Derde zondag van Pasen (2003)

×

Waarschuwing

JUser: :_load: Kan gebruiker met ID: 201 niet laden
We leven in een wereld vol geweld, in een samenleving vol geweld. Elke dag wel hoor je, lees je berichten over geweld dat mensen gebruiken tegen elkaar waardoor ze elkaar veel verdriet en ellende bezorgen.
Op het moment zijn het vooral landen als Irak, Afghanistan, cono waar veel berichten van geweld en terreur vandaag komen. Maar ook andere landen in Afrika en Latijns-Amerika worden al jaren lang geplaagd door allerlei geweldsuitbarstingen, zinloos geweld dat telkens weer talloze mensenlevens opeist. Goed beschouwd is er geen land in de wereld waar echt geen enkele vorm van geweld bestaat.
Ook in onze eigen samenleving hoor je en lees je steeds weer over allerlei vormen van geweld. Op veel plaatsen durven mensen 's avonds niet meer op straat te komen, bang als ze zijn om slachtoffer te worden van geweld,. Mensen sluiten hun huizen steeds grondiger af bang dat het geweld bij hen binnendringt.
Het angstige is dat men geweld zo gewoon vindt, dat sommige vormen ervan een soort sport lijken te zijn, en dan denk ik bijvoorbeeld aan rellen rond de voetbalvelden. Het angstige is ook dat bij de machthebbers de mening lijkt te bestaan: ik wil dat er gebeurt wat ik wil, en als ik daar geweld voor moet gebruiken dan doe ik dat ook. Soms is dat, jammer genoeg, inderdaad de enige weg, als het gaat om de orde te handhaven in een geordende samenleving.
Soms kan bestaand geweld alleen maar bestreden worden met geweld. Maar geweld met geweld bestrijden is nooit een goed middel, het is van twee kwaden op dat moment de minst kwade kiezen. Maar als de president van het machtigste land ter wereld meent zijn wil te moeten opleggen door het gebruik van grof oorlogsgeweld dan zitten we op een heel bedenkelijke weg. Het is in feite een vorm van machtsmisbruik, wat voor mooie woorden er ook gebruikt worden, en machtsmisbruik draagt nooit bij aan vrede in de wereld.
We hebben allemaal wel gehoord van Mahatma Gandhi, die in verzet kwam tegen de Britse overheersing van zijn land maar die per se geen geweld wilde gebruiken. Hij is beroemd geworden om zijn geweldloos verzet, en ondanks alle geweld tegen hem en de zijnen gebruikt wist hij toch India te leiden tot een zelfstandige en vrije natie. Maar mensen als Mahatma Gandhi zijn helaas uitzondering.
Eigenlijk zou elke christen, ieder die gelooft in Jezus boodschap, een geweldloze mens moeten zijn juist zoals Gandhi, die overigens juist als Jezus door geweld om het leven kwam.
Jezus was een man die vrede wilde tussen de mensen. Het is opvallend hoe in veel paasverhalen zijn eerste woorden zijn: sjaloom, vrede voor jullie. Nu is sjaloom in het oosten weliswaar een heel gewone groet, maar het is en blijft wel een wens tot vrede.
En het gaat hier om vrede die verder gaat dan een situatie zonder geweld en oorlog. Het gaat om een innerlijke toestand van rust, een innerlijk evenwicht waarin je echt jezelf kunt zijn. Maar als er allerlei vormen geweld om je heen bestaan, dan is het heel moeilijk om echt jezelf te zijn, om innerlijke rust en vrede te voelen.
Vrede voor jullie, zei Jezus maar hij zei beslist niet: heb maar vrede met de situatie zoals die is, leg je er maar bij neer dat er geweld gebruikt wordt, kijk maar de andere kant op als mensen eronder te lijden hebben. Laten we eerlijk zijn, in feite is dat wel vaak onze houding. Toen we zelf gebukt gingen onder het oorlogsgeweld,
nu alweer 61 jaar geleden, hebben we aan den lijve ervaren wat voor ellende en verdriet dat brengt.
Toen werd er geroepen: nooit meer oorlog. Een mooie wens, sindsdien zijn er alweer talloze oorlogen gevoerd, gelukkig voor ons ergens ver van ons vandaan, en we stonden machteloos, we konden er niets aan doen. Toch blijft de vraag: hebben we genoeg geprotesteerd? Hebben we met zijn allen toch niet vaak de andere kant op gekeken?