13e zondag door het jaar (2009)

Beste dorpsgenoten,

Alle nieuwsbronnen liepen gisteren over met het nieuws dat Michael Jackson op 25 juni gestorven was.

Het deed me denken aan de stemming na de dood van Jezus van Nazareth, zoals die beschreven wordt in het N.T. : mensen die bij elkaar kwamen, een en al verdriet, toen zij hun idool kwijt waren. Toen en nu, mensen die geloofden in hun Messias, hun zoon-van-God, en in hun King-of-Pop.

"Niet alleen zijn muziek was fantastisch, ook alles wat hij voor de wereld heeft gedaan is bijzonder. Hij is zó goed," woorden van een vereerder. Denk aan al wat Paulus schreef over Jezus Christus.

En juist als Jezus, en Elvis Presley, zal ook Michael Jackson blijven leven, tegenwoordig niet langer door het geloof maar op CD.

Juist zoals volgelingen van Jezus van Nazareth zich "broeders en zusters in Christus" laten noemen, zo voelen ontelbaren over de hele wereld zich broeders en zusters in Michael Jackson. Als zij samenkomen, omhelzen zij elkaar, zingen en dansen, en huilen samen nu hij dood is.

En zelfs al zal zijn muziek onsterfelijk heten, de dood is hemzelf de baas geworden, de enige die niet sterft of vergaat. Evenmin als onze vragen en verklaringen daarover sterven.

Zoals blijkt uit de eerste lezing. Daar horen we een denker uit een halve eeuw voor Christus: "Niet God heeft de dood gemaakt en Hij schept geen behagen in de ondergang van de levenden. Hij toch heeft alles geschapen om te leven. God heeft immers de mens geschapen voor de onsterfelijkheid. Maar door de afgunst van de duivel kwam de dood in de wereld." Passende woorden voor een preek maar van de God die hij beschrijft blijft zo niets meer over.

Wijsheid waar we niet wijzer van worden.

In het evangelie wordt Jezus met de dood geconfronteerd: "Mijn dochtertje kan elk ogenblik sterven, kom haar toch de handen opleggen opdat ze mag genezen en leven."

Anders gezegd: "Laat haar niet te vroeg sterven. Laat haar eerst leven."
Jezus ging met haar vader mee maar zoals u gehoord heeft raakte hij betrokken in het leed van een zieke vrouw die aan een vrouwenkwaal leed, al twaalf jaar lang, de eerste keer dat het woord twaalf valt in ons verhaal.

Intussen had de vader van het meisje te horen gekregen dat zij gestorven was. Hij moest Jezus dan maar niet langer voor niets lastig vallen. Gelukkig geloofde Jezus niet in de uitleg dat de dood het werk is van de afgunstige duivel. Troostend zei hij tegen de vader dat hij niet bang hoefde te zijn maar moest blijven geloven. Waarin?

Aangekomen bij het huis van de vader, maakte hij eerst korte metten met de mensen die daar al met weeklagen begonnen waren.

Hij pakte haar bij de hand als een gids die haar het leven binnen leidde, waar zij zo bang voor was: "Meisje, sta op."

En toen: "Onmiddellijk stond het meisje op en liep rond want het was twaalf jaar."

Alweer die twaalf jaar. Dat: "...want het was het twaalf jaar oud," heb ik altijd vreemd gevonden. Alsof dat verklaart waarom ze kon lopen.
Het getal 12 verklaart inderdaad iets: De vrouw, eerder in het verhaal, leed al twaalf jaar aan een vrouwenkwaal en vervolgens wordt van het meisje gezegd dat ze twaalf jaar is. Het getal twaalf als de maat waarop het vrouwenlichaam zich ontwikkelt van jong meisje tot naar de overgangsjaren?

Ik heb vaker van meisjes en jonge vrouwen gehoord hoe ze opkeken tegen die verandering, ja er zelfs een afschuw van hadden.

Was dat meisje dood of was zij doodsbang om heel anders te gaan leven? Jezus leidde haar binnen in dat andere leven waar ze tegen opzag.

Peter Sloterdijk, een heel bekende Duits filosoof, heeft een nieuw boek geschreven: Du musst Dein Leben ändern. Je moet je leven veranderen.

Wij worden bang als we al de informatie over ons heen krijgen over de opwarming van de aarde, de uitstoot van CO2, de ozonlaag die verdwijnt, diersoorten en planten die uitsterven, gletsjers en ijsbergen die smelten. En dan de financiële crisis, werkloosheid, godsdienst die verdampt.

Het ziet er naar uit dat het al te laat is om spaarlampen te gebruiken, zonnepanelen op ons dak te leggen en windmolenparken aan te leggen. Allemaal middeltjes

Wij kunnen ons vergelijken met dat meisje van twaalf jaar: bang om verder te leven.

Het geheim is: veranderen. Niet in de zin dat we ons gaan behelpen met nog andere spullen maar dat wijzelf van binnen veranderen door vanuit een andere bedoeling te gaan leven.

Voor u hangt de poster met de twee handen die de aardbol barmhartig vasthouden. En onbewust denken we: dat zijn de handen van God die de wereld en ons vasthouden. Zoals psalm 139 zegt: "U omsluit mij, van achter en van voren, u legt uw hand op mij."

Veranderen betekent: anders gaan denken. Dus: Wij zijn bedoeld om die handen te worden, die vasthouden, en verder dragen, met barmhartigheid en geduld. Als wij anders gaan denken, dat is: gaan vertrouwen op een werkelijkheid die ons ver boven ons zelf wil uittillen, dan zullen die woorden uit de eerste lezing toch nog waar worden: "Gerechtigheid is onsterfelijk. De mens is geschapen voor de onsterfelijkheid."

Dan zal de geest en de levenskracht van Jezus, die de vrouw die al twaalf jaar ziek was, genazen, ook van ons bezit nemen: gerechtigheid en barmhartigheid zullen nieuwe mensen van ons maken. Dan worden de bescherming van het milieu, en oplossingen voor armoede, ziekte en hongersnood, een extra gift.

En dan worden wij andere mensen, leven krijgt dan nieuwe dimensies, zoals voor dat meisje.