# Waarmee kan ik u van dienst zijn? (2009)

- Auteur: Ambro Bakker s.m.a.
- Datum: 17 januari 2009
- Liturgie: B-cyclus · Tijd door het jaar · 2e zondag · groen
- Bron: https://preken.be/b/door-het-jaar/2/waarmee-kan-ik-u-van-dienst-zijn-2009/


Weet u wat me geweldig stoort? Als je een winkel binnengaat, komt er
vaak direct een verkoper op je af die tegen je zegt: "Zoek u iets? Kan
ik u helpen?" Dat gebeurt in een kerk vrijwel nooit. Stel u zich voor
dat, toen u de kerk binnenkwam, er iemand naar u toe gekomen zou zijn
met de vraag "Zoekt u iets? Waarmee kan ik u van dienst zijn?". In de
kerk vraag je zoiets niet, maar ik weet wél wat u ongeveer zoudt
antwoorden. De een zou zeggen "ik kom hier voor mijn rust", een ander:
"ik kom voor een goeie preek, (tenminste als die niet al te lang is!)".
Weer een ander zou zeggen: "Ik kom om God te bedanken en liederen te
zingen, mijn geloof uit te spreken." Weer anderen komen voor
bemoediging en troost of om vergeving. En ook zijn er mensen die komen
uit woede om wat hen of hun omgeving is aangedaan. "God, gaat u zó met
uw mensen om?"

"Zoekt u iets? Waarmee kan ik u van dienst zijn.
Wat zoek ik op een zondagmorgen in de kerk? Misschien dat daarin de
oorzaak ligt van het feit dat zovele mensen wegblijven. Er waren wel
antwoorden, maar ze hadden er geen vraag bij. Dan wordt het allemaal
zinloos en houdt je vanzelf op met het naar de kerk gaan. Natuurlijk is
de kerk geen winkel of supermarkt. Maar toch hoor ik in het evangelie
Jezus vanmorgen hetzelfde vragen. Aan mensen die Hem waren gevolgd
waren vraagt Hij: "Wat verlangen jullie?" Wat zoeken jullie? Waarmee
kan Ik jullie van dienst zijn? De leerlingen hebben hun keuze nog niet
gemaakt. Ze weten niet wat ze zoeken. Maar om toch in de termen van de
winkels te blijven: "Mijnheer, we willen eens kijken wat U in huis
hebt. We willen eens praten over wat U te bieden hebt. Wat is de zin
van uw bestaan? Waar woont U? Waar leeft u voor?" Dat laatste vooral...
En de leerlingen vonden wat ze zochten. Enthousiast vertellen ze
anderen: "We hebben de Messias gevonden!" Dat is Degene die de leegte
in je bestaan kan vullen.

Ik denk dat de meesten van u wel weten
wat ze vanmorgen in de kerk zoeken. We verdiepen ons elke week opnieuw
in het leven van Jezus. Wat Hij over mijn leven te zeggen heeft.
Johannes de Doper voelde dat haarscherp aan. Hij ziet Jezus lopen en
zegt tegen twee van zijn leerlingen: "let op die man; hij is het Lam
Gods; "het Lam Gods dat de zonde van de wereld wegneemt". Die paar
woorden zijn een hele mond vol. Daar zit een hele levensfilosofie
achter! Wat roept een lam bij je op? Iets van zachtheid en onschuld.
Eerder door geweld vermalen dan tot geweld in staat. Een lam is het
symbool van het weerloze en argeloze. Daartegenover staat de macht van
de zonde, die anonieme macht van het kwaad die ons leven steeds opnieuw
bedreigt. De macht die we niet willen, maar waaraan we toch telkens
weer meedoen, ieder in zijn eigen situatie. Denk alleen maar aan de
agressie die soms in jezelf naar boven komt.

Twee leerlingen gaan
achter Jezus aan. Jezus draait zich om en vraagt: "Wat verlangen
jullie, waarmee kan ik jullie van dienst zijn?". Ik denk dat in die
woorden "Lam Gods" hun verwachtingen liggen uitgedrukt. Wat verlangen
ze van het leven? Iets van het argeloze en het ongerepte dat ze in
Jezus zien. Iets van 'n droom die ze in Zijn ogen weerspiegeld zien.
Iets dat zin geeft aan hun leven.

