Trouw zijn in huwelijk, gemeenschap of relatie (2009)

"Het is niet goed dat de mens alleen blijft." Deze woorden werden door een gelovige Jood in de mond van God gelegd toen hij het scheppingsverhaal neerschreef. Maar die enkele woorden beantwoorden ook aan de levenservaring van elk van ons. Voor elke mens is de eenzaamheid ook vandaag een tragiek, een ondraaglijke last.
Een mens zoekt contact, ontmoeting, een medemens of een gemeenschap. Met al wat de mens is en heeft: verstand, gevoelens, geesteservaringen, woorden, lichaam, met heel zijn persoon. De mens kan zich maar ten volle als mens ontplooien tussen andere mensen. Niemand kan het totaal eenzaam en alleen volhouden. Zo zoeken en vinden mensen verschillende vormen van contact en gemeenschap zoals vriendschap en liefde, samenwerking, een religieuze gemeenschap, een menselijk gezellig samenzijn, leefgemeenschap in huwelijk en gezin.
Maar één ding blijft steeds weer zeker: in gelijk welke gemeenschapsvorm moet de mens uit zichzelf kunnen treden om naar anderen te kunnen gaan. Wil zijn gemeenschap duurzaam zijn, dan moet ze steunen op trouw die mensen in lief en leed bij elkaar houdt om het altijd weer te blijven proberen één te worden of een eenheid te vormen.
Wij weten allen en we zien in de wereld rondom ons dat trouw aan het gegeven woord, trouw in de liefde, trouw in huwelijk of relatie een grote crisis doormaakt. Heel velen mislukken daarin ! Men gaat daarom zelfs zo ver vanuit een minimalistische moraal de trouw voor te stellen als een rem op de vrijheid, een tegenhanger van vrijheid. Trouw zou volgens die mensen de volle menselijke ontplooiing onmogelijk maken.
Het is dus tijd dat we terug leren zien wat vrijheid wel is en wat het niet is. Vrijheid is niet zijn goesting doen, het is ook niet met niets rekening houden. Het is niet egoïstisch, onvolwassen voor zichzelf leven. Ervaren we niet allen in ons leven dat vrijheid niet wil zeggen voordeel maar wel OPGAVE. Vrijheid bestaat in het concrete leven wel uit "kiezen van een levensvorm die men wil, en waarvoor men daarna altijd weer blijft willen wat men vrij gekozen heeft en wie men gekozen heeft". Zo gaat in het dagelijkse leven TROUW dan ruimte scheppen voor vrijheid. Zulke trouw wordt dag na dag opgebouwd, hechter en dieper. Moeilijke momenten, wederzijdse ontgoochelingen maken liefde en trouw juist zo menselijk boeiend.
Trouw moet groeien en bij die groei van de trouw staat het KRUIS onderweg. Trouw van mensen onder elkaar wordt niet zomaar als een rijpe vrucht in de schoot geworpen op het ogenblik dat ze samen het leven instappen. Trouw moet groeien door en met interesse, vertrouwen, liefde, begrip, genegenheid, wederzijdse aanvaarding van elkaar verschillend zijn. Maar als die waarden ontbreken, worden er bij mensen die samenwonen en samenleven slechts burchten van eenzaamheid opgetrokken.
Al wat bij mensen "anders" is in levensvisie, in houdingen of verlangens, zou een wachtsteen moeten zijn van elkaars aanvulling...en geen steen des aanstoots. Man en vrouw, partners onder elkaar, moeten elkaar kunnen geven en vergeven, blijven geloven in elkaar, blijven praten met elkaar, heel gewoon lief zijn voor elkaar.
In elk leven is er het kruis. Pijn en offer, moeilijke momenten, zichzelf wegcijferen, harde ogenblikken, het terug naar evenwicht moeten zoeken mogen de trouw niet aantasten. Het geloof dat uit het kruis uiteindelijk nieuw leven kwam, moet perspectieven openen op de voltooiing van al wat ons dierbaar is.
Maar wij mogen ook niet veroordelen, wanneer mensen dit niet kunnen opbrengen. Is het niet zo dat zowel in het leven van een gehuwde, een priester of een kloosterlinge heel vaak alles zoveel mooier wordt wanneer het eens een zware crisis doormaakte en men toch de moed had te blijven leven in trouw ?