Engelbewaarders - Begeleiders in Gods opdracht

Beste vrienden,

"Jij moet wel een goede Engelbewaarder hebben!"! Het is een uitdrukking die we allemaal wel kennen, alhoewel ik daar zelf toch heel voorzichtig mee omga. Want ik zie om me heen ook zeer veel dingen gebeuren waarbij de invloed van een engelbewaarder in geen velden te bekennen is.  Waarom heeft dat kind zich plots losgerukt, is het de straat opgelopen en werd het overreden?    

Waarom werd die jonge vrouw het slachtoffer van een verdwaalde kogel die door de politie op een terrorist werd afgeschoten? Het zijn situaties en gebeurtenissen die ons geloof aan engelbewaarders doen wankelen. En toch geloof ik aan die machtvolle wezens, de engelbewaarders. Voor mij zijn ze zoiets als de verlengde arm van God die hun “beschermende vleugels” over mij persoonlijk houden.   

Mijn eerste ontmoeting met het beeld van de engelbewaarder had ik in de slaapkamer van mijn grootouders in Duitsland. Daar hing boven het bed een grote prent met daarop een engel met vleugels die een kind begeleidt en beschermt terwijl het over een smalle brug gaat. Die afbeelding van een beschermende engel komt voort uit de lezing van vandaag, uit het boek Tobit. Daar hebben we vernomen dat engelen een heel belangrijke rol spelen in het verhaal van God en de mensen. Zij zijn de boodschappers van die zorgzame God, die altijd met ons mensen op weg is. En die engelen brengen Gods boodschap op heel verschillende manieren naar de mensen.  Vorige zondag ging het over Jacobs droom van de hemel ladder, waarmee de engelen de verbinding tussen de mensen en God  maken.   In het boek Tobit is de engel van God een reisgenoot, een begeleider op een zeer onzeker pad.    En Mattheus zegt in zijn evangelie zelfs dat ieder kind een persoonlijke engel in de hemel, dus een engelbewaarder heeft.   

In het tijdperk van Harry Potter zijn we terug wat ontvankelijker geworden voor dingen die we met ons verstand niet kunnen verklaren. Maar ondanks dat moet de volgende vraag toch kunnen worden gesteld: Passen die geheimzinnige geestelijke wezens wel in onze wereld? Een wereld waarin toch alles verklaard en bewezen moet worden?  Zijn er in ons leven misschien ook engelen die ons begeleiden, die ons stil en discreet ter zijde staan en die ons helpen wanneer wij ons maar weer eens in een uitzichtloze situatie hebben gewerkt. Hebben wij in ons leven niet ook mensen ontmoet die we “Engelen” zouden kunnen noemen? Mensen die ons hun liefde hebben geschonken of dat nog steeds doen, en die ons met raad en daad terzijde staan wanneer wij het niet meer zien zitten. Hebben we het allemaal al niet eens gehad over onze engelbewaarder, wanneer we in het verkeer, of bij een gevaarlijk werk, misschien net aan de dood zijn ontsnapt?  Mogen wij ook niet, net zoals de jonge Tobias- aan God een persoonlijke beschermengel vragen – of er zelfs zeker van zijn dat God ons reeds lang een of meerdere beschermengelen heeft terzijde gesteld? Engelen die ons beschermen en begeleiden? Engelen die ons uit zo menig straatje zonder einde in ons leven geleiden? 

In psalm 34 staat: “De Engel van de Heer zet wachtposten uit rond degenen die Hem vrezen: zo brengt Hij redding.” En in Psalm 19: Zijn engelen zal Hij opdragen om je te beschermen waar je ook gaat. Zij zullen je op handen dragen, zodat je voet zich niet aan een steen stoot..”  

Vanuit die zienswijze schreef een bekende filosoof: „Engelbewaarder en mens zijn het oerbeeld van de innigste verbondenheid. De dienst van de engelbewaarder eindigt pas wanneer hij zijn mens terug naar het Paradijs heeft geleid en hem ook de poort ervan heeft geopend. Dan gaan engelbewaarder en mens hand in hand naar binnen.”  Daarom wordt bij een plechtige uitvaart ook gebeden: „Mogen de engelen je naar het paradijs begeleiden...”

Herinneren jullie je nog die prent in de slaapkamer van mijn grootouders? Zij geeft, zij het op een zeer kinderlijke manier, zichtbaar en duidelijk die belofte van God aan ons weer: “Ik ben altijd bij je”. De overal tegenwoordigheid van God wordt door de engelen grijpbaar, in hen is Hij ons steeds nabij.   

