Alles wat geschapen is, moet leven

×

Waarschuwing

JUser: :_load: Kan gebruiker met ID: 233 niet laden

Mensen verschijnen en verdwijnen. Mensen worden geboren en mensen sterven. Dat is altijd zo geweest, dat zal altijd zo blijven. Dat is een biologische wet. Daarover zegt de bijbel bijna niets: het is gewoon een gegeven. De bijbel spreekt echter wel over de kwaliteit van het leven. Is het bestaan van de mens gedurende veertig of zestig of tachtig jaar een doodsbestaan of een bestaan vol leven? Zal de dood die zeker volgt, al onze dagen donker kleuren? Of zal de mens geloven, dat hij niet alleen voor het graf leeft? Dat hij leeft om te leven? Zal hij leven als een gebogen, gekromd wezen dat gebukt gaat onder de last van het einde of zal hij leven rechtop? Is er iets in ons bestaan wat zo de moeite waard is dat wij er ook alle moeite voor doen? Dat is de vraag van het boek Wijsheid.

Daaromtrent zijn de auteurs heel affirmatief. Het zijn overtuigde optimisten. Zij protesteren tegen alle mensen die alleen maar klaagliederen kunnen zingen. Zij protesteren tegen al die mensen die beweren, dat alles toch ten onder gaat. Zij protesteren tegen alle onheilsprofeten.

Wat hebben zij dan gezien? Wat voor argumenten hebben zij om de mensen die voortdurend en met veel zware gelatenheid de doodsklokken luiden tot zwijgen te brengen?

Hun argument is een beetje vreemd. Ik bedoel, het is een beetje Grieks: de gerechtigheid is onsterfelijk! Het loont de moeite om daarin te geloven. Overal waar gerechtigheid gesticht wordt, waar mensen zich moe maken voor die moeilijke vrede op aarde, daar zaaien ze zaad voor eeuwig. Dan zit er muziek in het leven, daar wordt het leven in de juiste toon gezet Daarin wordt de dood gedood: hij spreekt niet meer het laatste woord.

De dood zal ons wel fysisch doen eindigen, maar er is iets wat blijft, wat overleeft, wat onsterfelijk is. Er bestaan onsterfelijke melodieën, er bestaan onsterfelijke kunstwerken. Zij worden vreugde voor elke eeuw, voor elke tijd. Hoe zou dan het grootste kunstwerk, de gerechtigheid op aarde en de mens zelf niet overleven?

De gerechtige mens, de echt goede mens zorgt niet voor vergif in het leven. Hij ondermijnt niet de levensvreugde, maar hij dient de zaak van het geluk.

Dat is Gods applaus waard. Voor zoiets geeft de hemel een staande ovatie. Dat mag niet verloren gaan, zegt dan God. Het is te mooi om er geweest te zijn zomaar, voor niets, ongekend, onbemind.

Hij die het leven heeft gewild en niet de uiteindelijke ondergang, zal alles bewaren wat Zijn droom heeft gediend. Hij heeft het leven lief!

Wij hebben geen pessimistische God.