Geen commentaar

×

Waarschuwing

JUser: :_load: Kan gebruiker met ID: 233 niet laden
Sommige bladzijden uit de Schrift verdragen geen commentaar. Elke uitleg doet afbreuk aan de tekst zelf. Men kan alleen nog eerbiedig luisteren. Telkens weer. Het zeventiende hoofdstuk van Johannes is een dergelijke bladzijde, het zogenaamde hogepriesterlijk gebed van Jezus. Daaruit lezen we op de zondag tussen Hemelvaart en Pinksteren.

Wanneer de Heer voor het laatst met zijn leerlingen aan tafel is, vlak voor zijn dood, bidt Hij. Luidop. Wij mogen meeluisteren. Bij die intiemste bladzijde uit de heel Schrift past enkel eerbiedige schroom. Uitleg hoeft niet, want de woorden spreken voor zich. Er is niets moeilijks aan. En de vraag naar toepassingen voor ons leven, is helemaal naast de kwestie. Hier valt niets te doen dan alleen dit: luisteren. We worden binnengeleid in de diepste intimiteit van God zelf. Dit is pure liefdestaal van de Zoon tot de Vader. Het meest verwonderlijke is dat wij daarin ter sprake komen, wij, mensen! En niet toevallig of terloops, maar voortdurend. In Jezus' liefde tot de Vader staan wij in het middelpunt. Zijn dank en smeking betreffen ons!

Jezus kan terugblikken op zijn bijna voltooide zending. Hij heeft gedaan wat de Vader van Hem gevraagd heeft. Zo is Hij in de liefde van de Vader gebleven. Nu is voor Hem het moment gekomen van de verheerlijking, van de terugkeer naar zijn Vader. Maar Jezus' zorg voor ons reikt over zijn eigen dood heen. Hij geeft tijdens het Laatste Avondmaal niet alleen maar goede raad aan zijn leerlingen. Hij geeft zichzelf en bidt, spreekt voor hen ten beste bij de Vader. In zijn gebed zijn ook allen opgenomen die ooit in Hem zullen geloven. Hij bidt dus ook voor ons. Opdat wij één zouden zijn. Zo één als Hij en de Vader één zijn! Hij haalt ons niet uit de wereld weg, maar vraagt dat wij voor het kwaad behoed mogen worden en dat wij ‘in de waarheid mogen blijven'. Bij dat alles heeft Hij één doel voor ogen: dat wij zijn vreugde ten volle mogen bezitten.
Nu gaat Jezus naar de Vader terug. Hij heeft beloofd dat Hij ons niet verweesd zal achterlaten en zijn Geest zal sturen. Daarmee is echter nog niet alles gezegd, of liever: dat alles kan nog te eenzijdig begrepen worden. Alsof wij het met Jezus' boodschap en voorbeeld moeten doen, en daarbovenop nog een soort inspiratie zullen krijgen. In Jezus' gebed blijkt dat het nog om veel meer gaat. Hij draagt ons mee in het diepste van zijn hart en tot in het hart van de Vader zelf. Deze bladzijde is zo subliem en zo onmisbaar, niet omdat ze aanwijzingen geeft voor ons denken en doen, maar omdat ze laat zien hoezeer wij God zelf ter harte gaan. Het zijn woorden die we alleen maar moeten beluisteren. Altijd weer. Zonder vraag naar uitleg of toepassing. Omdat ze zeggen hoezeer wij bemind zijn. Dat is het eenvoudigste om te aanvaarden. En het moeilijkste.