14e zondag door het jaar (2009)

×

Waarschuwing

JUser: :_load: Kan gebruiker met ID: 554 niet laden

De woorden van de profeet Ezechiël klinken nog na in onze oren. Hij is een profeet die eeuwen geleden optreedt tijdens de ballingschap van Israël. Het volk is gedeporteerd naar Babylon en leeft daar in de onderdrukking. Ezechiël wordt gezonden om Israël te confronteren met de werkelijkheid, met hun gedrag. Ze krijgen ervan langs! Er wordt ze een spiegel voorgehouden: ze zijn een zondig volk, dat zich verzet tegen Jahwe en verhard is in de boosheid. Ze hebben een harde blik en een hart van steen. Ze zijn - zo klinkt het door de mond van de profeet - door hun eigen toedoen slachtoffer geworden van deportatie. Zo, dat is wel even slikken! Die boodschap zal Ezekiël niet in dank zijn afgenomen, maar Jahwe wil dat het volk tot besef komt, inzicht krijgt in eigen gedrag. Dat is de enige manier om tot echt leven te komen. Ze zullen nooit kunnen ontkennen dat ze gewaarschuwd zijn. Daarvoor zorgt de profeet als gezondene van God.

In het evangelie van vandaag ontmoeten we Jezus, ook hij is een profeet. Ook Hij heeft kennelijk een indringende boodschap. Hij treedt op in zijn vaderstad Nazareth waar hij geboren en getogen is, voor eigen volk dus. Eerst zijn de mensen verbaasd: hij is toch gewoon hier uit de stad? Hoe komt hij aan al die wijsheid? De verbazing slaat gaandeweg om in aanstoot: wat denkt ie wel? Hij is toch maar een gewone jongen, een timmerman?
Net als Ezechiël houdt Jezus de mensen een spiegel voor: jullie kunnen de boodschap niet aanvaarden omdat jullie er niet in willen geloven. Jullie vertrouwen het niet. Jullie kunnen niet aannemen dat één van jullie Gods stem heeft gehoord. Jullie willen er niet aan! Jullie oren zitten dicht, jullie hart is gesloten net als bij het volk Israël in Babylon.

Jezus wordt met lamheid geslagen, de harde opstelling van de mensen maakt het hem onmogelijk daar de grote daden van God te verrichten. Kennelijk kunnen mensen zo het vuur in de ander doven!

De boodschap van God wordt ook aan ons verkondigd, ook vandaag in deze viering. Die boodschap luidt: zet je oren en je hart open voor wat er verkondigd wordt. Probeer Gods bekommernis om ons te verstaan. Besef toch dat het zegenrijk is als je een spiegel wordt voorgehouden: de spiegel van hoe je werkelijk leeft, de spiegel van je misstappen, de spiegel van je eigengereidheid en zelfgenoegzaamheid. Hoor toch hoe het Gods diepste verlangen is om ons tot werkelijk Leven te brengen. Hoor toch hoe Hij ons telkens opnieuw een kans wil geven als we de werkelijkheid niet ontvluchten maar er iets mee willen doen, als we elke keer weer een stap in de goede richting willen zetten. Dát is immers zijn diepste verlangen: ons geluk, voluit leven voor ieder!

Soms zijn wij in de gelukkige omstandigheid dat een ander ons de ogen wil openen, dat een ander ons confronteert met onze weg. Dat vraagt veel moed van die ander, zeker in onze tijd. Al gauw krijgt dat het plaatje op van bemoeien. En we bemoeien ons niet graag met elkaar. Ieder moet maar zelf weten hoe die leeft. Dat gaat soms zo ver dat we niet eens meer weten of willen weten hoe het met onze naasten gaat, in welke zorgen of verdriet, in welke worstelingen ze verwikkeld zijn. Dat maakt onverschillig en koud: ze doen maar...
De Schrift houdt ons een andere weg voor: het gaat er wel degelijk om dat we elkaar de ogen durven openen, dat we elkaars hart zacht maken, elkaar de goede weg wijzen, dat we verantwoordelijk willen zijn voor elkaar.
We zouden onszelf kunnen afvragen: hoe reageer ik als iemand mij een spiegel voorhoudt? Durf ik zelf een ander een spiegel voor te houden, ook als het een pijnlijke spiegel is? In hoeverre willen wij instaan voor elkaar, wat zijn we elkaar waard? Hoe serieus is voor ons de opdracht heb je naaste lief als jezelf? Want daar hoort zeker bij dat de weg van de ander je ter harte gaat als je eigen weg. Niet als bemoeizucht, niet met een opgeheven vingertje, maar als een oprechte betrokkenheid vanuit die ene Geest die ons leidt. Hoe sterk is onze liefde voor elkaar? Hoezeer gunnen wij de ander het échte leven in plaats van een schijn-leven?

In onze Andreasparochie willen wij een hechte en echte gemeenschap zijn rond Jezus Christus. Dat we Gods oproep tot liefde voor elkaar mogen verstaan en de uitnodiging durven aannemen om elkaars profeet te zijn in het voetspoor van Ezechiël en van Jezus van Nazareth. Dat we onze angst overwinnen en vrijmoedig leren spreken, zonder eigenbelang, maar uit werkelijke bekommernis voor elkaar. Dat we die uitdaging durven aangaan vanuit ons geloof in de goede Geest, die in ons allen werkt.