Bij wijze van homilie en woorddienst (2009)

Hier Sta ik dan,
met mijn droge palmtakje in de hand.
Ongeveer tien maanden geleden stond ik hier ook,
een beetje bedeesd, tussen de andere gelovigen,
mee te prevelen:

Hosanna in de Hoge, Gezegend Hij die komt, de Koning van de Vrede.
Intussen is mijn takje al helemaal opgedroogd,
het is alleen nog goed om weggeworpen

en in het vuur verbrand te worden.

Mijn opgedroogde takje,

een beetje zoals mijn geloof, droog en dor;

zoals de woestijn droog en dor;
zoals mijn inzet voor mensen, droog en dor;
zoals de manier waarop ik mijn geloof doorgeef, droog en dor;
zoals mijn gebed, droog en dor;

Ik wil het laten verbranden,
want God is in staat om op de puinen en de as van mijn leven
nieuw leven te laten ontluiken.

PALMVERBRANDING

Een nieuw twijgje zal ontspruiten!

Een nieuw groen takje,
nieuw leven mag er komen
op alles was droog en dor is:

mijn geloof, mijn inzet, mijn gebed, mijn solidariteit,
God kan mijn dode beenderen weer tot leven wekken.

Hij kan mij soepel, dynamisch, enthousiast en weer mens laten worden.

ASZEGENING

Goede Vader, zegen deze as.
Ze herinnert ons er aan dat wij maar klein zijn,
zwak en sterfelijk.
Maar ze is een teken van onze goede wil om beter te doen.
Bewaar ons in uw hand en doe ons opstaan tot leven.
Amen.

Ik ben bereid!

Ik wil me laten tekenen met de as van mijn leven.
Het stof waarmee ik geschapen ben,
het stof dat ook mijn eindbestemming is.
Maar met dat stof is God tot alles in staat.

Hij blaast het telkens nieuw leven in.

Daar wil ik voor open staan.

Daarvoor wil ik in de rij gaan staan.

Daartoe wil ik mij bekeren.

Want ik wil leven.

Ik wil herschapen worden.

Ik wil nieuw worden,

naar Zijn beeld en gelijkenis.
I have a dream, zegt God.

Wil jij mijn droom helpen waar maken?
Kan ik dat dan?

Yes!

Op voorwaarde dat je het samen doet.

Als we er samen in gaan geloven,
en God als gids nemen,

kun we uitroepen:

Yes, we can!

Oplegging askruisje.

Kom dan mee naar de woestijn,
de plaats van zuivering.
de plaats van confrontatie,
de plaats bij uitstek om keuzes te maken.
Zoals Charles De Foucauld schrijft: (Antoine Rubens).
Jij moet door de woestijn trekken
en er een tijd in verblijven om Gods genade te ontvangen.
In de woestijn leer je jou leeg maken.
Verdrijf uit jou alles wat God niet is.
Daar kan het kleine huis van je ziel leeg komen
om plaats te geven aan God alleen.
Woestijn is een genadetijd,
een periode waar elke ziel die vrucht wil dragen naar toe moet gaan.