Kunstenaars beelden  Engelen bijna altijd uit met vleugels. Die traditie wortelt waarschijnlijk in het feit dat, reeds lang voor het Christendom, hemelse boodschappers als gevleugelde wezens werden  uitgebeeld. Bij de Assyriërs, de Babyloniërs, de Egyptenaren, de Grieken en de Romeinen. Ze bestaan ook bij de Hindoes en de Moslims. Vleugels zijn de beste mogelijkheid om de boodschappers  als door de goden gestuurd, dus van boven komend, uit te beelden. En daarom werd en wordt die mogelijkheid steeds weer benut hoewel er nog nooit iemand is geweest die een mensachtig wezen met aangegroeide vleugels heeft gezien. Misschien heeft het ook wel te maken met het oude verlangen van de mens om gans anders te zijn, om  vrij en onafhankelijk van de bodem te kunnen opstijgen en zich in de lucht  volledig vrij te kunnen bewegen als een vogel. En die vleugels dienen ook nog voor iets anders. Denken we aan een moeder kloek die al haar kuikens onder haar beschermende vleugels verzamelt. Net zoals bij een Engelbewaarder.    

Nu vraagt u me natuurlijk terecht: „en al die mensen die zwaar leed te dragen hebben? Hebben die dan geen Engelbewaarder? Dat blijft ook voor mij een open vraag. Maar ik weet ook dat Jezus die ervaring zelf ook heeft gehad. In de woestijn werd Hij 40 dagen lang door een Engel begeleid. Maar waar was die Engel toen Hij aan het kruis hing? Wij weten het niet. Maar misschien was hij Hem zelfs zo nabij dat hij Hem bij de hand heeft genomen en de poort van de hemel voor Hem heeft geopend.   

Engelen komen nooit rechtstreeks tussen, ze geleiden ons. Dat is me duidelijk geworden toen ik in een TV uitzending een man zag die uitlegde wat hem overkomen was op de plaats van een ongeval:   

De man had juist zijn studies in de medicijnen voleindigd en discuteerde met zijn vader of hij liever huisarts of wetenschapper zou worden. De vader vroeg hem om nu toch eindelijk een beslissing te nemen. Toen besloot hij een weekend in de bergen door te brengen om na te denken. Hij kwam in een tamelijk afgelegen streek terecht. Ergens aan de rand van de weg zag hij een kind van ca 7 jaar staan dat dringend teken deed om te stoppen. De man stopte en het kind stapte, zonder een woord te zeggen, in. Het kind bleef stom, maar wees de weg met zijn hand aan. De man volgde omdat hij een kind van die leeftijd niet moederziel alleen in de bergen wilde achterlaten. Uiteindelijk stopten ze op een hoogte en het kind stapte uit, liep over de weg en deed teken naar beneden. De man ging kijken en zag onderaan de helling een verongelukte autobus. De man belde de ordediensten, nam zijn dokterstas uit de wagen en ging de helling af tot bij de bus. Hij kon iedereen helpen en verzorgen en uiteindelijk was er maar één dode te betreuren. Toen de draagberrie voorbij werd gedragen zag hij dat de dode het kind was dat hem naar de plaats van het ongeval had gebracht.   

Ik weet dat het moeilijk te geloven is en ik heb er ook veel vragen bij. Maar dergelijke verhalen en getuigenissen hoor je telkens weer.

Voor mij geldt: Ik geloof in die Engelen die ons in vreugde en leed bijstaan en ons op Gods soms ondoorgrondelijke wegen begeleiden. Die Engelen wonen zowel bij God als bij ons op aarde. In mijn dromen raken ze met één vleugel de Hemel, en met de andere vleugel strijken ze over onze ziel.  Engelen zijn zoiets als de Hemel op aarde en ze hebben altijd iets te maken met ons eigen levensverhaal. Zij maken Gods liefde en sympathie voor ons zichtbaar en ervaarbaar.  Ik kan dat niet bewijzen, want dan zou iedereen de realiteit van de Engelen moeten accepteren. Maar zo blijft Gods aanbod afhankelijk van ons “Ja”: Vertrouw ik die vleugels die mij willen beschermen? Of wil ik mij zonder regenscherm door de stormen en de regenbuien van deze wereld en van mijn leven  begeven?

De keuze is aan ieder van ons. Amen