# Overbelaste telefoonlijnen (2009)

- Auteur: Ambro Bakker s.m.a.
- Datum: 18 januari 2009
- Liturgie: B-cyclus · Tijd door het jaar · 3e zondag · groen
- Bron: https://preken.be/b/door-het-jaar/3/overbelaste-telefoonlijnen-2009/


De profetie uit de eerste lezing heeft vanmorgen iets wrangs. De
profeet Jona voorspelt: "nog 40 dagen en Ninivé zal vergaan" (3:3) Het
verhaal heeft iets wrangs, omdat Ninivé in het huidige Irak ligt! Maar
intussen weten we wel dat Ninivé overal kan liggen, zelfs in ons eigen
hart! God heeft het druk in onze dagen! Er wordt wat afgebeden in deze
tijd van oorlog. En elke bidder heeft zijn eigen God. President Bush
stuurde zijn soldaten Irak en Afghanistan binnen onder het uitspreken
van "God bless you" - dat God jullie mag zegenen! En via CNN zien we
hoe Moslimextremisten op hun knieën bidden tot hún God. De hemel heeft
het er druk mee! De telefoonlijnen naar de hemel zijn overbelast.

Machthebbers
spreken soms wat al te gemakkelijk over "mijn" God. Maar dat
bezittelijk voornaamwoordje "mijn" is levensgevaarlijk! Want God laat
zich niet bezitten of claimen. Hij kiest geen partij in een conflict.
Integendeel, Hij voert Zijn volk weg naar de waterbronnen van het
leven. Welk volk? Niet 'n bepaald volk. Niet de God van de Irakezen en
Afghanen, noch de God van de Westerse Wereld. God is nooit de God van
de overwinnaars, maar altijd de God van de slachtoffers. Aan welke kant
van het front die ook vallen. Die onschuldige kleine mensen, die in
deze dagen doodsbang zijn, op zoek naar wat beschutting en vrede. De
kleine weerloze mensen die in deze oorlog geen been hebben om op te
staan. Zo is God opnieuw partijganger van de weerlozen, partijganger
van de kleine man. God kunnen we niet claimen voor ónze zaak. God is
solidair met de slachtoffers van álle geweld. Solidair zijn me de
weerlozen. Met de grote politiek bemoeit Jezus zich niet: "Geef aan de
keizer wat de keizer toekomt en geef aan God wat God toekomt". De
aandacht van Jezus gaat uit naar hen die terechtkomen aan de zelfkant
van het leven.

Vanmorgen horen wij hoe Jezus mensen roept om deze
niet zo populaire weg te gaan. Niet de weg van macht en aanzien en
rijkdom, maar de weg van alle dienstbaarheid. Jezus komt voorbij en
roept mensen. Ze laten terstond hun netten in de steek en gaan Hem
achterna. Marcus wil ons duidelijk maken dat mensen door God geroepen
worden vanuit hun dagelijkse werkzaamheden. Elk roepingsverhaal begint
op de plaats waar je woont, leeft en werkt. Het tweede dat Marcus ons
wil leren is het feit dat je vooral van binnen moet veranderen, als je
je door God aangesproken weet. Bij Jezus gaat het altijd om mensen,
nooit om dingen. Jezus maakt van vissers mensenvissers. Het gaat er
niet om dat je veel geld verdient of dat je geëerd wordt door de
mensen. Het gaat er om dat je je solidair verklaart met mensen die in
een slechtere situatie verkeren dan jij.

Een derde element van de
boodschap van Marcus is dat we ons bekeren! De keuze tot navolging
gebeurt in het hart van ieder mens persoonlijk. Die keuze maak je niet
op grond van verstandelijke redeneringen, want het hart heeft redenen
die het verstand niet kent. De leerlingen van Jezus waren blijkbaar
geboeid door de wijze waarop Jezus met de mensen omging. Die ontdekking
veranderde hun leven grondig. Zij bekeerden zich. Dat wil zeggen: zij
keerden zich om naar God.

Een vierde element: Jezus roept zijn
leerlingen twee aan twee. Andreas en Simon, Johannes en Jacobus. De
evangelist wil ons daarmee zeggen dat wij onze roeping nooit op ons
eentje kunnen beleven. Je hebt elkaars steun nodig. Navolging van
Christus gebeurt altijd samen. Op je eentje kun je de wereld niet
veranderen, je eigen leven trouwens ook niet!

Tenslotte hoorden
we: "Bekeert u, want het Rijk Gods is nabij". Het is de titelpagina van
het hele Marcusevangelie. Een omslag als een juichkreet. Geen sombere,
magere boeteprediker, geen fanaticus met gloeiende ogen die desnoods
over lijken gaat. Jezus wil een blíjde boodschap verkondigen. Eindelijk
is het zover: de tijd is vervuld! De tijd, ook deze tijd, is, ondanks
alle oorlog en geweld, zwanger van het nieuwe. De eerste leerlingen
hebben zich laten meeslepen. Mensenvissers zullen ze zijn.

Het
nieuwe staat voor de deur en is sterker dan al het oude. Het is een
uitnodiging om je leven te veranderen. Als er een dokter voor de deur
staat die je écht kan genezen, dan is de pijn al voor de helft de deur
uit! Je voelt je beter en de angst maakt plaats voor nieuwe hoop. Als
vrede en gerechtigheid zich aankondigen, dan begint het lijm tussen de
oude structuren al af te brokkelen. Dan is 't zoeken naar het goede
nieuws begonnen. Want dan staat er nieuw leven voor de deur, en niet
die onmogelijke dood, die mensen elkaar aan kunnen doen.

Overigens
blijft het een fascinerend verhaal. Wat heeft Jezus gezegd dat de
leerlingen hun netten achterlaten en een sprong in het duister wagen?
Wat heeft Jezus hen voorgehouden? Een luilekkerland? Een bundel
toekomstdromen? Er wordt daar niets van gezegd in dit verhaal. In ieder
geval weten de leerlingen zich door Jezus' enthousiasme aangesproken.
En daarbij gaat het niet om halve maatregelen, maar om hele mensen!

En
in dit verband is het kleine profetenboekje Jona een kostelijk gegeven.
God heeft er zichtbaar en hoorbaar moeite mee Jona achter zich te
krijgen. Spreekwoordelijk is dat we elkaar soms Jonassen en in het
water gooien, overboord zetten. Maar ja, wat wil Jona nou? Hij is er
fel op tegen dat zijn Heer en God de vijand, Ninivé, spaart van de
ondergang. Hij probeert zijn roeping te ontvluchten. God roept in het
verhaal de hele natuur te hulp. Jona zal meegaan in Zijn spoor! Want
als Ninivé zich bekeert – als wij ons bekeren – blijft de stad, blijven
wij zelf gespaard. In dat licht krijgt het Jona-verhaal wel een heel
bijzondere betekenis, als dat verhaal gekoppeld wordt aan het kernwoord
van het evangelie van vandaag: “Vissers van mensen zullen jullie zijn”.
De uiteindelijke bedoeling van God is niet de verwoesting van het
leven, maar de redding ervan.

