Plichtsvervulling of ontmoeting (2006)

Er zijn momenten waarop mensen tegen je zeggen: "wat was dat een mooie mis". Ze voelden zich nauw betrokken bij datgene wat in de kerk gevierd werd: de afscheidsdienst van een dierbare overledene, de inzegening van een huwelijk, een jubileum van mensen die een kroonjaar vierden of een vereniging die de kerk bij haar feestelijkheden wilde betrekken. Als pastoor kun je bij bijzondere vieringen een persoonlijke inkleuring geven aan de samenkomst. Hierin komt op zijn best naar voren wat samenkomen in geloof  betekent: je persoonlijk aangesproken voelen door de Heer. Heel veel gevoelens, die in ons leven, kunnen wij kwijt in een dergelijk samen zijn. Gevoelens van pijn, maar ook gevoelens van vreugde. Gevoelens van dankbaarheid, maar ook gevoelens van steun. Op zo'n moment voelen wij dat God heel dicht bij ons staat en letterlijk meeloopt in ons bestaan. Het blijkt dat wij ons verhaal kwijt kunnen, maar ook dat als een soort weerkaatsing van onze woorden aanvullende gedachten terugkomen, die het bestaan voor ons zelf steeds meer open leggen en verhelderen. De Heer spreekt Zijn Woord in ons leven mee.
Zo'n ervaring hadden ook de twee leerlingen gehad toen zij op weg waren van Jeruzalem naar Emmaüs. Schijnbaar was hun verdriet over de dood van Jezus zo groot dat ze met hun tweeën in stilte hun weg vervolgden. Ze hadden weinig tegen elkaar te zeggen, totdat een ‘onbekende' voorbijganger zich bij hun gezelschap voegde. Door het stellen van enkele vragen kreeg hij de twee leerlingen aan de praat en daardoor konden zij vertellen wat er in hun leefde. Allereerst dachten zij dat de reden van hun verdriet aan iedereen bekend was, maar omdat dit schijnbaar niet zo was vertellen ze hun verhaal maar weer opnieuw. De voorbijganger was niet zomaar een passief toehoorder en ook niet iemand die alleen maar uit is op nieuws. In een meelevend luisteren probeerde hij boven water te krijgen wat de leerlingen eigenlijk bezig hield. Ze waren teleurgesteld. Ze dreigden zelfs hun geloof in Jezus te verliezen. Hun toekomst met hem was geblokkeerd. Maar dan wordt hun hart geopend voor het inzicht dat niets zonder bedoeling gebeurt, dat de levensweg van Jezus voorzegd was en dat Hij de leerlingen niet in de steek laat. Het simpele gebeuren van samen aan tafel gaan krijgt een diepere dimensie wanneer ‘de vreemdeling' het brood voor hun breekt. Hiermee wordt inzichtelijk dat Jezus het bestaan met ons deelt, maar ook onze leefwereld overstijgt. Dit is ook het geheim van iedere eucharistieviering.   
Ervaringen waarin de Heer ons persoonlijk raakt zijn genademomenten. We ervaren ze op hoogtepunten en dieptepunten van ons leven. Daar tussen door zijn die gewone dagen, waarin gelovigen samen komen om eucharistie te vieren. Het is een bepaalde groep die zegt dat ze geen zondag hebben als ze niet naar de kerk geweest zijn. Niet iedere keer is er dat gevoel dat ze iets bijzonders hebben meemaken. Maar wel is er de ervaring dat hun leven weer gevoed is met het leven van de Heer. Zoals er in het gezin niet iedere dag een feestelijke maaltijd kan zijn, zo is dit ook in de Kerk. Op de gewone dagen van het jaar zullen wij moeten zorgen dat wij op krachten blijven. Op tijd en regelmatig voedsel tot ons nemen is wezenlijk. Dit geldt ook voor ons geloof. In ons weekprogramma de ontmoeting met de Heer inbouwen. Dat geeft stabiliteit aan onze geloofsgemeenschap. Maar ook de andere groep is onmisbaar, die bij gelegenheden komt. Zij zorgen er op zijn tijd voor dat er momenten zijn die onze aandacht verdienen en gevierd moeten worden.