# 2e zondag van de Advent – jaar B

- Auteur: Miguel Dehondt
- Datum: 30 november 2011
- Liturgie: B-cyclus · Advent · 2e zondag van de Advent · paars
- Bron: https://preken.be/b/advent/2/2e-zondag-van-de-advent-jaar-b-2011-miguel-dehondt/


Lieve mensen,

het beeld in beide lezingen van vandaag is hetzelfde. Het gaat over een weg
banen, paden recht maken, hindernissen wegnemen voor de komst van de Heer.
Als die weg er is dan houdt niets de komst van die Heer tegen. Jesaja en
Johannes zijn echte profeten: ze mogen aankondigen voor wie men de weg baant
en alles klaar maakt. Johannes heeft het over iemand die groter is dan hem;
Jesaja heeft het over niemand minder dan God zelf maar dan in zijn zachtste
en meest zorgende vorm: dat van een herder die met zachte hand zijn kudde
weidt. Voor mensen van die tijd een heel klaar en duidelijk beeld. Nee, er
staat niet dat Hij komt als despoot of strenge koning en toch is zijn
heerschappij sterk en overduidelijk. De toekomst is aan de zachte krachten.
Johannes en Jesaja mogen dan wel gezagvolle en invloedrijke persoonlijkheden
geweest zijn, ik kan me toch niet van de indruk ontdoen dat hun profetie
toendertijd op de nodige scepsis en wantrouwen zal onthaald zijn. Mensen
zijn immers van nature meer geneigd om te vertrouwen op macht en sterke
kracht, op bezit en wapens. Meteen komen we bij de eerste en in mijn ogen
grootste hindernis die op de weg moet worden geruimd: het wantrouwen
tegenover wat aangekondigd wordt omdat men in zijn vertrouwen veel te vaak
bedrogen is. Het Joodse volk kreeg die boodschap te horen midden in de
ballingschap, op een moment dus dat iedereen twijfelde aan God zelf met zijn
mooie naam : Ik zal er zijn, ja waar was Hij op dat moment ? Johannes mag
een sterke figuur aankondigen maar hij vermoedt wellicht al waar het zal
eindigen ook voor zichzelf. En wij, ja, waar staan wij als gelovigen voor
het moment ? We hebben het gevoel bedrogen te zijn en in de zak gezet langs
alle kanten. We maken de implosie mee van een Kerk waarvan we dachten dat ze
op alles een antwoord kon geven, van de wieg tot het graf. Heel dat gelovige
kader, die gemeenschap waarin we ons thuis voelden, het valt weg of is
verdampt. Maar hetzelfde geldt voor onze politieke en maatschappelijke
instituten, ons bankwezen. Er lijken geen zekerheden meer. Enkele dagen
geleden hoorde ik Slavoj Zizek, een Sloveense filosoof en eigenlijk een
moderne profeet met de stijl van Johannes de Doper de vinger op de wonde
leggen: hoed u voor ideologieën zoals het kapitalisme. We zitten erin
gevangen. Het belooft alles maar slaagt er niet in te geven wat het
verkondigt. In plaats van vrijheid brengt het slavernij. Het laat de mens
die zich bedrogen voelt alleen maar achter met een diep wantrouwen tegenover
alles en iedereen. Hoe hard en vernietigend dit ook mag klinken ten aanzien
van onze tijdsgeest, toch gaf het mij geen leeg en negatief gevoel. Want
eindelijk eens iemand die in het denken probeert een uitweg te zoeken naar
waar we zijn vastgelopen. Uitweg, een mooi woord: een weg er uit; op zijn
manier probeert hij een nieuwe weg te banen doorheen of uit de woestijn. Er
klinkt een verlangen door naar een nieuwe maatschappij met meer gelijkheid
ook al is dat mij voorlopig niet helemaal duidelijk hoe hij dat ziet of ziet
te realiseren. Ook al kan ik hem niet op alle vlakken volgen hij geeft
mensen toch het gevoel: we zijn niet verloren, er is nog toekomst. Laat het
nu net datgene zijn wat we met de Advent proberen duidelijk te maken.
Welzijnszorg maakt ons duidelijk dat armoede maar ook de weg en toekomst,
hoop bieden geen kinderspel is. Ik lees nog eens Jesaja, denk aan het
wantrouwen dat zon hindernis op onze weg is naar Kerstmis en vraag me af
waarin toch wel die troost lag voor het volk van Israël. Juist, in die
vertrouwvolle belofte gelegen in Gods naam: ik zal er zijn. Als wij daar
nu eens werk van zouden kunnen maken hier en nu voor elkaar en die naam
zouden kunnen waarmaken. Baan-brekend, hindernis-wegnemend toch ?! Als
ouders kunnen laten voelen aan hun kinderen: wees niet bang, ik ben er en
zal er altijd zijn. Kinderen aan hun behoeftige bejaarde ouders: we zullen
er zijn voor jullie. Als partner, vriend, collega: ik ben en zal er zijn
voor jou. Zeg ik nu revolutionaire dingen ? Nee toch ? Alleen laten we niet
ontmoedigd geraken. Vertrouwen is een lange weg met vallen en opstaan, vraag
het maar aan onze regeringsonderhandelaars
