Leef je nog? (2009)

Hebben jullie ook soms de indruk, als jullie rondom jullie kijken dat er dan zoveel mensen op stervensna dood zijn, of aan bloedvloeiing leiden, of eigenlijk levend dood zijn.

Ik zou het met het evangelie van deze zondag als volgt kunnen vertalen:

Mensen zeggen bvb: ‘hun huwelijk is op stervensna dood (het is in het evangelie Jaïrus dochtertje). Het is niet meer te redden'. Maar er zijn omstanders die nog hoop hebben en een beroep doen op... Jezus. Hij gaat onmiddellijk met hen mee om opnieuw leven te schenken. Het zijn mensen van hoop die het doen. Misschien zijn er die zeggen: waar moeien ze zich mee? Elk in zijn kot. Ja, maar als je er heel dicht bij betrokken bent, dan kun je toch niet doen alsof je neus bloedt.

Er zijn ook huwelijken of mensen die aan bloedvloeiing leiden. Ze zijn al jaren op de sukkel. Dat kan omwille van allerlei redenen zijn. Het kan zijn omdat er iemand ziek is. En je hebt al zoveel dokters en ziekenhuizen afgelopen. Je hebt er al een fortuin ingestoken; niets helpt. Het kan zijn dat de relatie niet vlot onder elkaar of met de kinderen. Het leven loopt er voortdurend uit weg. En je doet al wat je kunt, je gaat zelfs naar een relatietherapeut, maar niets helpt, integendeel je hebt de indruk dat het nog erger wordt. Verleden jaar maakte ik in Lourdes iets dergelijks mee. Een koppel besliste om naar Lourdes te trekken. Ze gingen op bedevaart. Ze wilde alles redden. Ze wilden opnieuw leven. Als we maar.... En ze deden het EN het werkte. Ja, geloof kan genezen. Geloof kan je redden.

Er zijn ook huwelijken die door anderen bestempeld worden als: ‘t Is al lang gedaan. Er is geen doen meer aan. Er zit geen leven meer in. Dit huwelijk is dood. En dan zegt de Heer. Niets van: ze slapen alleen maar. Schijnbaar zit er geen leven meer in, maar iets of iemand moet hen wakker maken. Misschien beseffen ze het zelf niet? En dan die indrukwekkende woorden van Jezus: ‘Talita Koemi'. Meisje, sta op. Ja sta op en blijf niet langer slapen. Leef, en leef ten volle.

Gelukkig zijn er mensen die voortdurend kiezen voor het leven. Altijd zijn ze in de weer. Voor de buren, voor de kinderen en kleinkinderen, voor de parochie. Ja we zijn hen denkbaar. Altijd kunnen we op hen rekenen. Een groet, een glimlach een woord van bemoediging. Zeggen tegen de mensen: Talita Koemi, sta op en leeft! Het leven is te kort om het te laten wegvloeien, om het op te geven of om voortdurend te slapen, om het allemaal niet meer te moeten zien of meemaken.

Zulke mensen, zijn mensen zoals Simeon en Hanna in de tempel.

Ze hebben heel hun leven gewaakt om het ‘Licht' dat Jezus was te mogen zien.

De grootste levensroeping die een mens zich kan inbeelden. En wat een genade als je dan dat licht mag zien! Het ‘Leven' mag zien! Mensen zien er alleen maar gelukkig uit als ze licht en leven mogen zien. Mensen die niet kiezen voor de ‘brede' weg, maar voor de ‘smalle' weg. Weinigen zijn er die hem inslaan. Maar als je het waagt, dan levert het je geen windeieren op.

En wat is nu het grote geheim van dit alles. Wel heel eenvoudig: de liefde. Liefde schenkt licht, warmte en leven.

Onze kerk heeft tegenwoordig zulke mensen nodig. Want in de ogen van sommigen zijn we op stervensna dood, leiden we aan bloedvloeiing, en voor sommigen zijn we al lang dood. Er is niets meer aan de doen. Wel, wij hebben mensen nodig die daar niet aan toegeven en kiezen voor het leven. Die er geen genoegen mee nemen om op stervensna dood te zijn. Die het niet dulden dat ze aan bloedvloeiing leiden, die weigeren hun ogen te sluiten alsof we dood zijn, maar opstaan en leven en leven geven.

AMEN.