Paaswake (2009)

×

Waarschuwing

JUser: :_load: Kan gebruiker met ID: 554 niet laden
Water en vuur, twee dingen die eigenlijk niet samen gaan. Als mensen samenleven als ‘water en vuur' is er veel ruzie en kunnen mensen niet goed met elkaar samenleven. En ook letterlijk: water blust het vuur uit, en wat heel erg nat is, kan niet branden. En toch zijn deze twee symbolen de belangrijkste tekens bij elke Paaswake.

Water en vuur, vuur en licht: Ze horen bij de grote verhalen uit het Oude testament: het verhaal van de schepping en het verhaal van de uittocht, de bevrijding uit de slavernij in Egypte. (We hoorden deze verhalen net in de lezingen.) Het laatste verhaal, van de uittocht, is het verhaal dat de Joden vroeger (en ook nu nog) altijd lazen op hun paasfeest. Sterker nog: die bevrijding, die uittocht was juist de reden van het grote Pesachfeest, zoals dat bij hun heet. En Jezus vierde het op die laatste avond dat hij met zijn leerlingen aan tafel zat. Toen hij voorvoelde dat zijn leven niet langer veilig was omdat zijn manier van leven door de machthebbers als te bedreigend werd gezien. Op dat feest, aan die maaltijd heeft hij zijn leerlingen dat bijzondere teken van brood en wijn nagelaten.

Een teken dat wij sindsdien zijn blijven stellen, ‘tot zijn gedachtenis', om Jezus te gedenken. Om zijn leven te gedenken, maar ook Zijn dood, die door God teniet werd gedaan; zodat zij mochten ervaren dat er weer toekomst was, een nieuw leven na de dood.

Het is dus niet verwonderlijk dat de eerste christenen na Jezus' dood het verhaal van die bevrijding uit Egypte zijn gaan toepassen op Jezus. Zoals Mozes eens het joodse volk bevrijd heeft uit de slavernij van Egypte, zo heeft Jezus door zijn leven en dood de mensen bevrijd uit de macht van de dood. En wat wij ons daar precies bij mogen verstellen, dat weet niemand, maar we mogen geloven dat ons leven in navolging van Jezus niet zinloos of vergeefs is, dat er een toekomst is die boven al het menselijke uitgaat. Dit hoort dus allemaal bij het symbool water!

 

Het andere verhaal, dat over licht en vuur, het verhaal van de schepping hoort bij het tweede symbool, de paaskaars. We hebben hem net ontstoken aan het nieuwe vuur. En we zongen "Gods licht zal ons leiden". Licht is een teken van de liefde van God. In de verhalen van het Nieuwe Testament wordt Jezus ook van Het Licht genoemd, iemand die vooral voor mensen die het moeilijk hadden, die in het donker zaten van verdriet of pijn, van ziekte of armoede, geweld of onderdrukking, voor hen wilde hij Licht zijn; hen wilde Hij helpen. Daarom komt er elk jaar weer een Paaskaars, als teken van Jezus die Licht wilde zijn voor iedereen.

En nu kan dat licht nog iets heel bijzonders. Om dat te laten zien, heb ik even wat hulp nodig van enkele kinderen die even een kaars willen vasthouden. Wie wil mij even helpen?.....

(de kinderen krijgen een kaarsje. Ik vraag één kind de lichtjes van de andere kinderen aan te maken.)

Wat gebeurt er nu met het lichtje van die kaars? Wordt dat vlammetje kleiner als je het ‘uitdeelt'?

Zo is het ook met de liefde: als je die uitdeelt, als je die doorgeeft wordt het meer.

Maar je kunt het vlammetje ook uitblazen; dan heb je iemand nodig die het weer helpt aan te maken. Daarvoor zijn we samen. Om elkaar te helpen de lichtjes brandend te houden. Om elkaar te helpen geloven. Om elkaar te helpen als iemand het moeilijk heeft.

Vuur en licht kun je dus doorgeven. Het zou fijn zijn als wij zo ‘elkaar kunnen aansteken', om net als Jezus een licht te zijn. God is ermee begonnen toen Hij de wereld schiep. Jezus heeft zijn vrienden ermee ‘aangestoken'. En nu mogen wij ons laten ‘aansteken' door dat vuur.

Want:

Pasen is zelf - wonderlijk - opnieuw durven opstaan
en anderen weer - verwonderlijk - kunnen oprichten.
Zullen we het Pasen laten worden, nu even sterk als toen ?
Waar beginnen we ?

uit Visie : Jean-Paul Vermassen