# 4e zondag van de advent (2008)

- Auteur: Nies Van Lier
- Datum: 20 december 2008
- Liturgie: B-cyclus · Advent · 4e zondag van de Advent · paars
- Bron: https://preken.be/b/advent/4/4e-zondag-van-de-advent-2008-nies-van-lier/


Beste Dorpsgenoten,

In deze dagen voor kerstmis heb ik het
gevoel dat ik op mijn tenen loop: ik pas op om al het moois niet te
verstoren: licht, versieringen, goede wensen, gedrukt op mooie
kaarten, muziek, een extra vakantie, feestjes en lekker eten.

Het is ook de tijd van de verhalen. Het
verhaal van Jezus' geboorte als patroon of aanleiding voor
ontelbare verhalen voor groot en klein. Denk maar aan Charles Dickens
die Kerstmis opnieuw uitvond met zijn *A Christmas Carol*.

Het evangelieverhaal van deze zondag,
over de verwekking van Jezus, zet ons wel negen maanden terug maar
het blijft een heel mooi verhaal, evengoed als het onsterfelijke
geboorteverhaal, allebei van Lucas.

Donderdag stond in *Trouw* een
artikel, "Rotterdamse basisschool viert multireligieuze kerst,
geschreven door Ludette el Barkany. Het is een school met
verschillende religies. Daar lees ik twee stukjes uit voor:

"De stemming onder de verklede
leerlingen van de christelijke Van der Boomschool laat zich in twee
woorden vatten: totale chaos. Als de juf in de microfoon begint te
zingen, zitten alle kinderen plots rechtop en wordt het geschreeuw
tot een luid zangfestijn. Samen zingen lost alle chaos op.

Ondertussen propt Maria - gespeeld
door Susanna - verwoed een linnen Jezuskindje onder haar gewaad.
Niet gehinderd door stress, vouwt ze de handen, buigt devoot haar
hoofdje en neemt even tijd voor zichzelf: ze bidt."

Het was of ik een tweede Lucas las. Dat
gun ik u allemaal als het meest zalige kerstmis: neem even tijd voor
uzelf: bid. Zoals dat kleine meisje in Rotterdam dat in verwachting
was van Jezus.

Er stond meer nieuws in de krant: Over
een Duitse film die half januari in Nederland te zien zal zijn:
*Anonyma*, Naamloos of: Niet te tellen.

Na meer dan 60 jaar durft men in
Duitsland openlijk terug te kijken op het feit dat daar tussen de
herfst van 1944 en de zomer van 1946 zo'n 2 miljoen vrouwen
verkracht zijn door soldaten van het 4 miljoen tellende Russische
bezettingsleger. Volgens onderzoek hebben zo'n 240.000 vrouwen
daarbij het leven gelaten. Vrouwen in andere landen, door de Russen
bezet, zijn niet meegeteld. In de laatste jaren van de vorige eeuw is
ook in de Balkanoorlog op grote schaal verkracht. En in Afrika is
verkrachting een steeds gebruikelijker oorlogswapen geworden.

Pas kort geleden hebben de Verenigde
Naties verklaard dat verkrachting een oorlogsmisdaad is.

Ik breng dit zo nadrukkelijk onder uw
aandacht omdat ik in de eerste lezing geraakt werd door de woorden
die de Heer liet zeggen aan zijn dienaar David: "Op al uw tochten
heb ik u bijgestaan, al uw vijanden heb ik vernietigd, uw naam heb ik
groot gemaakt als die van de groten der aarde. Ik heb mijn volk
Israël een gebied gegeven en het daar geplant om er te wonen." Hoe
zou het de vrouwen toen zijn vergaan? Zij hadden niet eens een naam
als vijanden. Vrouwen als een speeltje, iets om even te hebben?

In het evangelieverhaal van Lucas
hebben we gehoord dat de engel tegen Maria zei: "Begenadigde, de
Heer is met u, gij zijt de gezegende onder de vrouwen. Gij hebt
genade gevonden bij God."

De Kerk bleef niet achter en voegde er
nog een paar titels aan toe: "Moeder van God," "onbevlekt, dat
is: zonder zonde ontvangen," en tenslotte in 1950: "Met ziel en
lichaam ten hemel opgenomen."

Het is wel een vraag te vroeg maar toch
stel ik ze: Wanneer gaat de kerk erkennen dat de helft van de
mensheid, dat zijn **alle** vrouwen, niet alleen **leven**
doorgeven maar ook een **wijze van leven** doorgevenjuist
zoals Maria dat gedaan heeft in het geval van haar zoon Jezus? Dan
pas zal barmhartigheid het laatste woord hebben, niet meer de macht
van geld en legers.

Wanneer zullen de drie godsdiensten van
en voor mannen daar ooit toe in staat zijn?

Het linnen Jezuskindje dat Susanna van
de school in Rotterdam onder haar kleed stopte was niet echt ook al
gaf het haar een mooi buikje.

"Dan vouwt ze haar handen, buigt
devoot haar hoofdje en neemt tijd voor zichzelf: ze bidt."

Dat was wel helemaal echt. Luister maar
naar de woorden in het evangelie van Lucas: "Toen de herders waren
weggegaan nadat ze Jezus gezien hadden, bewaarde Maria bewaarde al
hun woorden in haar hart en overwoog ze bij zich zelf." En ook:
"Toen ze met Jezus weer thuisgekomen waren nadat hij in de tempel
zoek was geraakt, bewaarde zijn moeder alles wat er gebeurd was in
haar hart."

Van harte wens ik u toe dat de
kerstdagen u iets schenken, wat u juist als Maria en dat meisje in
Rotterdam in uw hart wilt bewaren.

