtbaar zijn. Pinksteren is het feest van die keuze: willen we ons de lichtbron herinneren in onszelf, ontstoken toen we op aarde kwamen! Laten wij ons door de Geest aandrijven. Wij hebben immers geestkracht meegekregen vanaf onze geboorte, prachtige kwaliteiten en mogelijkheden om gelukkige mensen te worden. Het is de kunst van de opvoeding om die te ontdekken en later zelf die levenskunst over te nemen en door te geven. Maar dit levenslicht, die kracht raakt bij sommigen van ons vaak of permanent verduisterd door alles wat ons overkomt.

Het leven zelf kan ons door een crisis pijnlijk treffen, door ziekte of dood, door los moeten laten en tekort komen. Dan weer zijn het onze medemensen, die het licht in ons verduisteren, die beschadigen en daarom al vroeg wantrouwen zaaien. Zo ging het ook met de apostelen. Ze hadden alle kaarten van hun leven op Jezus gezet. Heel hun vertrouwen aan Hem gegeven, een man naar hun hart, met een levensvisie vol optimisme. Ze zagen hoe rondom Hem mensen opleefden, lammen, blinden en kreupelen. Bij zo iemand wil je horen in tijden van verdrukking. Maar het loopt uit op crisis. Jezus wordt nota bene uitgeleverd door iemand uit hun eigen kring en ter dood gebracht. Daar zit je dan. Het oorspronkelijke licht is verduisterd door verdriet, boos¬heid en teleurstelling: "God, waarom heb je ons verlaten?" Precies in die rouw komen - zo is dat immers altijd - herinneringen naar boven met de centrale vraag: "Wat zou Hij gewild hebben?" Dan worden er plannen gesmeed, lijnen uitgezet, men spreekt vooral elkaar moed in. Er ontstaat een nieuwe vurigheid. Het licht groeit achter die rouw. Zij ervaren God als aanwezig.

Het zijn de oude woorden van Jezus, die een nieuwe kracht krijgen, die naar buiten willen. En ook zijzelf willen niet blijven steken in de benauwdheid van de dood. Later zullen ze zeggen: "Er was toen een sterke Geestkracht in ons om te overleven en \ruchtbaar te zijn." En ze maken een keuze. En ze komen naar buiten met hun ver¬haal. Op hun beurt zetten zij mensen in beweging, woorden en verhalen doen hun werk. Niets voor niets wordt de Geest afgebeeld als een duif, die feilloos de weg weet naar zijn bestemming. Pinksteren, zo zou je mogen zeggen is het feest van de Geest die thuiskomt, die zijn bestemming bereikt, die de kerk - wij samen - laat geboren worden als een verbond tegen alles wat leeg maakt, vol conflict is en scheiding. Doe mee, kies, laat je raken en denk aan je oorsprong: je bent een lichtmens. "Kom heilige Geest, verlicht dan ons hart en ontsteek het vuur van uw liefde".