# Macht om zonden te vergeven (2009)

- Auteur: Antoine Rubbens
- Datum: 14 februari 2009
- Liturgie: B-cyclus · Tijd door het jaar · 7e zondag · groen
- Bron: https://preken.be/b/door-het-jaar/7/macht-om-zonden-te-vergeven-2009/


Zich afhankelijk voelen is heel zwaar bij ziekte. Bij bepaalde ziekten en handicaps zijn mensen helemaal op anderen aangewezen. Een lamme kan niet meer bewegen. Hij heeft dragers nodig. Zijn die er en zijn ze bereid te helpen?

Vier dragers voor één lamme. Wie nam het initiatief; de lamme of de dragers? Het was wellicht een samenspel van de lamme met zijn dragers. Mensen met geloof. Zij hebben er alvast heel veel voor gedaan om bij Jezus te komen. Hoe geraak je binnen als het huis vol is?

Assertieve mensen bereiken hun doel. Ze steken hun voet tussen de deur. Ze zoeken een andere ingang. Wat ze hier doen, dit is toch spectaculair. Het dak openbreken! Of was dit een manoever om de kwade geesten te verschalken en om te beletten dat de ziektedemon de gewone huisingang zou kennen. Dit bemoeilijkt zijn terugkeer.

Voor Marcus staat er meer op het spel. Het verhaal toont de invloed van Jezus. De Mensenzoon heeft macht tot vergeving. Dit komt alleen God toe.

Jezus gaat allereerst in op een nood, waarvan wij niet horen dat die er is. Is Jezus de grote kenner, die weet waar het hem zit? Die een geestelijke pijn ziet achter de uiterlijke kant? Hij raakt de man op een diep vlak, dit van zingeving, van zonde en schuld en van het herstel van relaties. Jezus verrast door eerst zonden te vergeven. Of juister door aan de lamme te zeggen dat zijn zonden zijn vergeven. In eerste instantie beweert Jezus niet dat hij zelf de zonden vergeeft maar dat hij een God verkondigt en aanwezig stelt die zonden vergeeft.

Dit woord van Jezus lokt reactie uit en krijgt tegenstand. Jezus geeft niet toe. Hij bevestigt dat de Mensenzoon macht heeft zonden te vergeven. Hij doet wat alleen aan God is voorbehouden. “Als Jezus deze volmacht aan de Mensenzoon toeschrijft, dan maakt hij er aanspraak op een Gods gelijke waardigheid te bezitten en daaruit te handelen. Pas na de belofte dat zijn zonden vergeven zijn, hoort de zieke wat hij verlangt. Het is precies deze aanspraak op goddelijkheid die Hem naar het lijden voert. In die zin zijn de volmachtsaanspraken van Jezus gericht op zijn lijden” (J. Ratzinger, Jezusboek, p.304).

Het is de eerste keer dat wij vanwege mensen verzet horen tegen Jezus. Het zal van nu af niet meer ophouden. De controversen nemen toe. Hier is een aanzet van wat later in Jeruzalem zal gebeuren. Bij zijn proces zullen schriftgeleerden zich associëren met de hogepriesters. (Mc 14,1,43;53).

Jezus bevestigt wat hij zegt met een daad. Hij heeft invloed op gans de mens. Lichamelijk en geestelijk heil gaan samen. Het klink goed vanuit een hedendaagse gevoeligheid voor een holistische visie. Maar er is meer aan de hand, zoals R. Guardini opmerkt in zijn boek De Heer. Hij staat stil bij deze dubbele genezing en peilt naar wat in de man omging. Guardini is niet gelukkig met een uitleg, die enkel bij het sociale blijft. “Jezus is niet zonder meer de charitatieve figuur met het wijde hart en de rijke helpende kracht, die het mensenwee opzoekt, begrijpt en overwint. Hij is niet de sociaal-voelende, die de wantoestanden ziet en de dingen beter ordenen wil, die zich verzet tegen de standverschillen en vecht voor de gerechtigheid. De charitatieve en sociale mens wil het lijden verminderen en zo tegelijk opheffen. Hij wil, dat doelmatig voorzien zou worden in de behoeften, dat het ongeluk voorkomen en het bestaan goed geordend wordt; dat blijde en gezonde, naar lichaam en ziel goed verzorgde mensen op aarde leven. Wanneer we dit alles voor ogen houden, merken wij onmiddellijk op dat het Jezus om dat alles niet te doen is. Daarvoor ziet hij het lijden veel te diep, veel te breed geworteld in de gronden van het bestaan, te zeer één met zonde en de vervreemding van God. Hij ziet het veeleer als een moment van de existentie, waarin deze zich naar God opent, of tenminste zich openen kan. Hij ziet het lijden als gevolg van de zondeschuld, doch tegelijk als de weg van loutering en terugkeer.” (R. Guardini, De Heer, p. 68). De woorden van Guardini zijn niet modern. “Wie spreekt er nog over zonde? Waarom blijft de kerk dit woord gebruiken in haar liturgische taal?” was de vraag na een catechese voor de ouders van vormelingen.

Jezus vernoemt de zonde, maar hij voegt er steeds aan toe dat zijn Vader de zonden vergeeft en de zondaar opneemt. (J. Gnilka, Jesus von Nazaret, p. 116).

“Reinig mij”, vroeg de melaatse. “Maar niet alleen mijn huid, maar de kern van mijn bestaan”, voegen wij er aan toe. “Delg het kwaad in mij”, was wellicht de stille bede van de man die verlamd was. Wij maken ze tot de onze als wij de Heer om verzoening bidden. Dat de lamme opnieuw kon lopen was het teken van Gods macht en van diens kracht om zonden te vergeven. Het gebed van de melaatse en diens genezing, het geloof van de dragers en de vergeving van de lamme en diens opstanding laten vermoeden wat er gebeurt in het sacrament van de verzoening. (André Vingt-Trois, Les signes que Dieu nous donne).

De toehoorders hebben het begrepen. Zij doen waartoe vele psalmen oproepen. Zij prijzen de Heer en zijn heilige naam:

“Prijs de HEER, mijn ziel, vergeet niet één van zijn weldaden.\
Hij vergeeft u alle schuld, hij geneest al uw kwalen” (Ps 103,1-2).

