Niet van deze wereld (2009)

Vroeger had je het programma Showroom op de t.v. Daarin kwamen allerlei rare snuiters voor de camera. Ik herinner me een man, die woonde in een fietsenschuurtje. Hij wilde niks te maken hebben met de huidige consumptiemaatschappij. Zijn manier van leven was een stil protest tegen de wereld die mensen beklemt, afhankelijk maakt en in het gareel wil houden. In het programma Man bijt hond kom je ze ook tegen. Mensen die op een of andere manier zich niet willen aanpassen aan de maatschappij. Een boer, bij wie de kippen en de geiten binnenlopen, die nooit van zeep heeft gehoord of beter gezegd: wil horen en die samen met zijn beesten aan tafel zijn prakje eet. En wat te denken van de straatprofeet Arnold in Eindhoven. De winkeliers vinden hem onaangepast. Hij staat het winkelende publiek in de weg. Er moet geconsumeerd worden en Arnold preekt dat we met zijn allen moeten consuminderen. Al deze snuiters laten toch iets zien van een andere wereld. Een wereld waarin het niet gaat om meer en nog veel meer, maar om een andere manier van leven: dichter bij de natuur; dichter bij de aarde; dichter bij je naaste; dichter bij God.

Jezus is in zijn tijd ook zo'n vreemde vogel. Hij verkondigt ook een andere wereld. Hij verkondigt Gods rijk, dat hier op aarde gevestigd moet worden. Het is een rijk waarin liefde, zorg en aandacht voor de naaste moet gaan gelden. Het is een wereld, die toegewijd moet worden aan de waarheid, waarin dus niet bedonderd en bedrogen wordt. Het is een wereld, waarin het anders gaat dan het nu gaat. Waar niet gegraaid wordt naar bonussen, maar waarin eerlijk wordt gedeeld. Dat rijk is niet van deze wereld, nog steeds niet. Dat rijk is van een heel andere wereld. Dat is Gods wereld. Jezus zegt het van zichzelf. Ik ben niet van deze wereld, maar ik ben wel in deze wereld. Ik ben naar deze wereld gezonden door de Vader en ik wijd mij toe aan Hem.

Misschien is wat Jezus van zichzelf zegt ook wel van toepassing op ons. Misschien mogen wij ook wel iets minder van deze wereld zijn en wat meer van Gods wereld. Er wordt gesproken over geldcrisis en een kredietcrisis en een economische crisis. En natuurlijk is het verschrikkelijk dat er weer veel ontslagen vallen, dat mensen hun werk verliezen en dat uitkeringen voor mensen die het het meest nodig hebben weer omlaag zullen gaan. Weer gaan we in onze samenleving die crisis oplossen door het consumentenvertrouwen aan te wakkeren. We moeten nog meer gaan kopen, nog meer gaan winkelen en nog meer consumeren. Maar misschien licht de echte oplossing dichter bij het evangelie. Dat andere rijk moet er komen, waarin samen gedeeld wordt, wordt geen macht meer ligt bij de leiders van de staat en van grote bedrijven, maar waarin de macht van Gods liefde regeert, waarin de macht van het samen delen gaat heersen, waarin eerlijk delen wordt: het meeste geven aan hen die honger hebben, waarin de woorden van bisschop Muskens nog eens gehoord worden, die deze week tot ereburger van Breda werd benoemd: dat een brood stelen helemaal geen stelen is als een ander meer dan overvloed heeft en een ander nog minder dan niks. Dat zijn woorden en daden van die andere wereld die dichterbij komt als mensen zich richten naar de woorden van Jezus zelf.

Nee hoor... die woorden van Jezus laten geen ruimte voor eigen gegraai en overdreven bonussen. De woorden van Jezus laten Gods wereld zien. Waaraan wij allemaal mee mogen werken. Ze mogen ons als het ons steeds meer lukt zo te leven, dan misschien rare snuiters vinden, maar dan toch snuiters die leven in de geest van Jezus zelf, die Gods liefde hier op aarde willen tonen.