26e zondag door het jaar (2009)

Kinderen kunnen heel lief zijn. Zij behoren tot ons kostbaarste bezit. Maar ook kinderen zijn niet volmaakt. Zij hebben hun onhebbelijkheden. Soms hoor je ouders wel eens zeggen: "Ik zou ze wel achter het behang willen plakken"."Ze kunnen het bloed onder je nagels vandaan halen. Zo lastig kunnen kinderen ook zijn. aar er is niemand die dit letterlijk neemt. Het is een zegswijze om aan te geven Hoe ons geduld op de proef wordt gesteld. Ten einde raad zeg je dit Om stoom af te blazen.

Zo kent de bijbel ook heel wat uitdrukkingen Die wij zeker niet letterlijk moeten nemen. Vanmorgen geeft Marcus daar een aantal voorbeelden van. Het gaat over een molensteen om de hals, een hand afhakken en wat nog meer. Echt geen bijbelse taal van vrede en menslievendheid. Marcus schrijft zijn verhaal over Jesus in een tijd dat de eerste christenen vervolgd werden. En dat ging er niet zachtzinnig aan toe. De eerste christenen werden gestenigd, mishandeld en gekruisigd. Geen vrolijk vooruitzicht als je christen werd. Je moest er wel iets voor over hebben.

De verhalen uit die tijd en even later laten zien hoe onverschrokken de eerste christenen waren. Ze hadden er bij wijze van spreken alles voor over om christen te blijven. Desnoods, nou ja, ze mochten zelfs een been afhakken. Het verhaal van Marcus vertelt ons ook hoe wreedheid iets van alle tijden is vooral als het gaat om levensovertuiging.

Geloof, oude gewoonten en zeden. In Afrika hebben leden van de ene stam leden van een andere stam gedood door tijdens een kerkdienst de kerk in brand te steken. Homo's worden bedreigd en in elkaar geslagen. Enige fundamentalisten wilden 7 vliegtuigen tegelijk laten ontploffen door zelfmoordcommando's.

Deze gebeurtenissen roepen zeker boosheid op en dan zeg je wel eens iets in je boosheid waartoe je eigenlijk niet in staat bent. Het is een terechte boosheid, want nergens in de bijbel worden wij aangemoedigd om ons alles te laten welgevallen. Wij mogen onze boosheid, onze irritaties laten horen maar ook worden wij nergens in de bij bel uitgenodigd om de ander een kopje kleiner te maken, om onze blinde woede te volgen.
De wereld die de bijbel voor ogen staat kent andere uitgangspunten.

De eerste lezing van deze zondag is daar een mooi voorbeeld van.
Josue is de nieuwe leider van het joodse volk, alles is een beetje geregeld en alle baantjes zijn vergeven. Er zijn rechters, priesters voor de tempel en profeten, om het volk een beetje op het rechte pad te houden Josue is dik tevreden. Maar nu komen er een paar mensen bij Josue die zeggen: "Er zijn hier een paar mensen die zich uitgeven voor profeet maar die hebt U niet aangesteld. Josue, daar moet je iets aan doen.
Maar Mozes zegt: Jullie moeten niet zo op je strepen staan. De twee mannen die jullie bedoelen zijn perfecte mensen, goed van karakter en geloof.
De namen van die twee betekenen: liefde en God is liefde. Josue laat voelen aan die dienstkloppers dat het in het leven niet gaat om kleine regeltjes en voorschriften, maar om liefde voor je medemens, respect. Mensen met liefde voor elkaar en zorg voor de medemens zijn overal inzetbaar.
In het evangelie vertelt Marcus, dat Jesus zich neerzet om onderricht te geven. Hij vertelt aan zijn toehoorders dat je niet te licht moet denken over mensen die een andere overtuiging hebben. Die kunnen best punten hebben die ik jullie ook altijd heb voorgehouden. Wie een ander een beker water geeft als hij dorst heeft, of een stuk brood als hij honger heeft, hoeft niet perse mijn volgeling te zijn, wanneer het getuigt van liefde en respect voor je medemens dan sta ik daar helemaal achter.

Wat een ruimte en wat een openheid biedt Jesus hier. Daarom laat Marcus Jesus zeggen: "Wie niet tegen ons is, is voor ons." In het evangelie van Marcus komt vaak naar voren dat Jesus een nauwe band heeft met zijn Vader. Hij is het, die een wereld wil waarin Liefde en respect, verdraagzaamheid en menslievendheid de boventoon voeren.
Daarom plaatst Jesus een kind in het midden en zegt: Wij moeten worden als kinderen. Want die hebben nog hun onbevangenheid, hun goedheid en liefheid niet verloren.

Vandaag is het het slot van de vredes week. Nu begint eigenlijk het echte werk voor de vrede. Een volmaakte wereld bereiken wij niet, maar iets beter zou best welkom zijn. Daarom is iedere inzet voor vrede minder agressie op straat en in de buurt meer saamhorigheid waar groepen bij elkaar zijn van harte welkom.
Wat meer bescheidenheid van alle religies en openheid naar elkaar toe. Geen martelingen om het geloof en levensovertuiging en zeer zeker niet elkaar de dood aandoen.

Dat vrede ons deel mag worden.