13e zondag door het jaar (2009)

×

Waarschuwing

JUser: :_load: Kan gebruiker met ID: 85 niet laden

Beste Vrienden,

Afgelopen vrijdag opende Benedictus het "Jaar van het Priesterschap".

Een priesterjaar is belangrijk om de christenen in het algemeen en de katholieken in het bijzonder eraan te herinneren dat ze voorgangers nodig hebben. In een tijdsgeest waar alle gezag in vraag wordt gesteld is dit een signaal dat kan tellen.

Men werkt daarvoor met inspirerende voorbeelden : Franciscus, Pater Damiaan, Don Bosco, Maximiliaan Kolbe, ...

Stuk voor stuk monumenten, stuk voor stuk kerels waar de priesters,

maar ook alle andere gelovigen en niet-gelovigen een puntje kunnen aan zuigen.

De wereld in het algemeen en de kerk in het bijzonder heeft nood aan voorbeelden.

Ik geloof dat priesters, maar ook diakens, parochie-assistenten en alle andere voorgangers,

een cruciale rol te vullen hebben.

 

Natuurlijk vind ik het dan ook enorm jammer dat er dit jaar slechts 10 priesterwijdingen zijn in België,

waarvan eentje in Vlaanderen.

 

Toch, geloof ik dat de toekomst van de Kerk niet in de eerste plaats en zeker niet alleen door onze priesters zal bepaald worden.

Insgelijks voor Dekens, Vicarissen en Bisschoppen.

Laat het mij vergelijken met een ziekenhuis.

Uiteraard zijn de directie en de dokters levensnoodzakelijk.

Vanzelfsprekend leiden zij de werkzaamheden.

Maar een hospitaal zou geen ziekenhuis zijn zonder de verpleegkundigen, de sanitaire helpenden,

de kinderverzorgsters, de kinisisten, logopedisten en alle andere -tisten,

het keukenpersoneel, de baliebedienden, de werkmannen en de floorhostessen.

 

( Even een zijsprongetje.

Dat doet me eraan denken dat het gisteren de dag was van het schoonmaakpersoneel.

Dit is bij uistek een job waar heel veel mensen op neerkijken.

Tenonrechte want ieder normaal mens houdt van netheid en orde.

In België werken zo'n 200.000 mensen in de sector onderwie een meerheid vrouwen en veel allochtonen.

Voor een karig loontje presteert met meestal onregelmatige uren :

burelen en fabrieksruimtes worden nu eenmaal gepoetst buiten de kantooruren, als u en ik thuis in de zetel liggen ...

Ik dacht er toch even aan vandaag en zal morgen op het werk ons onderhoudspersoneel

eens aanspreken met een bemoedigend woordje)

 

De toekomst van de Kerk zal ook bepaald worden door dé gelovige. In de vergelijking met de kliniek : dé patient.

Als er geen patiënten meer komen kan het ziekenhuis weggesanneerd worden.

Zo zal het ook vergaan met de Kerk.

Als we er niet inslagen het vuurtje van de Blijde Boodschap brandend te houden

zal het geloof doven en de Kerk werkloos sterven.

 

In die geloofsoverdracht spelen priesters natuurlijk een onvervangbare rol.

Ik waardeer vooral die priesters die niet teveel belang hechten aan hun privileges en hun macht.

Ik respecteer vooral die voorgangers die de bladzijde over de voetwassing in de praktijk brengen.

Ik zie vooral heil in kerkmensen die midden tussen de gewone mensen staan.

Nog veel te veel, naar mijn aanvoelen, staat de Kerk op een pied de stalle.

Ik heb veel bewondering voor mensen als Jan Vermeire, Henri Nouwen en Jean Vanier.

Zij hebben ingezien dat leven met en voor de geringsten Gods wil volbrengen is.

Ook vandaag zie ik voorbeelden hiervan heel dicht rond mij.

Namen noemen kan delicaat zijn, maar ik doe het toch !

Wie dit leest en meent graag in het rijtje te staan, mag me altijd bellen.

Ik denk aan Daniel Alliet die onvoorwaardelijk zijn nek uitsteekt voor de vluchtelingen.

In Gent neemt Marcel De Meyer deze rol op zich.

Ik denk aan Koen Blieck, die als ‘kerkhoekwerker' actief is in één van de meest achtergestelde buurten van Gent.

Ik denk ook aan Jo Hanssens die onvermoeibaar ijvert voor vrede, bij ons en in de wereld.

 

Gisteren las ik ook een tekst met als titel "Bisschoppen mogen kritische katholieken in raden weigeren".

Het gaat hier over de vernieuwingsbeweging "Wir Sind Kirche" in Duitsland met o.a.Hans Küng en Gotthold Hasenhüttl.

Mij doet het denken aan een uitspraak van Paus Johannes Paulus II zaliger toen de vraag naar vrouwelijke katholieke priesters.

Zijn antwoord was glashelder : (niet letterlijk) : "Neen, daar is nu geen sprake van en ook in de toekomst niet,

daar wordt zelfs niet meer over gesproken.

Jammer, jammer, jammer.

Heel jammer dat Rome en degenen die springen als Rome knipt zo kortzichtig kunnen zijn.

Is dit angst ?

Angst om in te boeten aan macht ?

Als ervaringsdeskundige vader van drie kinderen weet ik na 15 jaar vallen en opstaan

dat een spreekverbod héél contraproductief werkt.

 

Dat brengt ons naadloos in Iran.

Stel u voor dat Godfried Kardinaal Danneels verbiedt dat mensen protesteren, hun gedacht zeggen over, laat staan betogen tegen pertinente verkiezingsfraude gepleegd door de zittende machthebbers.

DIT IS ONDENKBAAR.

Welnu, het ondenkbare gebeurt in Iran.

Toen ik jaaaaaaaren geleden mijn legerdienst deed in het opvangcentrum voor kandidaat politieke vluchtelingen in Brussel,

leerde ik ook enkele Iraniërs kennen.

Heel lieve mensen. Zeker niet gewelddadig, eerder volgzaam.

Braaf zouden we zeggen.

Maar na tientallen jaren zwijgen en braaf zijn, kan de bom eens barsten.

Geloof me vrij : in Iran zal morgen de rust niet terugkeren.

 

Veel van wat ik hierboven schreef heeft te maken met ANGST.

Machthebbers zijn bang in te boeten aan macht en prestige.

Daarom past men dictatoriale en frauduleuze praktijken toe.

Daarom meent men oppositie monddood te moeten maken.

 

Vandaag ging het erover in het Evangelie.

De leerlingen (wij dus) stappen samen in een bootje omdat ze willen oversteken.

Dat moet af en toe want als we nooit zouden oversteken - merkte onze diaken Erik in zijn preek terecht op - worden we gevangenen.

Het is noodzakelijk maar niet evident : in het bootje stappen vraagt iets van een mens.

En terwijl we varen steken stormen op : ongevallen, ruzie, neerlagen, ziekte, dood, onenigheid, ...

Angst slaat ons om het hart en we dreigen te zinken.

Moeten we altijd wachten tot het water ons aan de lippen staat om iets te doen ?

Jezus is het bemoedigende antwoord op onze schrik, twijfel en onmacht.

Jezus belooft ons zeker géén rustige vaart, maar wel de zekerheid te beschikken over een reddingsboei ondanks alles.

Het strafste wat ik afgelopen week hierover binnenkreeg was de tekst van Ward Van Overbeke.