# 32e zondag door het jaar B

- Auteur: Geert Dedecker
- Datum: 3 november 2015
- Liturgie: B-cyclus · Tijd door het jaar · 32e zondag · groen
- Bron: https://preken.be/b/door-het-jaar/32/32e-zondag-door-het-jaar-b-2015-geert-dedecker/


**Duiding  bij de 32ste zondag door het jaar B**

**HET PENNINGSKE VAN DE WEDUWE…?!**

Ik hou ervan 
naar mensen te kijken,
hen te observeren in hun gewone doen,
terwijl ze niet wéten dat ik naar hen kijk.
Ik vermoed dat Jezus daar óók van hield,
dat Hij vaak uren zó doorbracht,
en dat Hij daardoor dingen zag
waar anderen zomaar aan voorbij liepen.
Vandaag óók weer…

**Kom eens kijken**, zegt hij. 
Ik zie Hem zo zitten,  
op een muurtje aan de zijkant van het plein 
met zijn vrienden bij hem. 
Een handvol mannen en vrouwen. 
Ze zijn hem gevolgd, al enkele jaren. 
Zó begeesterend kan Hij vertellen.
Zó bevrijdend duidelijk maken 
waar het om te doen is in dit leven.
Zó aanstekelijk zijn manier van 
naar mensen kijken: 
precies dààr het goddelijke laten zien. 

En altijd opnieuw verrast hij hen. 
Ook nu weer.

**Kom eens kijken**, zegt hij. 
Al een hele tijd volgt Hij 
de beweging van mensen op het tempelplein.
Ze gooien geld in de offerkist. 
Er zijn er bij die dat doen 
met grote gebaren en veel zwier, 
je kan er niet nààst kijken.
Maar de meesten géven heel gewoon,
het hoort erbij,
de gewoonste zaak van de wereld,
iets waar je niet bij nadenkt.

**Kom eens kijken**, zegt Hij. 
Maar ze snappen niet goed 
wàt ze moeten zien, zijn vrienden!
God is een meester in de camouflage. 
Je moet dus aandachtig kijken 
of je ziet Hem niét.
Kijk dan, zegt Jezus,
dààr zie je iets 
wat je alleen maar ziet 
als je er aandacht voor hebt: 
hier zie je Gòd gebeuren.

En Hij laat zijn camera inzoomen
op de minst opvallende mens in de massa daar: 
een arme weduwe
die één centje in de offerkist legt,
zo’n klein roest dingske van niets.
Maar Hij heeft het gezién:
die kleine gebogen vrouw 
die van haar armoede 
àlles heeft gegeven wat zij had,
haar hele levensonderhoud.
Dat is waar ik van opkijk, zegt Jezus,
dat de meest onbenullige mens
tot zoiets in staat is.
Dàt zijn mijn helden, zegt Hij:
wie nog kan géven bijvoorbeeld
van zijn eigen bijna-niets…
En in één adem door
noemt Hij al zijn àndere helden:
die doodgewone mensen
die in ’t stille weg
veel méér doen dan gevraagd wordt.
De man die elke dag trouw
zijn dement vrouwke komt eten geven
in ’t rusthuis, al jàren,
en zelfs bij àndere bewoners 
ook nog een handje toesteekt…
De vrouw die stillekes 
bij haar zieke man komt zitten in de kliniek,
al een jaar lang, géén dag gemist,
een woordeloos samen-zijn meestal,
een woordeloos maar sàmen wéten
dat dat sàmen er straks niét meer is…
Of die vader en moeder die
vaak met de handen in het haar
tóch vol toewijding en vertrouwen
blijven zorgen voor hun ‘probleemkind’!
En die stoere getatoeëerde gast
in het gevang, niet zonder reden,
maar die ontroerend goed zorg draagt
voor zijn celgenoot die ’t lastig heeft…

Ik kan je er nóg heel wat aanwijzen, zegt Jezus,
van die bijna onzichtbare onopvallende wezens
die maken dat God écht gebeurt!

Niet waar mensen 
in dure gewaden rond paraderen,
en lange gebeden opzeggen,
op hun status staan,
met de nodige égards begroet willen worden 
en ereplaatsen opeisen… 
Daar gebeurt God niét! Nee…
God gebeurt 
waar de weduwe hare laatste frank weggeeft.
God gebeurt waar de gevangene zijne maat troost,
en in dat woordeloze samenzijn 
van de doodzieke man met zijn liefste…
God gebeurt waar 
zonder berekening
leven gebroken wordt en gedeeld.
Daar sta ik van te kijken, zegt Jezus.
Ontroerd en bewogen
door zoveel kleine eerlijke schoonheid, 
zo staat Hij daar.

Als ze dàt van mij onthouden,
zie ik Hem denken,
als ze zó naar mensen hebben leren kijken,
dan ben ik al lang content.
Als ik er straks niét meer ben
om het hen te tonen,
dan kan ik gerust zijn:
ze wéten waar het op aan komt!
Zij hebben mij door!
Mij én mijn Vader!! 

Wij ook?

Zo moge het zijn.
