1e zondag van de advent (2005)

×

Waarschuwing

JUser: :_load: Kan gebruiker met ID: 201 niet laden
Je hebt soms van die bezorgde vader en moeders die de hele dag tegen hun kinderen roepen: pas op, dat mag niet, pas op, dat is veel te gevaarlijk, pas op, als je dat doet, ben je stout. Pas op, straks verband je je vingers, straks stoot je je hoofd. Jantje, laat dat; Pietje, dat mag je niet meer doen; Mia, je bent stout hoor. Maar ouders die altijd maar "pas op" lopen te roepen, lopen het risico dat hun kinderen hun waarschuwingen gewoon niet meer horen en er zich niets van aantrekken.
Natuurlijk moeten kinderen bijgestuurd worden op hun ontdekkingsreis in de wereld van de grote mensen. Natuurlijk moeten ze leren dat er dingen zijn die niet mogen. Natuurlijk moeten vaders en moeders hun gezag laten gelden.
Maar veel belangrijker is er communicatie is tussen ouders en kinderen. Dat ouders naar hun kinderen luisteren en dat de kinderen leren naar hun ouders te luisteren.
Veel belangrijker dan alle waarschuwingen is het voorbeeld van de ouders. Kleine kinderen zijn grote na-apers, ze nemen woorden en daden van ouders feilloos over. Ze zijn maar al te vaak een spiegel waarin de ouders heel veel van zichzelf terugzien.
Communicatie wordt steeds belangrijker naarmate de kinderen opgroeien, vooral als ze met vragen komen: waarom moet dat nou? Waarom moet ik doen wat jullie willen? Als kinderen gaan puberen en steeds meer hun eigen weg willen gaan en denken dat ze dat ook helemaal naar eigen inzicht kunnen, juist dan is wederzijdse communicatie zo enorm belangrijk
. Dat geldt voor een gezin, dat geldt ook voor die grote familie die we de kerk van Jezus noemen. Vroeger sprak men wel van onze moeder de heilige Kerk met onze paus als de vader en rondom hem een heel gezagsapparaat.
Onze moeder de kerk heeft ook een beetje de gewoonte om de hele dag te roepen: pas op, dat mag niet; pas op, dat moet je per se zo doen; pas op, anders doe je zonde. Maar heel veel gelovige mensen luisteren al lang niet meer, ook niet als er wel eens heel zinnige dingen gezegd worden door de kerk.
Onze moeder de kerk behandelt ons als kleine kinderen, zei iemand, ze wil nog alles regelen in ons leven maar we hebben ons eigen geweten, we willen onze eigen weg gaan en we zijn het te vaak niet eens met de Kerk. Het probleem van de kerk is dat er slecht gecommuniceerd wordt, want ook hier is een goede communicatie, goed kunnen luisteren naar elkaar, van groot belang.
Het probleem is niet alleen dat de mensen aan de basis vaak slecht luisteren naar wat het leiding in de kerk hen te vertellen heeft, maar veel meer nog dat de leiding zo slecht kan luisteren naar de basis, zo weinig echte feeling heeft met wat er leeft bij de gewone gelovigen. Het zijn net ouders die helemaal weg gegroeid zijn van hun kinderen.
Wees waakzaam, hoorden we in het evangelie van vandaag, zorg dat je wakker bent als de Heer komt en een beroep op je doet. Wees waakzaam en oplettend om te zien welke de juiste weg door het leven is, hoe je iets van Jezus´ blijde boodschap waar kunt maken met en voor elkaar. Wees waakzaam voor de kansen die je krijgt voor een open communicatie in een gezin, in een gemeenschap, ook in de kerkgemeenschap. Alleen zo kun je leven en samenleven zin en inhoud geven.
Je kunt natuurlijk zeggen: och, dat zijn ook van die waarschuwingen die je al zovaak gehoord hebt dat je er niet meer naar luistert en dus ook niets mee doet in je dagelijks bestaan. Maar als we niet meer kunnen luisteren naar elkaar, naar boven, naar onderen, naar opzij, als we daardoor geen of onvoldoende rekening houden met elkaar, als ieder in alles zijn eigen weg wil gaan, dan wordt het een chaos waarin alleen maar duisternis en verwarring is.
We bereiden ons in deze advent voor op kerstmis, het feest van licht en vrede, maar als we niet waakzaam zijn blijft het donker, ook met kerstmis.