Paastijd (B)

Mensen lijden aan een soort natuurlijke machteloosheid

Dat is geen reden tot zwartgalligheid

maar tot bezinning. En daar zijn wij hier voor samen.

En onder dit dak krijgen wij dan te horen

wat onze enige redding is: echt kiezen voor God.

Alleen onder het gemeenschappelijk vaderschap van Hem

heeft naastenliefde als broederschap

(waaronder ook verstaan zusterschap natuurlijk) zin.

De liefde tussen mensen mag bijvoorbeeld

niet alleen rusten

op de gelijkheid van ras of een superioriteitsgevoel van een natie

of een gezamenlijk koesteren van een eigen gelijk.

 

In Babel was eensgezindheid en broederschap

('laten wij samen..enz') maar God heeft die eensgezindheid,

die karikatuur van goede 'naastenliefde' uiteengebroken.

Die was niet uit God.

Echte liefde bloeit alleen maar op

als wij ons op Hem willen richten.

Johannes de evangelist zegt in een van zijn brieven:

'Niet wij hebben God liefgehad maar Hij heeft ons liefgehad.'

HIJ is het gesprek met Israël en met de mensheid begonnen.

 

Jesus Messias brengt echte liefde,

eenheid in God naderbij.

Als wij ons door de liefde zoals Hij die voorleefde

willen laten corrigeren

kan de mensheid werkelijk nieuw worden.

De lessen uit het verleden kunnen dan worden geleerd

en omgevormd tot een vernieuwende, heldere toekomstvisie.




Dan kunnen grenzen overschreden worden:

'De gelovigen uit de besnijdenis (de joden)

die met Petrus waren meegekomen

stonden verbaasd dat ook over heidenen

de heilige Geest werd uitgestort'

zullen wij met Pinksteren horen zeggen.

Er ontstaat dan een nieuwe eenheid rond Jesus.

Hij brengt mensen op een nieuwe wijze bij elkaar.

 

In onze kerk zijn vele activiteiten

en dat is goed. Bij een kerk hoort:

mensen samen brengen, luisteren naar elkaar,

de christelijke liefde praktiseren.

De noemer waaronder wij dat allemaal doen

is ‘gastvrijheid’. Een kernwoord in onze parochie.

 

Het verhaal van Cornelius, de Romeinse honderdman,

de eerste lezing van vandaag,

handelde over dat thema.

 

De wereld van Petrus wordt opengebroken

door zijn vreemde visioen:

'Petrus neemt en eet.'

 

En de wereld van Cornelius wordt opengebroken:

'ga naar Petrus en zijn vrienden en luister daar.'

 

De heidenen zoeken de kerk

en de kerk gaat open naar de heidenen toe !

Allemaal nuttig.

 

Wat op de kerk slaat even eruit ligtend:

Het is wezenlijk voor een kerk dat ze open is,

dat grenzen die tussen de mensen kunstmatig

en vaak ook met geweld en machtsmiddelen in stand worden gehouden,

verdwijnen.

 

Door daaraan mee te werken

bouwen wij samen aan een nieuwe wereld:

hopelijk wel in Zijn naam, anders houdt het geen stand.

Het geloof kan alleen maar echt groeien

in dialoog, eigenlijk in een trialoog:

een gesprek tussen God en jou en je naaste en jou.

Contact met anderen is altijd goed

en wie er gelijk heeft is niet eens het belangrijkste.

 

Dialoog is een goed geneesmiddel

voor alle crises die er zijn:

tussen ouders en kinderen,

tussen mensen die elkaar niet verstaan,

tussen de verschillende wereldgodsdiensten

en ook binnen de kerk

want twee weten altijd meer dan een.

 

Door naar elkaar te luisteren

kun je allebei leren,

als het goed is naar elkaar toegroeien;

ja, alleen zo zelfs

beeldt je de ware christelijke eenheid uit.

 

'Hebt elkander lief'

zegt onze Heer in zijn afscheidswoorden.

Die opdracht vraagt om uitvoering,

in onze parochie in onze familie, in onze stad,

in deze wijk, in dit herrezen Nederland

met alles wat dat met zich meebrengt.

 

En dan nu de trialoog.

Wij allen samen hebben het voorrecht

kerkgangers te zijn.

Buitenstaanders begrijpen vaak niets

van wat ons daar toe beweegt.

Ze zeggen 'het is sleur, gebrek aan fantasie'.

Niets is minder waar.

Het getuigt juist van de verfrissende fantasie van mensen

die willen gedenken en leren.

 

Mensen die beseffen

dat ze het alleen niet redden

en dat je in saamhorigheid rond de ene Heer

je leven kunt vernieuwen

iedere eerste dag van de week opnieuw.

 

Daartoe worden wij opgeroepen rond brood en wijn.

Morgen doet weer een nieuw groep kinderen mee,

hun ouders hebben hun voorgeleefd wat het belang

van meedoen is, meegenieten van dit bijzondere Brood;

Het brood als voedsel voor onderweg

en de wijn als voorteken van de nieuwe toekomst van God.

 

Verzameld in de liefde van de Heer

die in zijn afscheidswoorden zijn diepste emoties weerlegde:

 

'Dit is mijn gebod, dat gij elkaar liefhebt,

zoals ik u hebt liefgehad.

Geen groter liefde kan iemand hebben dan deze,

dat hij zijn leven geeft voor zijn vrienden.

Gij zijt mijn vrienden... ik noem u geen dienaars meer

want een dienaar weet niet wat zijn heer doet:

u noem ik vrienden

want ik heb u alles van de Vader meegedeeld.'

 

Neen, wij hoeven geen nieuwe openbaring te krijgen

wat ons is doorgegeven is genoeg

aan ons echter om het geloof vorm te geven in deze dagen:

de wereld heeft het brood nodig en wijzelf ook..

 

Door ons leven te zien als een uitbeelding

van de liefde die God ons toedraagt

krijgt ons eigen leven zien.

De liefde die wij kunnen opbrengen

maakt deel uit van Gods geschiedenis van Sjalom.

 

Wij gaan als het goed is,

lerend van het verleden, de toekomst tegemoet.

Laten we dan opgewekt

door de Heer aangemoedigd opnieuw verder gaan.

De liefde komt van God !