27° Zondag B (2009)

×

Waarschuwing

JUser: :_load: Kan gebruiker met ID: 419 niet laden

Je zou maar Jezus zijn. Het lijkt me een vervelend beroep beste mensen, goede morgen.
Nooit eens een zondag vrij, altijd allerlei hulpbehoevende mensen aan je fiets en niet te vergeten al die kerkambtenaren die je steeds testen op je rechtgeaardheid in de leer. En dan moet je maar vriendelijk en aardig blijven en slimme dingen zeggen zonder daar een goed salaris voor te krijgen.

Vandaag dacht Jezus een dagje vrij te nemen aan de overkant van de Jordaan maar ook daar staat er weer de hele fanclub klaar om hem op te vangen. Nu moet Jezus ineens weer iets van het huwelijk en de echtscheiding vinden. Geen eenvoudige kwestie voor een vrijgezelle zoon van God.

In het gezelschap bevonden zich ook Farizeëers; een soort geestelijke keuringsdienst van waren die altijd maar op zoek was naar overtreders van de wetten van Mozes of wat zíj ervan gemaakt hadden. Ze wilden Jezus wel eens even aan de tand voelen over zijn zuiverheid in de leer.

Vandaag hebben ze weer een nieuwe strikvraag bedacht. De vraag luidt: ‘Mag een man van zijn vrouw scheiden?' Een hot issue in die tijd. Je hoort Jezus denken; ‘daar gaan we weer, hebben jullie niets beters om je druk over te maken.'

Maar Jezus is natuurlijk ook niet van gisteren dus komt heel diplomatiek met een vraag terug aan het stel: ' Wat heeft Mozes hierover geschreven'? De farizeëers kennen hun klassiekers, dus zeggen: ‘Mozes staat toe dat een man een scheidingsbrief meegeeft aan zijn vrouw'. Dat was een goed gebruik in die tijd om te voorkomen dat een vrouw na een scheiding vogelvrij zou worden verklaard. Het huwelijk werd als het ware officieel ontbonden en de vrouw was weer onafhankelijk.

Enfin; Een goeie deal zo'n scheidingsbrief zou je denken. Maar dan gebeurt er toch iets vreemds. Jezus heeft het over de eenheid tussen man en vrouw in een relatie en dat andere mensen daar niet zomaar tussen mogen komen; Er werd namelijk nogal eens makkelijk naar zo'n scheidingsbriefje gegrepen door de mannen als zich weer een leuke nieuwe dame aanmeldde.

De scheidingsbrieven gaven dus nogal makkelijk een escape tot vreemdgaan. En dat had God volgens Jezus zo niet bedoeld in zijn schepping.

‘Wat God verbonden heeft mag een mens niet zomaar scheiden!'

Deze zin is door de kerken later anders geïnterpreteerd en opgepakt als drukmiddel om iedereen aan zijn huwelijksbelofte te houden; een soort chantage zou je kunnen zeggen. Als je voor het altaar had gestaan als huwelijksstel was er geen weg meer terug. Miljoenen mensen voor wie de relatie niet bracht waarop zij hoopten hebben daardoor geworsteld met deze uitspraak van Jezus.

Je zult maar geslagen worden door je man, of een man hebben die zich tijdens het huwelijk ontpopt als een zuipschuit die met allerlei andere dames tussen de lakens duikt. Of een vrouw die alleen maar thuis zit te klagen over haar leven en in de rest van de tijd je zuur verdiende centen uitgeeft bij de Bijenkorf. Klaar ben je ermee.

Als een van beide partijen niet handelt in de geest van de huwelijksbelofte, en er geen redden meer aan is, dan is het misschien wel zo wijs een scheidingsbrief op te laten stellen. Inderdaad, zoals Jezus zegt, omdat u zo onverbeterlijk bent.

Zoals u weet, vieren we vandaag de sterfdag van de heilige Franciscus van Assisi, beter bekend als dierendag. In dat kader had SBS een nieuwsitem deze week. Er lag een vrouw in bed tussen haar beide honden. Van die hele grote. Het was een beetje een onsmakelijk tafereel. De verslaggever vroeg de vrouw wat die honden daar deden. Dat zijn mijn vrienden zei de vrouw. Is uw hond dan net zo belangrijk als uw man vroeg de verslaggever? Nee hoor zei de vrouw, veel belangrijker; ik heb liever een hond dan een man in m'n bed. Honden kun je vertrouwen.

Moet u zich toch eens voorstellen beste mensen. Je houdt meer van je honden dan van je man. En ik begrijp, net als Franciscus, die mevrouw eigenlijk ook nog als je sommige echtparen met elkaar ziet omgaan.

In Genesis wordt dan wel gezegd dat het niet de bedoeling is dat de mens alleen blijft, maar ik ben vandaag maar zo vrij te zeggen dat een huwelijk ook niet altijd zaligmakend is. En dat je hond je beste vriend kan zijn.

Het is goed dat de mens niet alleen blijft maar zich verbindt met andere mensen, met vrienden, vriendinnen, familie of een partner. Maar wat nog belangrijker is: dat een mens verbonden blijft met zijn oorsprong, met zijn Schépper.
Het gaat in het leven niet om het huwelijk of over een scheiding of over allerlei wetjes. Het gaat over de verbondenheid met elkaar en met onze Schepper. Later wanneer de farizeëers Jezus nog een keer op de hielen zitten is Jezus duidelijk beter uitgeslapen.

Hij zegt dan: U kunt me vertellen wat u wilt maar het belangrijkste gebod is dat u de Heer uw God lief hebt met geheel uw hart, geheel uw ziel en geheel uw verstand en uw naaste als uzelf. Daarmee is de hele wet van Mozes samengevat.

Ik wil u vandaag voorstellen u niet te laten frustreren met allerlei twistgesprekken over wat God verboden of verbonden heeft maar na te denken over de liefde. Of zoals de eerste christenen zeiden: Ubi caritas et amor Deus ibi est; Daar waar aandacht is en liefde, dáár is God. Dat is de kern van de Wet. Dat is de kern van de boodschap van Jezus. Het gaat niet om het huwelijk, het gaat niet om echtscheiding; het gaat er niet om of u katholiek of protestant bent, het gaat niet over de kerk, maar over uw geloof. Het gaat niet over wat ons scheidt maar over wat ons bindt.

Al het goede dat God verbonden heeft mag niet door mensen gescheiden worden. Maar als het niet meer goed is, en niet meer verbonden met God, en het niet meer staat in het licht van de liefde, neem dan afscheid en begin opnieuw. Amen.