# Wees gegroet (2008)

- Auteur: Antoine Rubbens
- Datum: 17 december 2008
- Liturgie: B-cyclus · Advent · 4e zondag van de Advent · paars
- Bron: https://preken.be/b/advent/4/wees-gegroet-2008/


In dit
jubileumjaar van Caritas/Melle werd het klokje van de kapel hersteld.
Het kleppen werd geautomatiseerd. Nu klept het weer drie keer per
dag het Angelus. De Angelusklok klept vanuit meerdere kerktorens in
Europa. Tijdens het communistisch bewind mochten in Rusland de
kerstklokken niet meer luiden. Wijzen op het hiernamaals, op de
eeuwigheid mocht niet. Daarover deze commentaar van Solzjenitsyn:
‘*Steeds zijn de mensen zelfzuchtig geweest
en vaak niet zo deugdzaam. Maar de avondklok klonk, het geluid
zweefde boven het dorp, boven de rotsen en boven het woud. Ze
vermaande om de onbeduidende aardse dingen te laten liggen, tijd en
gedacht te wijden aan de eeuwigheid. Dit luiden dat nog slechts in
een oud lied bewaard is gebleven, behoedde de mensen ervoor schepsels
op vier poten te worden*.' (M.
Delrue, *Kunst en
spiritualiteit*, p. 167-168).

Nu en dan
staan we even stil bij het angelusgebed. Het vangt aan met woorden
uit het evangelie van de vierde adventszondag: "*De
engel des Heren werd naar Maria gezonden*."
Pater Radcliffe, vroegere generaal van de dominicanen, hield in
Lourdes een mooie bezinning over de rozenkrans. Deze is te lezen in
zijn boek uitgegeven bij Lannoo, *Zusters en
Broeders*. Het weesgegroet begint met de
groet van de engel. "*Engelen zijn
beroepspredikanten. Hun hele wezen is gericht op de verkondiging van
de Blijde Boodschap. De woorden van Gabriël vormen de perfecte
preek. En nog een korte bovendien!*" (Op.
cit., p. 137).

Bij het
angelus bidden wij drie keer het weesgegroet. Dit eenvoudig,
vertrouwde gebed was aanvankelijk korter. "*Ten
tijde van Sint-Dominicus bestond het weesgegroet alleen uit deze
woorden van de engel en uit die van Elisabeth. Ons gebed bestond uit
woorden die ons gegeven waren. Pas later, na het concilie van
Trente, werden onze eigen woorden aan die van Maria toegevoegd*."
(Op. cit, p.138).

"*De
groet van de engel en deze van Elisabeth aan Maria worden voortgezet
in de woorden die wij tot haar richten. Het tweede deel van het
weesgegroet is een echo van het eerste. Het eenvoudige weesgegroet
verkondigt de Blijde boodschap. Zoals alle goede preken doet het
meer dan dat. Het geeft ons niet alleen informatie. Het biedt ons
Gods Woord aan, een woord waarvan de echo in onze woorden doorklinkt,
een woord dat onze stilte doorbreekt en ons een stem geeft"*
(Ib., p. 139-140).

Timothy
Radcliffe noemt het weesgegroet het gebed voor thuis en op reis., dat
gemeenschap sticht en ons op weg zet. "*De
groet van de engel laat Maria niet thuisblijven. De engel komt haar
huiselijke leven verstoren*." (Ib., p. 141).

Elk
weesgegroet roept de individuele pelgrimstocht op die ieder van ons
moet gaan van geboorte tot dood. "*Die tocht
wordt gekenmerkt door het biologische ritme van elk mensenleven. Het
weesgegroet gaat over drie momenten van ons leven, de enige die wij
met absolute zekerheid kunnen kennen: wij werden geboren, wij leven
nu en wij zullen ooit sterven. Het begint bij de aanvang van elk
mensenleven, de ontvangenis in de moederschoot. Het plaatst ons in
het heden omdat wij Maria's gebed nù afsmeken. Het blikt vooral
op de dood, op onze dood. Het is een verrassend fysiek gebed*"
(Ib., p. 142). "*Juist binnen de biologische
levenstijd zullen wij God ontmoeten en redding vinden. En dat
eenvoudige gebed helpt ons onderweg*" (Ib.
p.143).

Radcliffe
gaat verder: "*De woorden van de engel
beloven vruchtbaarheid. Vruchtbaarheid voor een maagd en voor een
onvruchtbare vrouw. Gods zegen maakt ons vruchtbaar. Door onze
individuele geboorte zijn wij allemaal de vrucht van een schoot die
werd gezegend. Ik geloof dat de zegen die de engel beloofde zich
altijd en in elk mensenleven uit in de vorm van vruchtbaarheid. Het
is de zegen van een nieuwe start, de genade van het prille begin*"
(Ib., p. 143).

Het weesgegroet geldt voor het nu in elk moment
van ons leven. "*Het is nù dat we moeten volhouden en overleven
op onze weg naar het Koninkrijk*" (Ib., p. 141). Wij bidden het
bij het uur van de dood of anderen zullen het dan in onze nabijheid
bidden. Het wordt dan een gebed voor een nieuwe geboorte. Wij doen
zoals T.S. Eliot die een van zijn gedichten als volgt laat beginnen:
"*Bid voor ons, nu en in het uur van onze geboorte*." "*Ons
leven staat immers open voor God, die altijd weer oneindig nieuw en
onuitputtelijk ongerept is. Iedere keer opnieuw komt de engel met
een nieuwe aankondiging van de Blijde Boodschap*" (T. Radcliffe,
op. cit. p; 147).

Het weesgegroet, wij
herhalen het regelmatig, vooral bij het bidden van de rozenkrans.
Wij schakelen onze eigen tijdspanne in binnen de grote tijd van God.
Wij verbinden onze tijd met het leven van Jezus en halen kracht uit
zijn weg langs blijde, droeve, stralende en glorierijke mysteries.

Bij het bidden van het
weesgegroet zijn zij aanwezig die het ons voor het eerst leerden
bidden. En zijn aanwezig veel geleerden en eenvoudigen, die hun
vertrouwen in de rozenkrans niet verstopten. Romano Guardini
getuigde er van. Zelf denk ik aan confrater Jozef Faes, vele jaren
lang aalmoezenier van Intersoc (CM). Geen dag ging bij hem voorbij
zonder het bidden van de rozenkrans.

Het boek
van [M. Delrue](http://www.lannoo.be/content/lannoo/wbnl/listview/1/index.jsp?titelcode=12030&fondsid=13 "Kunst en spiritualiteit (2006 - ISBN 978-90-209-6491-2) ") en dat van T.Radcliffe zijn uitgeven bij Lannoo-Tielt.

