# 4e zondag van de vasten (2008)

- Auteur: Nies Van Lier
- Datum: 1 maart 2008
- Liturgie: A-cyclus · Vasten · 4e zondag van de Vasten · roze
- Bron: https://preken.be/a/vasten/4/4e-zondag-van-de-vasten-2008/


Beste dorpsgenoten,

In de tijd van de Latijnse liturgie
heette deze zondag *Zondag Laetare,* naar de beginwoorden van de
openingstekst "Verheugt u, Jerusalem, weest blij, laat u voeden
door de borsten die u troosten." (Jesaja, 66, 10-11) In het
Nederlands: Halfvasten.

Lang geleden was deze dag de enige keer
dat geliefden elkaar mochten treffen zolang de vasten duurde. Alsof
je je zou moeten onthouden van vreugde. Hoeveel blijdschap komt nooit
tot een lach?

Een paar dagen geleden kreeg ik per
e-mail een foto genomen in Bagdad nadat bij een aanslag doden en
gewonden waren gevallen. Een klein meisje was zwaargewond aan haar
hoofd naar het ziekenhuis gebracht nadat de rest van haar familie
dood was achtergebleven. Na haar operatie kon ze niet gekalmeerd
worden. Ze bleef huilen en jammeren. Totdat een soldaat haar oppakte.
Toen werd ze rustig en viel in de armen van de soldaat met hem in
slaap, samen op een stoel. Het lijkt op de afbeelding achter mij: de
twee handen die de aarde over troosteloosheid heentillen, de soldaat
die het kleine meisje tussen zijn armen troostte en tot rust bracht.
Ontroerend, troostend, iets om blij over te zijn dat zo iets mogelijk
is temidden van dagelijkse aanslagen en moorden.

Als een kiezelsteentje in het water
gegooid dat steeds grotere kringen maakt helemaal tot aan de oever.
Kringen van ontroering en vreugde over heel die aardbol tussen de
twee handen. Hoeveel meer steentjes zullen er elke dag niet in het
water worden gegooid? Kunnen we er niet een paar meer van ontdekken?

Twee dagen later zag ik in de krant
grote foto's van drie stralend blije allochtonen: een jonge vrouw
en twee jonge mannen.

Ondanks denigrerende of vernederde
opmerkingen die ze te horen krijgen, vanwege hun naam of uiterlijk,
blijven ze blij dat ze Nederlanders zijn. Zij horen bij ons. Hun
blije gezichten nodigen ons uit tot hetzelfde gevoel. Het zien van
die foto's is alweer een kiezelsteentje in het water gegooid, of
een olievlek die zich uitbreidt.

Blijdschap is een deugd, zoals b.v.
moed, matigheid, wijsheid, waarvan men geniet. Deugd brengt genot,
deugd verheugt, blijdschap doet ons deugd. Deugd is een morele
kwaliteit die we ons door oefening kunnen eigen maken en die we dan
in dienst stellen van de samenleving.

In de bijbel, zeker bij Jesaja, is blij
zijn een kwaliteit die hoort tot de eerste eigenschappen van een
gezegende, wij zouden zeggen een gezonde, vrije samenleving.

In onze tijd is blij zijn eerder iets
dat bij kinderen past of bij bepaalde soorten mensen. Volwassen
mensen kunnen ook wel blij zijn, maar het blijft dan meestal een
bijkomstige eigenschap waar de samenleving niet direct baat bij
heeft. Iets als een liefhebberij of een hobby.

Dan denk ik aan arme mensen in Afrika,
die altijd blij kijken. Zij zijn ook inderdaad blij want "they
celebrate relationships. Zij zijn blij om elkaar": "Fijn dat je
er bent. We horen bij elkaar."Niet zozeer blij om iets dat iemand
gekregen of gewonnen heeft. Blij ben je om wat iemand *is.*

Blij zijn, juist als een andere deugd,
ook in dienst stellen van de samenleving. De uitwerking er van zou
niet onder doen voor de zozeer gemiste "normen en waarden".

Zoveel is zeker!

