# De nacht heeft Hij verdreven (2009)

- Auteur: Ambro Bakker s.m.a.
- Datum: 18 januari 2009
- Liturgie: B-cyclus · Tijd door het jaar · 7e zondag · groen
- Bron: https://preken.be/b/door-het-jaar/7/de-nacht-heeft-hij-verdreven-2009/


De lezingen van de laatste weken vertellen over de genezingen die
Jezus verricht op zijn tocht door het Joodse land. Wij horen dat Jezus
voortdurend te vinden bij mensen die ondergesneeuwd raken. Jezus trekt
genezend rond. Zoals we zingen in het lied “Hij ging van stad tot stad,
Hij sprak: tot u ben Ik gezonden. Voor zieken en gewonden had Hij een
woord, een onderdak. Hij gaf aan blinden het gezicht, de nacht heeft
Hij verdreven, gaf doden weer het leven, waar Hij voorbijging werd het
licht.”

We hoorden vorige week over de genezing van een
melaatse. Vanmorgen horen we over de genezing van een lamme. Daarna
komen de genezingsverhalen van het dochtertje van Jaïrus, genezing van
een blinde en de genezing van een stomme en de storm op het meer. De
evangelisten laten er geen twijfel over bestaan: voor Jezus staan
mensen die door het leven onderuit zijn gehaald centraal.

Zieken
vormen bij Jezus het uitgangspunt van zijn programma. In zijn Naam
trekken de leerlingen er op uit, zalven de zieken en genezen ze. (Mc.6:
13). Als Johannes de Doper in de gevangenis laat vragen of Jezus de
Gezondene is, krijgt hij te horen "Ga aan Johannes zeggen: blinden
zien, lammen gaan, doden staan op, aan armen wordt de Blijde Boodschap
verkondigd." Het antwoord geeft een samenvatting van wat Jezus
eigenlijk wilde: heil brengen. Toch gaat het Jezus niet om sensatie.
Het zijn tekenen die verwijzen naar een God die bekommerd is om mensen.
God staat niet onverschillig tegenover het lijden van mensen. Hij wil
niet de ziekte, maar de gezondheid van ieder mens. Gods heeft geen
vreugde in het in elkaar storten van al wat leeft.

Gezondheid
staat in ons wensenlijstje hoog genoteerd. Voor velen heeft God daar
alles mee te maken. God wil te betrokken zijn bij alles wat we doen.
Voor sommigen komt Jezus pas ter sprake, als de doktoren uitbehandeld
zijn. Ik vrees dat die mensen in Jezus ontgoocheld raken. Want dat
heeft Jezus ons nooit beloofd. Hij wil geen gatenvuller zijn, als wij
ten einde raad zijn. Jezus is anders. Waar mensen gericht zijn op
zichzelf, heeft Hij het over breken en delen. Waar mensen vechten om de
macht, spreekt Jezus van dienen. Waar mensen eindeloos van het leven
willen genieten, spreekt Jezus van zijn leven verliezen.

Jezus
was terug in Kafarnaüm. Hij was thuis. En de mensen komen weer op Hem
af. En men brengt een lamme bij Hem. Marcus vertelt dat het er zó druk
was, dat ze de lamme door het dak moesten laten zakken! En het antwoord
van Jezus is niet zozeer de lichamelijke genezing, maar Hij vergeeft
zijn zonden. En daarmee brengt Hij de lamme terug naar God, naar
anderen, maar vooral naar zichzelf! Zonden vergeven, dat is mensen
teruggeven aan zichzelf. Dat is relaties herstellen. Terwijl de
omstanders wachten op een wonder, hoor je Jezus zeggen: “Je zonden zijn
je vergeven. Dat verleden ben je uit”. De omstanders, en met name de
schiftgeleerden reageren furieus. Onvergeeflijke en goddeloze bluf, wat
ijdele woorden, dreigend ook.

Jezus kijkt naar hen. Glimlacht
Hij? We weten het niet. Maar hij moet hun reactie wel hebben verwacht.
Hij kende hun gedachten en zei: “Wat is nu gemakkelijker, tot de lamme
te zeggen uw zonden zijn u vergeven of sta op, neem uw bed op en ga
naar huis? Welnu, opdat jullie zullen weten dat de mensenzoon de macht
heeft zonden te vergeven, daarom zeg Ik U; neem uw bed op en ga naar
huis”.

Tot grote schrik van de schriftgeleerden en tot dolle
vreugde van de menigte, eindigde op dat ogenblik de oude wereld en werd
er een nieuwe geboren: de man stond op van zijn draagbaar, nam hem op
zijn schouder en wandelde weg in het licht van de nieuwe dag. En
daarmee zit de lamme midden in het visioen van de profeet Jesaia: “Denk
niet meer aan het verleden en sla geen acht op wat reeds lang voorbij
is.

Ik onderneem iets nieuws. Het begin is er al. Zien jullie
dat niet? Ik leg een weg aan dwars door de woestijn” Jesaia 43).
Natuurlijk zijn er woestijnen, perioden van verdriet en teleurstelling.
Maar zij worden uiteindelijk overheerst door momenten van geluk, van
vertrouwen, van hoop. Ook in de eerste lezing staat de vergeving
centraal. Wat God betreft mogen we telkens weer opnieuw beginnen en
“denkt Hij niet meer aan onze zonden”. “Een weg leg Ik aan door de
steppe, rivieren laat Ik stromen door de woestijn”. Wat een belofte!
Het houdt je op de been!

