27e zondag door het jaar (2009)

"Het is niet goed dat de mens alleen blijft. Ik ga een hulpe voor hem maken die bij hem past." Toen dat eindelijk gelukt was zei Adam : "Eindelijk been van mijn gebeente en vlees van mijn vlees."
En daar voegt de schrijver van het verhaal deze saaie uitleg aan toe: "Zo komt het dat een man zijn vader en moeder verlaat en zich zo aan zijn vrouw hecht dat zij volkomen één worden."
En het zijn uitgerekend die saaie woorden die Marcus Jezus in de mond legt:"Zo zijn zij dus niet langer twee, één vlees als zij geworden zijn. Wat God derhalve heeft verbonden mag een mens niet scheiden." En daarmee blijven wij achter met het keiharde woord echtbreuk. En het leergezag heeft zich daarvan meester gemaakt en verklaart nog steeds dat na scheiding een nieuw huwelijk ongeldig is.
De Moederkerk gedraagt zich in dit geval als een haatdragende alleenstaande moeder die eist dat gescheiden mensen alleen blijven, ook als "is het niet goed dat de mens alleen blijft," volgens Gods woord.
In het ziekenhuis kwam ik eens bij een ernstig zieke vrouw, katholiek in hart en nieren, 39 jaar getrouwd. Ik bood haar aan de H. Communie te brengen. Zij schrok: "Nee, ik mag niet te communie gaan want ik ben eerder getrouwd geweest." Ik legde haar uit dat iemand die 39 jaar getrouwd en trouw is geweest, niet onder dat verbod van de kerk valt. Toen ze de communie ontvangen had, begon ze te huilen: "Dat ik dit nog mee heb mogen maken."
Zij is niet de enige die zich zondig en uitgesloten voelt na een echtscheiding in een huwelijk dat feitelijk al niet meer bestaat. Hoeveel mensen leven tegenwoordig in omstandigheden dat zij de grootse dromen en verwachtingen van hun eerste liefde bijna niet meer waar kunnen maken? Ik moet hier denken aan een nieuwsbericht van een paar dagen terug: In anderhalf jaar tijd hebben 24 werknemers van een Frans telecombedrijf zelfmoord gepleegd. Zijn er nog kansen voor een goed huwelijk onder zulke, en veel andere zij het minder dramatische, omstandigheden?
De buitenkant, arbeid, productie, topprestaties of anders..., dát bepaalt het leven van heel veel mensen, misschien ook ons leven. En dan komen we aan onze binnenkant, aan elkaar, niet meer toe. Die liggen onder het stof, ergens in de garage.
Wanneer zal "barmhartigheid" het eerste woord van paus en bisschoppen zijn en niet langer veroordeling in het geval van echtscheidingen?
In de loop van de vorige eeuw heeft het leergezag van Paus en bisschoppen zijn opvattingen over studie en uitleg van de bijbel sterk gewijzigd. Wanneer gaat dat ook gebeuren op het gebied van de huwelijkswetgeving?
Het standpunt van de Schepper: "Het is niet goed dat de mens alleen blijft," hoeft daarbij niet te vervallen. En bovendien inspireert het tot nieuwe typen van samenleven.