Andreas ontmoet zijn broer
Simon en zegt tegen hem: "Wij hebben de Messias gevonden". Daarmee zegt
Andreas nogal wat! De Messias! Dat woord was voor generaties joden
zwaar geladen. In dat "Messias" klonk voor hen iets door van een nieuwe
wereld. Een nieuwe wereld, waarin mensen op een andere manier omgaan
met elkaar; een wereld waar sprake is van gerechtigheid en vrede, een
wereld waar de spiraal van alle geweld doorbroken is, waar wolf en lam,
Israël en Palestina, Irak en de Westerse wereld, of andersom, samen
wonen. Daar droomde de profeet Jesaia al van. Daar dromen ook de twee
leerlingen van die Jezus volgden. En daar droom ik ook zelf van. En
wereld zonder geweld, vooral zonder dat zinloze geweld.

Voor mij
is het evangelie de boodschap dat wij, ondanks de macht van het (almaar
toenemend) geweld, toch mogen blijven geloven in de weerloze macht van
een kind (van het kind in je zelf). Ik ben ervan overtuigd dat ik
daarmee heel dicht in de buurt ben van wat Johannes de Doper bedoelde
met "Lam Gods". Geloven in de diepste krachten in jezelf. Geloven in de
krachten die God in elk mens gelegd heeft en die zo gauw overwoekerd
worden door agressie en geweld, door angst en wantrouwen, door jaloezie
en haat. "Wat zoekt U? Waarmee kan ik u van dienst zijn?" Misschien is
het antwoord dat het kind in ons, het lam Gods, het laatste bolwerk is
dat we in ons leven prijs mogen geven. In de eerste lezing krijgt
Samuël van de priester Eli het advies om als hij ’s nachts weer stemmen
hoort, te zeggen “spreek, heer, uw dienaar luistert”. Daar hebben wij
vaak van gemaakt “luister, Heer, want uw dienaar spreekt”. Maar ook in
onze eigen roepinggeschiedenis heeft God het eerste en het laatste
woord.

Gaan in het voetspoor van de Heer. De
roepingengeschiedenis van Samuël in de eerste lezing en Andreas en
Petrus in de tweede lezing laten zien dat zij een concrete keuze hebben
gemaakt door bij Jezus aan boord te stappen. En zo vaart het
tweeduizend jaar oude schip van de kerk ook in 2009 verder. Dat de kerk
wel vergeleken wordt met een schip, maar nooit met een trein, kan
nauwelijks toeval zijn. Ge-baan-de-wegen, automatische wissels, en
slagbomen langs het traject, waardoor het overige verkeer van de route
geweerd kan worden, zijn de kerk niet gegeven (al zijn er mensen die
dat betreuren!) Voor diegenen die van probleemloos reizen houden is 't
wellicht een zware dobber, maar varen veronderstelt niet alleen kennis
van het schip en de stuurinrichting, maar ook kennis van water en wind.
Stuurmanskunst betekent: stromingen benutten, klippen omzeilen en...
koers houden! In de tweeduizend jaar die achter ons liggen heeft "het
schip van de kerk" veel averij opgelopen!.

Sinds Jezus het roer
in handen van mensen heeft gegeven zijn de botsingen niet van de lucht
geweest. Maar het is en blijft wonderlijk dat mensen steeds weer op de
brokstukken zich blijven verzamelen om opnieuw hun koers te bepalen. Er
zit veel waars in 't oude Nederlandse spreekwoord: "God heeft ons geen
kalme reis beloofd, maar wel een behouden thuiskomst." Waar mensen
oprecht blijven, blijkt de juiste balans, de juiste koers toch gevonden
te worden. Het Evangelie is bron van eenheid, maar helaas ook bron van
veel verdeeldheid geworden. Meer dan ooit zijn we ervan overtuigd dat
we al onze zeilen moeten bijzetten om in de stormachtige ontwikkelingen
van deze tijd onze koers te kunnen blijven bepalen om de evangelische
waarden ook door te kunnen geven aan toekomstige generaties! Steeds
meer vinden wij elkaar in datgene wat ons samenbindt: bezinning,
vieren, acties en gebed. Misschien "langs ongebaande wegen" zoals Huub
Oosterhuis zegt "met iets in ons hoofd dat stroom en licht geeft"\
In
de eerste lezing hoorden wij hoe de profeet Eli Samuël een wijze raad
geeft; Als de Heer je ’s nachts in een droom roept, moet je antwoorden:
Spreek, Heer, uw dienaar luistert!”. Die wijze les zijn wij verleerd.
Wij zeggen maar al te gauw: “Luister, Heer, want uw dienaar spreekt!”.
Bij roeping is aan God het eerste en laatste woord!\
 \
Twee
roepinggeschiedenissen vandaag. Wij mogen onze eigen
roepingsgeschiedenis daar aan toevoegen. Dan zal ons leven, ook in
donkere dagen, lopen als een trein!

