# 3e zondag in de vasten A (2005)

- Auteur: Auteur onbekend
- Datum: 24 februari 2005
- Liturgie: A-cyclus · Vasten · 3e zondag van de Vasten · paars
- Bron: https://preken.be/a/vasten/3/3e-zondag-in-de-vasten-a-2005-auteur-onbekend/


Goede vrienden

Buiten de lengte van dit verhaal is het minste dat je
kan zeggen, dat we hier met een werkwaardig verhaal zitten. Voor een keer
zitten we niet bij Matteüs die we dit jaar volgen, maar wel bij Johannes. We
weten van Johannes dat hij graag schrijft en verhalende vorm, met vragen en
antwoorden, dat hij houdt van woorden met een stuk dubbele bodem. Bij wijze van
eerste voorbeeld: water dient om je dorst te lessen, maar hier gaat het over
“Levend water” waar je nooit meer dorst van krijgt.

Wat we ook moeten weten is dat het tussen de Joden en
de Samaritanen helemaal niet botert. Normale Joden als ze van Judea naar
Galilea gaan, maken een grote bocht omheen Samaria, want de Samaritanen zijn ketters.
Dit ondanks het feit dat een kernpersoon voor alle joden Jacob is en dat de
waterput, waarover sprake is, de put van Jacob is. Jezus zal dwars door Samaria
gaan.

Je mag ook weten dat dit één van mijn geliefkoosde
verhalen in het evangelie is. Heel lang geleden maakte ik een catechetisch
boekje (begin van de jaren 70) over de vraag “Wie is Christus”. In het derde
deel van dit boekje bleef ik staan bij dit evangelieverhaal.

Je kan dit verhaal analyseren en blijven stilstaan bij
de vrouw die op het heetste van de dag water komt putten. Je kan blijven
stilstaan bij de betekenis van het water, bij de plaats van de Godsaanbidding
en het merkwaardige antwoord van Jezus dat je God overal kunt aanbidden in
“Geest en Waarheid”, bij het voedsel waarover Jezus het heeft, bij de betekenis
die Jezus geeft aan de velden die wit staan van de oogst. Ik wil daar vandaag
omheen wandelen en de ontmoeting als zodanig beschrijven.

Het gaat doorheen alle symbolen die Johannes gebruikt
over een vrouw aan de rand van de maatschappij en die misschien daarom
genoodzaakt is op de middag water te putten. Ze is te mijden en het is precies
met die vrouw dat Jezus in gesprek gaat. Blijkbaar zijn er voor hem geen
taboes. Met elkeen gaat hij in gesprek en toont hier in daden dat hij gezonden
is naar al wie hulp nodig heeft.

Jezus slaagt erin met haar een gesprek aan te gaan en
laat haar geleidelijk ontdekken wie ze is, haar spottende norse houding
verandert gewoon in de loop van het gesprek en ze zal in Jezus een profeet, de
profeet ontdekken. Meer, ze houdt deze ontdekking niet voor zichzelf maar ze
zal naar de stad lopen en zo een flamboyante getuige worden van Jezus, zodanig
zelfs dat het volk van Samaria in Jezus de Redder van de wereld gaat erkennen.

Dit laatste is het hoogtepunt van het verhaal. Wie is
Jezus? Niemand meer of minder dan de redder van de wereld. In Hem is Gods heil
definitief zichtbaar geworden.

Een van mijn mooiste ervaringen in mijn korte
onderwijsloopbaan als lesgever waren de leerlingen van de hogere jaren in het
beroepsonderwijs. Ik toonde hun een mooie foto van een vrouw in het lang
gekleed die met open armen van de put naar de stad loopt en vroeg hen of ze
deze foto met het verhaal konden verbinden. De foto zegde hun veel meer dan
bladzijden analyses over de constructie, de symbolen van of in dit verhaal. De
foto was de samenvatting van het verhaal.

Wat mij het diepste raakt in dit verhaal is dat mensen
door de ontmoeting met Jezus totaal andere mensen worden. Vandaag is dit
frappant zo met de Samaritaanse vrouw. Eigenlijk staat het evangelie vol van de
ommekeer die mensen door de ontmoeting met Jezus meemaken. Soms gaat het over
puur lichamelijke veranderingen of genezingen, soms zelfs over de opwekking van
iemand die gestorven is en opnieuw tot leven komt, soms gaat het over een
tollenaar die alles wat hij teveel heeft gepiekt van de mensen teruggeeft, soms
gaat het over Jezus die schrijft in het zand. Maar altijd gaat het over wat
Jezus teweegbrengt in mensen: gratis, belangeloos, voor niets. Je kan met een
oud woord zeggen: “Jezus is genade voor de mensen”.

Als je nu zelf midden in dit evangelie gaat staan, dan
kan je zeggen: “Ik werp geen scheidingsmuren meer op tussen de mensen; ik bid
dat Jezus ook die ommekeer in mij kan bewerken; ik heb fundamenteel eerbied
voor alle mensen die waar ook ter wereld in Geest en waarheid aanbidden, enz.”
Ik hoop en bid dat je door je omgang met mensen mensen echt mag raken, dat
mensen, door je ontmoeting met hen, mogen geraakt worden en zoals de
Samaritaanse vrouw echt mogen veranderen, nieuwe levenszin of levensmoed mogen
vinden, kortom, ik hoop dat je voor de andere genade mag zijn, dat wij voor
elkaar en voor de mensen die onze levensweg kruisen, genade mogen zijn. Amen.

