3e paaszondag (2009)

×

Waarschuwing

JUser: :_load: Kan gebruiker met ID: 171 niet laden
Als je straks van hier weggaat, dan kan het best dat je in een koffieklets terecht komt of aan de kaarttafel met vrienden, en wat ook mogelijk is: iemand komt in de voormiddag aperitieven. In het eerste en derde geval kan het best dat de vraag op tafel komt: "Wie was er allemaal in de mis?" Ik geloof niet dat er veel kans is dat die vraag tussen de kaarten op tafel gesmeten wordt, wat niet wil zeggen dat er na een mis geen kaartje mag gelegd worden. Goed, maar die vraag: "Wie was er allemaal?" En dan proberen we ons te herinneren wie we allemaal hebben gezien. Maar niemand zal er aan denken dat hier ook iemand aanwezig was die we NIET hebben gezien., en wees gerust, ik zou er ook niet aan denken. Maar in het openingswoord stond duidelijk: "In elke eucharistie wil de Heer Jezus BIJ ONS zijn. Hij spreekt tot ons zijn woord. Hij breekt met ons het brood." Toegegeven: wij ZIEN die Jezus niet met onze ogen. We kunnen Hem alleen maar zien met ons geloof en dat maakt aardig wat verschil uit.
Lucas heeft wel een ander verhaal, een echt VERRIJZENISVERHAAL, want Jezus stond plots in het midden van die plaats waar ze uit schrik voor de Joden zich verschanst hadden. Dat tableau doet me altijd terugdenken aan de oorlogsjaren waar ook mensen onderdoken en zich schuil hielden, en met schrik. Maar dit terzijde gelaten! Lucas houdt het bij een ander soort schrik: "In hun verbijstering en schrik meenden ze een GEEST te zien, in andere vertalingen: een SPOOK; Ergens doe ik een vermoeden op dat ze gemakkelijk aan spoken dachten, want in dat andere verhaal waar Jezus over het water naar hen toekwam was het het zelfde verschot: ze meenden dat het een spook was.
Nu goed, we zullen er maar niet om lachen. Als je iemand overduidelijk hebt zien sterven, aan een kruis dan nog, - hebben we in de eerste lezing ook horen getuigen door Petrus - het zou voor minder aan je hart slaan. En onmiddellijk komt er een garantie over de echtheid van het gebeuren. "Vrede zij u." Zou ik er ver naast zitten als ik zou zeggen dat die groet niet op iedereens lippen lag? En de bewijsvoering gaat verder: Hij toonde hun zijn handen en zijn voeten, en om het helemaal duidelijk te maken: een stuk geroosterde vis at hij VOOR HUN OGEN op.
Uit alle verrijzenisverhalen komt duidelijk naar voor:: de leerlingen hadden allerminst verwacht dat die Jezus zou verrijzen, weer in hun midden zou zijn, levend en wel. Het is zo menselijk dat je zodanig naar iets verlangt dat je meent je droom werkelijkheid te zien worden, dat je fantaseert. Maar de apostelen kon je daarvan niet beschuldigen, integendeel. Zij droomden niet, of misschien moet ik het anders beschrijven: ze ZWEEFDEN niet, ze bekeken de situatie heel nuchter, maar nu zagen ze het wel "MET EIGEN OGEN" zouden wij zeggen.
Mag ik even terugkomen naar mijn verhaal van een paar weken terug: wij komen nooit aan een graf te staan dat leeg is. Nog minder zien we de Heer in ons midden komen met onze eigen ogen. Maar zijn WOORD is er, en straks het BREKEN VAN HET BROOD, want "Doe dit om Mij te gedenken"!

Vrienden we willen het geloven, GELOVIG BELEVEN: Hij LEEFT en Hij IS ONDER ONS.