Advent anders

×

Waarschuwing

JUser: :_load: Kan gebruiker met ID: 233 niet laden
Opnieuw gaan wij de advent in. Wij zingen liederen. Wij gaan op naar een hoog feest. Het is een roze tijd in de winter. Korte dagen, koude nachten. De mens zoekt naar warmte, naar een geloof rondom de open haard. Zowat overal in het Noorden van de wereld gebeurt dat zo. De reden is niet ver te zoeken: de mens heeft deze vertroosting nodig en het leven biedt hem dat zo weinig. Vandaar de kerstboom. Vandaar ons warme lied. Geen kwaad woord daarover.

Het wordt echter allemaal anders als wij het anders bekijken. Als wij aan de andere kant beginnen. Als wij ervan uitgaan dat het kerstgebeuren niet ons maaksel is. Het is ons gegeven. Er is niet enkel de aarde die om de hemel roept. Er is ook en vooral de hemel die om de aarde roept: God zoekt de mens. Dat is zelfs de titel van één van de mooiste boeken die ik ooit gelezen heb: God zoekt de mens. Hij wil de aarde. Hij máákt het kerstgebeuren. Dat is de sterke overtuiging die al onze kerstliederen onderbouwt. Het kerstfeest is ons gegeven. Onze liederen zijn dus dank-liederen, wij zeggen iets terug. Het is zo mooi dat God vanuit Zijn hemel zonder grenzen onze aarde bezoekt.

In alle opzichten is dit een merkwaardig gegeven. Paulus zegt het met zijn typische woorden: 'Ik zeg God dank voor Zijn genade die u in Christus Jezus is gegeven.' Kerstmis is ons gegeven. Het is niet onze productie. Het is niet ons product. Kerstmis is eigenlijk ontaard als het enkel het leven wil vieren en het kind. Het is zelfs een gevaarlijk feest als het alleen maar de geboorte wil versieren met hemelse guirlandes. Wanneer de mens het zo ziet, ziet hij iets over het hoofd. Hij ziet dan namelijk over het hoofd dat het leven niet wordt gemaakt maar ontvangen.

Indien wij deze logica volgen, is Jezus niet het antwoord op al onze vragen. Hij is eerder een vraag bij al onze antwoorden! Dat is een revolutionaire benadering. God is een verhaal dat te denken geeft. God is als een parabel: Hij biedt een verhaal aan opdat de mens zichzelf zou bevragen, opdat de mens in zijn eigen spiegel zou kijken. Hoe frustrerend dat ook moge zijn. Om deze frustratie draait zelfs het hele kerstverhaal.

Is God zomaar een zalvend zegenende instantie? Of heeft Hij ons iets te geven, te vragen en te zeggen? Eventueel iets wat wij niet verwachten? Misschien iets wat onze ‘ruste' komt storen?

Kerstmis komt inderdaad onze rust storen want onze rust is niet zo betrouwbaar als het wel lijkt. Onze rust duwt misschien wel alle echte vragen weg? De rust die mensen opeisen, is wellicht als een scherm dat wij plaatsen voor het huis van onze diepste onrust?

En wat gebeurt er nu als God eens averechts zou zijn? Dan is onze advent wellicht toch verkeerd? God biedt ons Jezus aan als een vorst van vrede. Niet van een lieve toedekkende vrede maar van een vrede die alle mensen op hun plaats zet. Een vrede die het resultaat is van gerechtigheid. Een vrede voor mensen die nog nooit hun plaats hebben gekregen of gevonden. Zo gezien is kerstmis niet als een pijnstiller maar als een stimuleermiddel. Het stimuleert ons om te beseffen hoe groot en hoe moeilijk het is mens te worden.

Kerstmis is geen zoet geheim.