Waken

×

Waarschuwing

JUser: :_load: Kan gebruiker met ID: 233 niet laden
Het is weer advent. Het begin van een nieuw liturgisch jaar. We beginnen dus weer opnieuw. Dat is tenminste de bedoeling. Het is niet zo dat we het afgelopen jaar faalden. Dat niet, er gebeurde te veel om dat te kunnen beweren. Maar halen deden we het ook niet.

Niet dat alles al klaar had kunnen komen. We zijn opgenomen in een geschiedenis die nog niet aan haar einde is. Dat is het juist waar me met zo'n nieuw begin eigenlijk met lijf, hoofd, hart en ziel weer op gedrukt worden. We zijn er nog niet. Het is juist daarom dat we waakzaam dienen te blijven. Er is steeds weer het gevaar dat we in slaap vallen. Daar schuilt niet alleen maar het gevaar, maar ook het verraad.

De woorden die hier door Marcus gebruikt worden: wees op uw hoede, wees waakzaam, slaap, en uur klinken in het volgende hoofdstuk van zijn evangelie weer (14,32-42). Maar dan zijn de leerlingen met Jezus op de Olijfberg. Zelfs de haan waar Jezus het hier in zijn parabel over heeft kraait dan, niet een maar twee keer. Ze verraden hem ‘s avonds laat, midden in de nacht en ‘s morgens vroeg, precies zoals hij nu aankondigt dat het geval zal zijn als ze niet waakzaam blijven.

Marcus maakt echter duidelijk dat het niet alleen om dit verraad gaat. Het gaat ook niet alleen maar om degenen die hem toen vergezelden. Op het eind van zijn parabel zegt Jezus het heel duidelijk: ‘En wat ik tot jullie zeg, zeg ik tot iedereen: wees waakzaam!' Het ging niet alleen over hen, het gaat over ons.

We dienen dus allemaal waakzaam te zijn. We dienen er allemaal bewust bij te zijn, en bij te blijven. Het gaat om geduld, maar om meer dan alleen maar geduld. Het gaat om een geduld en een afwachten dat verder wil. Je zou het ook een revolutionair geduld kunnen noemen.

Dat wachten had voor de eerste lezers van Marcus een andere betekenis dan voor ons. Of misschien is het beter om te zeggen dat dezelfde verwachting door hen op een andere manier beleefd werd, dan wij dat over het algemeen beleven.

Zij dachten in die tijd inderdaad op de rand van de geschiedenis te leven. Paulus schrijft aan de Korintiërs als aan mensen die nog tijdens hun leven het einde kunnen verwachten. Aan de Romeinen schrijft hij dat het nu het uur van de crisis is, en dat daarom iedereen beter wakker kan blijven. In die verwachting schijnt het te gaan om een plotseling binnenbreken van Jezus op het einde van de geschiedenis. Het ogenblik dat God dit mensenkind zendt samen met de engelen om ons allen te verzamelen.

Over het algemeen hebben wij het niet over deze soort wederkomst als we het over onze verwachting hebben. Hoewel er ook onder ons ook nog steeds zusters en broeders zijn die het einde op de oude manier binnen een paar maanden of zo verwachten, en die daarom steeds weer het nabije einde voorspellen en aankondigen. We verwachten op verschillende manieren, en toch verwachten we eigenlijk hetzelfde.

Als we naar de waarschuwingen luisteren en inderdaad niet in het donker van de geschiedenis inslapen, dan hopen en vertrouwen we dat alles wat ons beklemt, bindt en klein houdt verdwijnt. Dat de wereld en degenen die nu de wereld in handen hebben veranderen. Dat de hele mensheid met de natuur eenmaal als vrienden zal samenwonen.

Als je de waakzaamheid die Jezus hier van hen vraagt, verbindt met wat er gebeurde en niet gebeurde in de Hof van Olijven, dan is er nog een andere factor waarmee we rekening moeten houden. Jezus wacht daar niet alleen op de verdere ontwikkelingen rondom hem. Hij is niet alleen maar aan het wachten op zijn arrestatie, hij is aan het bidden.

Zij die echt bidden leven altijd in een wereld vol verwachting. Bidden helpt je om de wereld, de mensheid en jezelf te zien met Gods ogen. Biddend begin je met Gods oren te luisteren naar het klagen en steunen van de wereld, de mensheid en jezelf. Biddend begin je de dingen op een andere manier te beoordelen, in te schatten en uit te werken.

Deze biddende, revolutionaire manier van verwachten is de voorwaarde om zelf bij dit alles betrokken te zijn en te blijven. Je betrekt jezelf zo op de goddelijke dynamiek die leidde tot hetgeen met Kerstmis gevierd wordt: de geboorte van het nieuwe mensenkind. Je bent in het gezelschap van al degenen die weten waar biddend waakzaam wachten toe leidt.