# Witte Donderdag (2008)

- Auteur: Ad van der Helm
- Datum: 19 maart 2008
- Liturgie: A-cyclus · Vasten · Witte donderdag · wit
- Bron: https://preken.be/a/vasten/witte-donderdag/witte-donderdag-2008-ad-van-der-helm/


Dit is de avond van het verbond: we gaan met Jezus aan de tafel van
zijn laatste avondmaal en we delen de gaven die Hij ons geeft. "Blijft
dit doen om Mij te gedenken" zegt Hij.Op deze manier maakt Hij ons tot
deelgenoten van zijn leven. Dat betekent dat het lijden niet aan ons
voorbijgaat, noch zijn lijden, noch het lijden van onszelf, noch dat
van anderen. Dat betekent echter ook dat Hij ons deelgenoot maakt van
zijn opstanding.

Op die manier maakt Christus ons tot een
priesterlijk volk, een geloofsgemeenschap die de liefde van de Vader
doorgeeft naar de wereld waarin wij leven. Het verbond dat God in
Christus met ons heeft gesloten, geeft ons die opdracht. Mogen wij
vanavond ervaren hoezeer dat verbond het centrum is van ons eigen leven.

Onze kerk is gebouwd op het priesterschap.

Het
priesterschap ontleent zijn inhoud aan het leven en de verkondiging van
Christus. Naast de vele andere leerlingen verzamelt Hij een kleine
groep vrienden die Hij de opdracht geeft om zijn evangelie tot de
uiteinden der aarde te verkondigen.

Deze avond die we op deze
Witte Donderdag gedenken, vormt een sleutelmoment in de opdracht die
Hij de apostelen geeft. We vieren de instelling van de eucharistie en
van het priesterschap: het zijn de middelen van heil die Christus aan
zijn kerk heeft geschonken. Wanneer wij dit avondmaal vieren gedenken
wij de dood en de verrijzenis des Heren en verwachten wij zijn
wederkomst. Dit is niet slechts een herinnering van een oude
geschiedenis, maar het is voor ons beleefde realiteit. In Christus is
de afstand tussen tijd en ruimte opgeheven en zitten wij als het ware
zelf aan de tafel van Jezus en zijn wij getuigen van wat Hij zegt en
doet.

In het evangelie van Johannes krijgt deze opdracht een
speciale inhoud. We verstaan het priesterschap als voorganger zijn, als
leiding geven, voortrekker zijn, celebrant van de heilige geheimen in
de sacramenten, vertrouwenspersoon. Johannes vat die functies samen in
dit gebaar van de voetwassing: de dienstbaarheid van de leider aan de
gemeenschap. Het voorganger zijn, het priester zijn kan slechts inhoud
krijgen door dienstbaarheid, het sacramentele leven van de kerk is ook
dienstbaarheid en de priester is geroepen om het heil dat God voor
mensen bestemd heeft, te bemiddelen naar de mensen toe, opdat zij het
verbond weer ervaren.

Het gebaar roept verzet op bij Petrus.
Het past niet in zijn beeld van de Messias. Petrus wil niet dat Jezus
zich bukt om hem de voeten te wassen: dat is te veel eer. Juist aan
Jezus moet eer gegeven worden. We weten van de andere kant hoever deze
verering door Petrus gaat: niet veel uren later zal hij ontkennen dat
hij Jezus kent. Het gaat echter bij Jezus niet om eer, omdat eer
afstand schept tussen mensen onderling, afstand tussen Hemzelf en zijn
leerlingen, afstand tussen God en mensen. Het evangelie is juist
bedoeld om mensen naderbij te brengen tot God en tot elkaar. Het
evangelie verkondigt een verbond dat in Christus vernieuwd wordt en dat
aan de mensen de waardigheid verleent van het kindschap van God en
allen zijn daarin gelijkwaardig.

Het teken van de voetwassing
dat we vanavond stellen, geeft uiting aan het verlangen om dienstbaar
te zijn aan elkaar. Het is ontleend aan de gastvrijheid van de
kloosters waar Vader Abt de voeten van de gasten wast. Vanavond is de
voetwassing het teken van onze dienstbaarheid als priesters aan de
parochiegemeenschap. Het maakt duidelijk hoe wij ons priesterschap
beleven als dienst aan de kerkelijke gemeenschap, aan de gehele
parochie. Voorganger zijn is dienstbaar zijn aan de mensen voor wie je
bent aangesteld. Die dienstbaarheid verbindt ons met elkaar in de naam
van Christus. Daarom is de samenstelling van de groep anders dan U
gewend bent. Het is alsof de gehele parochiegemeenschap hier bij het
altaar is waarbinnen de dienstbaarheid gestalte krijgt.

Die
onderlinge dienstbaarheid is een karaktertrek van onze hele gemeenschap
en niet alleen van de priesters: de verschillende taken die we in de
kerk vervullen, vullen elkaar aan en hebben elkaar nodig. Deze
voetwassing verbindt ons met elkaar door de onderlinge dienstbaarheid.
Het is Christus de dienaar die ons hierin voorgaat. Mogen wij altijd de
vruchten plukken van die onderlinge dienstbaarheid die een voorbeeld en
een teken is voor de wereld en de samenleving waarin wij leven.

Amen

