23e zondag door het jaar B (2012)

25 augustus ll. genoot ik van een feest ter gelegenheid van een 90ste verjaardag van een Nonkel!

Nonkel zat tussen zijn schoonzussen en nichten aan de eretafel! Zijn glimlachende uitstraling, zegt hoe hij geniet! Een gegeven moment schakelt hij pront zijn beide hoorapparaten uit en legt ze naast zich neer op tafel!

Tot één van zijn kleinzonen toekomt en hem met zijn aanwezigheid en felicitaties blij verrast!

 

De hoorapparaten gaan terug op zijn plaats en een korte communicatie doet hem nog meer stralen!

De kleinzoon komt met zijn muziekbandje ‘een speciaal voor grootva gemaakt liedje’ zingen! Muziekboxen worden geïnstalleerd, de micro wordt opgesteld en daar staan ze! 4 gasten van 17 jaar, met hun elektrische gitaar, hun drumstel, hun keyboard en hun stem, speciaal voor de grootva van één van hen! Nonkel krijgt de tranen in z’n ogen en geniet volop van wat die jonge gasten, speciaal voor hem, brengen!

Daverend applaus raast door de tent en Nonkel weet niet waar staan van geluk!  (De jonge gasten pakken alles terug netjes in en verdwijnen om diezelfde avond nog op te treden tijdens hun chirofuif in hun eigen dorp!)

De hoorapparaten van Nonkel liggen terug te rusten op tafel naast zijn bord! Maar Nonkel straalt, de glimlach gaat niet meer weg van zijn gezicht!

 

Ja, wie hoorapparaten draagt weet ervan, het omgevingslawaai  kan zo erg zijn, dat je je hoorapparaten al eens uitzet!

Maar…

Het leven kan veel moeilijker zijn dan dat leven met hoorapparaten!

Het kan zo moeilijk zijn dat we nu en dan al eens onze oren sluiten voorwat er rondom ons te horen is!

Het leven kan zo druk zijn dat we al eens stilletjes thuisblijven en geen zin hebben voor buren, voor babbeltjes in de supermarkt, voor vrolijke of droeve verhalen.  

Het leven kan ook zo zwaar zijn dat we nog weinig buiten komen, dat we nog weinig contact hebben met mensen van ver af van dichtbij!

Dan hebben we zorgen genoeg, dan moeten we onze zelfredzaamheid aanspreken en alles doen om ons hoofd boven water te houden! Dan moeten we kiezen voor onszelf, om de dagen goed door te komen.

En.. dan wachten we misschien stilletjes, hopen we dat iemand ons zal vinden, ons zal tegemoet komen… Maar weet lieve mensen, niet zonder één teken van leven, niet zonder één woord of gebaar van bekendmaken…

 

Deze week op TV in ‘Iedereen beroemd’

Man uit Grobbendonk wordt gevraagd om op facebook te komen! Doen ze samen open! ‘Er staan niet veel foto’s op!’ ‘Neen, ik zit in moeilijke papieren, ben zopas uit de echtgescheiden!’

Alleen foto’s van de kinderen? Ja, die draag ik in m’n hart! Naar de oorzaak van scheiden durft ze vragen? ‘Als doofstommen naast elkaar leven!’ was het antwoord! M’n vrouw heeft een goede zaak en gaat ervoor, heel druk en wij, wij praatten niet meer met elkaar! Ik voelde me alleen achterblijven en ontmoette iemand die wel praatte met me… Fout, maar ja, ’t is gebeurd! Nu moet ik alleen verder om de brokken van m’n leven te lijmen…

 

Die man uit Grobbendonk, op den dool in Antwerpen, op het mooie wandelterras aan de Schelde! De blik op oneindig! Hij wordt aangesproken en doet kort zijn verhaal! Ongemakkelijk, zoekend naar woorden probeert hij te zeggen wat ‘zwijgen’ kan doen met ne mens! Hoe niet meer praten, een mens ‘radeloos’ kan maken! Hoe ‘aangesproken worden’ een mens terug in beweging kan zetten! Een grote wending aan zijn leven kan geven…

Hij verliet alle kijkers met de woorden: ‘mensen, blijf praten, blijf spreken met elkaar, sluit je niet af, je relatie en zelf heb je dat zo groot nodig om niet af te knakken, om in beweging te blijven’!

 

De man in het evangelie die terug te horen kreeg, wordt niet met naam genoemd! Misschien wel omdat het  iedere man, iedere vrouw kan overkomen!

 

In de oudere teksten van de bijbelvertaling staat bij Jesaja in de eerste lezing: “zeg tegen iedereen die radeloos is: ‘Houd moed, wees niet bang, Hier is uw God’.

Radeloos! Iedereen weet wel wat het betekent!

Het is een oermenselijk gevoel en het maakt geen onderscheid tussen rijk of arm, zwart of blank, oud of jong, intelligent of dom! Allemaal hebben we al wel eens een moment gekend dat radeloosheid ons overspoelde. Die man op TV heeft het gevoeld en om gezet in werken aan verandering…

 

Ik werkte in het Revaliatiecentrum waar vele mensen werden opgenomen die door een beroerte getroffen werden!

Allen werden ze overvallen door radeloosheid! Ze voelde zich allen als iemand die geen kant meer opkon! Hun leven leek afgebroken, leek hier te stoppen!

Maar dan komen de artsen aan hun bed, het verzorgend personeel, de therapeuten, de vrijwillige medewerkers, het dagelijks bezoek van hun dierbaren. Allemaal mensen die hen komen bemoedigen; die zeggen: ’we zijn er’.

 

Hoorden we daarjuist niet bij Jesaja: zeg aan het volk: ‘hier is uw God’?

Wel dàt is het toch wat daar gebeurd!

Voor die getroffen mensen kunnen al die goede mensen die het goed met je voorhebben en je werkelijk mee uit die ellende willen helpen groeien,

“zijn”, als van God gezonden!

Het kunnen allemaal mensen zijn die zoals in Jesaja door God beloofd wordt: ‘hier is uw God’!

Terwijl ik dit zeg denk ik er ook over dat het heel pretentieus kan klinken!  Mogen wij echt denken: ‘hier is uw God?’, wanneer we bekommerd naar iemand toegaan? Misschien niet, maar wel meer laten doorsijpelen dat alleen maar door mensen, door ons iets van onze God zichtbaar en tastbaar in het leven kan worden.

 

Dàt is toch het bijzondere van Jezus geweest! Hij nam de man terzijde, weg van grote menigte. Raakte hem aan, keek naar de hemel, liet door zijn gebaar God binnenkomen in dit gebeuren en zie de man hoorde en sprak goed.

Jezus had maar één taak: ‘God in het leven brengen van iedereen die naar Hem toekwam opdat ze nooit meer alleen verder hoefden te gaan’, en dat kon Hij alleen maar door Zijn warme aanwezigheid.

Marinus van den Berg kan zo mooi verwoorden wat mensen en onszelf kan overkomen, wat mensen en wij voor elkaar kunnen betekenen:

 

“Jij hebt mij gezien en niet alleen  maar bekeken.

 Jij hebt gehoord wat ik nog  niet kon zeggen

 Jij hebt vermoed wat verborgen in mij leefde.

 Jij gaf mij meer dan ik vroeg.

 Door jouw vriendschap hervind ik mezelf.”

 

Zelfs zijn leerlingen hadden het toen nog niet begrepen.