Woord voor ziekenhuis (2008)

×

Waarschuwing

JUser: :_load: Kan gebruiker met ID: 315 niet laden

We leven in een tijd van verwachting, in verwachting naar een nakende geboorte
want binnen hier en vier weken wordt Jezus geboren...
Onze verwachtingsperiode start nu met de advent
en meteen start ook het nieuwe kerkelijke jaar.
Een nieuw jaar is een tijd van nieuwe verwachtingen, goede voornemens,...
Deze duistere periode is daar uitermate voor geschikt,
Korte, donkere dagen, koud en kil,
een mens verlangt een beetje klaarte en warmte,...
In het duister móet je het licht zoeken, je vindt het ook makkelijker.

Ondertussen worden oude mindere gewoonten afgezworen,
uit het leven verband,
verketterd als kwaad dat we nooit meer zullen bedrijven.
‘Het is er nu mee gedaan'.

We gaan op zoek naar wat ons echt bezig houdt,
zoeken wat licht geeft in ons leven.
We nemen ons voor ons alleen nog daarvoor in te zetten.
Net zoals bij Jesaja weten we:
alléén is dat een beetje moeilijk,
het verleden leerde ons dat, met die blaren leven we.
Vandaar dat we beroep doen op uw belofte ‘dat U er zou zijn',
En... als U er bent dan moeten wij er ook zijn,
moeten we ook waakzaam zijn wanneer u in ons leven komt.
Ook als de Heer van huis is ... geen dansende muizen op tafel.
Voornemens maken gaat makkelijk
maar de aandacht en de waakzaamheid erbij houden, is dat niet.
Waarvoor of wanneer moeten we waakzaam zijn dat wordt er niet bijgezegd,
dat moeten we zelf weten,
zo waakzaam dat we weten wanneer het moment daar is,
dat we tijd hebben als het moment daar is.
Eigenlijk is waakzaam leven het beste.
Leven en daarbij aanwezig zijn dat is het belangrijkste.
Maar we kennen allemaal van die periodes

Je komt thuis van je werk. Er is nog een heleboel op te ruimen maar de krant ligt daar zo verleidelijk. Eerst eens de grote letters lezen... Plots staat onverwacht bezoek aan de deur. Je moet ze wel binnen laten.....

Akke en Aome...
Het ene voor het andere genomen. Hier een beetje genant maar onschuldig.

Meter(87) is ziek. Bezoek later,...

Ik ga dat nu niet doen: geen tijd, geen goesting, te laat...
Uit een tekst die Agnes Bruneel voordraagt komt volgende zin:
‘Laten we tijdig voorzichtig zijn en waakzaam zolang het nog kan...'
In het ziekenhuis zie je dat mensen in het duister veelal het licht opmerken,

Moeder vader gaat niet goed.
Ze zijn er. Een houding in hun leven niet altijd even actief maar nu op deze kritieke momenten, zijn ze er. Ondanks de andere dingen die ook doorlopen. Veelal kan je dan niets meer doen dan er zijn. Mensen vinden dit belangrijk, kunnen zeggen ik heb gedaan wat ik kon en kan met een gerust geweten, hart afscheid nemen.

Het vraagt wel enige moeite om dit te kunnen.
Waakzaamheid bij het leven begint veel vroeger dan de noodzakelijke periodes.
Dat bouw je niet in een dag op.
Je bent er een leven lang mee bezig.
De ene periode actiever dan de andere.
En dan ben je blij dat de advent daar is,
om de sluimerende slaper in ons wakker te schudden.
Om het verhaal van Jesaja opnieuw te horen,
onze waakzaamheid aanscherpen en af te stellen op Aanwezigheid.