# Een bode op de weg (2008)

- Auteur: Antoine Rubbens
- Datum: 29 november 2008
- Liturgie: B-cyclus · Advent · 2e zondag van de Advent · paars
- Bron: https://preken.be/b/advent/2/een-bode-op-de-weg-2008/


Schrijf je eerst een tekst en daarna de titel? Om het even wanneer geschreven, een
titel geeft alvast een boodschap mee.
Hij kan het meest essentiële uitdrukken en alvast de aandacht
trekken.

Zo is het bij Marcus met zijn eerste regel:"*Evangelie
van Jezus Christus, zoon van God.*"
Daarmee is van bij het begin bijna alles gezegd. Jezus Christus, de zoon van God, brengt
en is de blijde boodschap. Marcus
is in zijn evangelie nochtans heel terughoudend om Jezus Gods zoon te
noemen. Hij laat in de loop van het
evangelie zelden toe dat iemand die benaming voor Jezus gebruikt of zou voort
vertellen wie Jezus is. Dit is het
Messiasgeheim. Het behoort tot de
methodiek van Marcus. Of was het
Jezus zelf die deze terughoudendheid
vooropstelde?

Onder het kruis zegt de honderdman, een heiden:
"*Waarlijk, deze man was een zoon van God*." Pas wanneer de weg is gegaan van het
lijden en het kruis, wordt duidelijk wie Jezus was. Marcus beklemtoont zoals Paulus, van wie
hij misschien afhankelijk is: "*Wij verkondigen een gekruisigde
Christus*."

Marcus besteedt geen aandacht aan de geboorte en aan de
kinderjaren van Jezus. Hij spreekt
meer over de weg die Jezus aflegt vanaf zijn ontmoeting met Johannes. Wij krijgen zo van bij de eerste regels
een van de spanningsbogen die het gewelf bij Marcus dragen. Die geeft de richting aan hoe we het
evangelie moeten lezen en vooral beleven..
Marcus toont ons de weg van de Mensenzoon. "*Hij heeft er zijn evangelie naar
gemodelleerd. Het hele evangelie
verschijnt als de ‘*weg van de Mensenzoon'*: een weg die begint met het
optreden van Johannes de Doper, aangekondigd door de profeten en die over
Galilea naar Jeruzalem loopt, maar vandaar terug naar Galilea waar Jezus als
verrezen Heer zijn leerlingen zal voorgaan. Dit laatste leidt naar de vorming van de
christelijke gemeenten, zodat de weg van de Mensenzoon feitelijk eindigt in de
kerk van Marcus... of, voor ons die het evangelie nu lezen, in onze huidige
kerken*" (P. Schmidt, *Inleiding tot de evangeliën*, p.
136-137).

Het beeld van de weg is boeiend. Zonder weg geraken we nergens. Altijd is er iemand die het eerst een
weg heeft gebaand. Doorheen de
stappen van velen verhardt en verbreedt de weg. Bij het gaan van de weg hebben we
aanduidingen nodig. Een kaart, een
gps. Wie de Grote routepaden volgt,
kijkt naar de wit-rode streepjes.
Wie deze volgt, geraakt ver.
Het zijn onzichtbare handen van vrijwilligers die ze hebben
aangebracht. Dank aan mensen die
lijntjes trekken.

Het liturgisch jaar is een weg die we afleggen om jaar na
jaar dichter bij onze bestemming te komen.. Aan die weg is al getimmerd doorheen
gans het Eerste Testament. De weg
liep door de woestijn op de zoektocht naar het beloofde land. De weg leidde naar de ballingschap om
nadien een weg van terugkeer en bevrijding te worden. Het was de weg van de profeten, die
opriepen tot bekering en trouw aan de enige God. De profeet Micha stippelde volgende
reisroute uit:

*"**Er is jou, mens, gezegd wat
goed is,\
je weet wat de**HEER* *van je
wil:\
niets anders dan recht te doen, trouw te
betrachten\
en nederig de weg te gaan van je God" (Micha
6,9).*

Dit is een tekst waar Frère Roger van jongs af aan heeft
van gehouden. Hij wist dat we er
maar moeizaam toe komen om het woord van God helemaal te verstaan. Wij kunnen niettemin in toepassing
brengen het weinige, dat wij er van verstaan. De jonge Roger Schutz begreep dat Gods
goedheid ons tot goedheid aanzet.
Onze goedheid is een afglans van Gods goedheid. Onze eigen goedheid bevat steeds een
gemis. Zij verwijst naar een
absolute, naar een grotere goedheid, deze van God. In zijn studentenjaren leed hij aan
TBC. Tijdens zijn herstelperiode
groeide zijn roeping. "*Die jaren
deden hem inzien dat de bron van goedheid niet in onze merkwaardige gaven ligt,
noch in onze grote vaardigheden. Ze
ligt in de eenvoudige gave van onszelf om de anderen te verstaan met de goedheid
van het hart*" (Frère Aloïs, *La bonté humaine*, in *Communio, 33, n°
2).*

Het thema van de weg nodigt
uit elkeen te danken, die een invloed heeft gehad op onze levensweg. We staan niet los van wie ons zijn
voorgegaan. Zo stond Jezus in de
lange geschiedenis van het Eerste Testament. Hij is beïnvloed door Johannes,
scharnierfiguur tussen oud en nieuw.
Vele zijn vanuit Judea naar Johannes toegegaan. Jezus ging vanuit Galilea naar de Doper
bij de Jordaan. Johannes beschouwt
zich als een wegwijzer naar Jezus, als de bode, die zijn weg bereidde (Z.J.
131). Hij verwijst naar iemand, die
groter is dan hijzelf. Met Jezus
beginnen wij aan een nieuwe Uittocht.

Op onze levensweg moeten wij
geen mensen voor ons opeisen en ze aan ons binden. We zijn slechts dienaars van Gods
goedheid.

